Title :::LOVE PROJECT Chapter ::: 04 [THE END]
Character ::: BomDongX KyuMinX ETC.
เสียงฟ้าผ่าเมื่อครู่เงียบลงไปราวกับถูกตัด ทำเอาฝูงลิงอีกสิบกว่าชีวิตหันมามองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย ซองมินที่เกาะบันไดเงยหน้ามองคยูฮยอนแบบงงๆ ยิ่งเห็นคยูฮยอนร้องเยสออกมาแบบไม่มีเสียงก็ยิ่งงงหนัก คนรักของซองมินใช้มือสะกิดซีวอนที่อยู่บันไดขั้นสูงกว่า พยักเพยิดแบบรู้กันแค่สองสามที ซีวอนก็ค่อยๆคลืบคลานขึ้นบันไดไปช้าๆ หมอนั่นโผล่หน้าขึ้นไปดูแวบเดียวก็หันมาทำตาโตใส่พวกข้างหลัง แล้วก็หันไปกลับไปดูต่อ เวลาผ่านไปนานนักในความรู้สึกของคนที่รอลุ้น ซีวอนก็เผ่นลงบันไดมาด้วยความเร็วแสงพาเอาฝูงลิงทั้งหลายเผ่นตามลงไปด้วย
พวกเค้าทั้งหมดเข้าไปนั่งเรียบร้อยในห้องรับแขกพอดีกับที่ร่างสูงของคิบอมก้าวเร็วๆผ่านหน้าห้องออกไป โชคดีที่ฝ่ายหลังไม่ได้หันมามองถึงได้ไม่ทันเห็นว่า....คนที่นั่งอยู่ในห้องแอร์ แถมยังเปิดเครื่องปรับอากาศซะเย็นฉ่ำ ทำไมเหงื่อแตกกันโดยถ้วนหน้า!
ทำยังไงต่อไปดีล่ะ ท่าทางแบบนั้น คงยังไม่ดีกันแน่ๆ
ซองมินเปรยเสียงอ่อน ท่าทางทุกข์ร้อนยิ่งกว่าใคร
นั่นสิ ตกลงแผนแกมันได้ผลแน่หรือวะคยูฮยอน ทำไมมันยังปึงปังออกไปแบบนั้น
แผนผมแค่บอกให้คิบอมถอยห่างออกมา นอกจากนั้นสองคนนั่นก็จัดการกันเอง
แต่คยูก็แอบยุอยู่ข้างหลัง คิดว่าเราไม่รู้เหรอ
ซองมินทำปากอูดเมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคนรัก โจคยูฮยอนยังคงยิ้มเมื่อซีวอนชะโงกหน้าเข้ามากระซิบบางอย่างให้ฟัง พอซีวอนถอยห่าง ประกายตาคมกล้าก็ยิ่งวาววับกระแทกใจคนอื่นๆอย่างจัง
ได้เวลาแล้วซองมิน เอานี่ไปปลอบเพื่อนหน่อยนะ
อะไรน่ะ เกมส์ตัวใหม่ของนายนี่
ซฮงมินจำได้ ตอนที่ได้มาคยูฮยอนดีใจยังกะได้แก้วแน่ะ
ใช่ แต่ถ้ากดปุ่มตรงนี้ มันจะกลายเป็นเครื่องอัดเสียง เอ่อ....ไม่ได้ตั้งใจหรอกนะ ฉันเล่นไปเล่นมาก็เผลอไปกดใส่น่ะ ในนี้เลยมีความรู้สึกของไอ้คนดีของพวกเราเก็บไว้อยู่ ถ้าเห็นว่าจำเป็นก็กดให้เจ้าเปี๊ยกมันฟังซะนะ เรื่องมันจะได้คลี่คลายซะที แม้จะไม่มีใครเชื่อว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญแต่นอกจากสายตารู้ทันแล้วก็ไม่มีใครปริปากท้วง ซองมินรับมันมาพลิกดู
เอางั้นเลยเหรอ บอกไปตรงๆแบบนี้ ฉันกลัวดงแฮจะช็อคเอาน่ะสิ
ไม่หรอกน่า ขนาดโดนตัวจริงปล้ำจูบมันยังไม่ตายเลย นับประสาอะไรกับคำพูดที่อัดไว้
หา!!! ปล้ำจูบ!
ถูกต้อง ฉันเห็นเต็มสองตา จูบกันทั้งนานแน่ะ......อืม.....เหมือนจะเป็นดีพคิสด้วยนะ พอคิบอมปล่อยมือดงแฮมันถึงได้รูดไปกองกับพื้น เห็นแล้วก็น่าอิจฉา เอ๊ย! น่าสงสาร ซีวอนหัวเราะแห้งๆปิดท้าย ทำเอาพี่ใหญ่หนึ่งในสองของวงหน้าเครียดขึ้นมาทันที คิมฮีชอลแตะไหล่ซองมินให้ลุกขึ้น
ขึ้นไปกันเถอะซองมิน พี่จะไปด้วย
ดงแฮยังนั่งกองอยู่ที่เดิมเมื่อทั้งสองเดินขึ้นไปถึง ฮีชอลเดินเลยน้องชายไปเปิดประตูห้องแล้วก็กลับมาช่วยซองมินจูงคนที่สติหลุดลอยเข้าไปปล่อยไว้บนเตียงนอน ดงแฮล้มตัวลงนอนซุกหน้ากับหมอนเป็นนาน ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ จนท้ายที่สุดซองมินก็คลานขึ้นไปนอนข้างดงแฮ มือเล็กโอบเพื่อนรักเข้ามากอด พึมพำเป็นเสียงปลอบโยนแผ่วๆ
รู้หรือยังดงแฮ คนที่คิบอมรักน่ะเป็นใคร
ฮีชอลลูบไหล่เล็กเบามือ ยิ่งเห็นแรงสั่นสะท้านจากร่างเล็กก็ให้ยิ่งเห็นใจ
นี่ล่ะนะ ความรัก ไอ้ที่สุขก็สุขจนล้นหน้าล้นตา แล้วดูคนที่ทุกข์สิ คนหนึ่งนอนร้องไห้อีกคนปึงปังออกไป เป็นเพราะคำว่าไม่เข้าใจคำเดียวแท้ๆเลย
เบื่อที่จะร้องไห้เมื่อไหร่ก็บอกนะดงแฮ ฉันมีของจะให้นาย
ซองมินบอกเจือรอยยิ้ม ดงแฮได้ยินก็ชะงักกึก สูดลมหายใจลึก ดึงตัวเองขึ้นนั่งพิงหัวเตียงแล้วก็แบมือออกแบบไม่ให้เสียเวลา เอามาสิ
เกมส์ใหม่ล่าสุดของคยูฮยอนถูกส่งให้ ดงแฮมองแล้วก็ขมวดคิ้วนิดๆ
ของแฟนนายนี่ ฉันเคยเห็น
อื้อ กดปุ่มตรงขวามือดูสิ
.
.
.
แก้มขาวเริ่มถูกเม็ดสีเรื่อลามไล้จนแทบไม่มีที่ว่าง ดงแฮวางเจ้าเครื่องนั้นลงกับเบาะนุ่ม ดึงหมอนมากอดแน่น อะไรกัน เรื่องแบบนี้ มัน....มันเป็นไปได้ยังไง
ตกใจหรือเปล่า
ฮีชอลถาม ยิ้มให้คนตัวเล็กอย่างเอ็นดูเมื่อดงแฮพยักหน้าน้อยๆ ความจริงอยากจะบอกว่าตกใจน้อยกว่าตอนที่ถูกขโมยจูบแต่เขาก็อายเกินกว่าที่จะพูดมัน ก็เมื่อกี้น่ะดงแฮทั้งตกใจทั้งเสียใจไม่คิดว่าคิบอมจะกล้าทำแบบนั้นกับเขา ดงแฮคิดอย่างเดียวว่าเพราะอีกฝ่ายต้องการยุติการทะเลาะกันเลยเลือกวิธีนั้น แต่ก็น่าแปลกที่ดงแฮกลับรู้สึกโกรธได้ไม่ถึงเศษเสี้ยวที่ควรจะเป็น ยิ่งได้ยินเสียงทุ้มตัดพ้อของชิดริมฝีปาก ตอนนั้น........ - - - -
หยุดทีได้ไหม ไม่ต้องตอกย้ำมาก ไม่ต้องพูดย้ำผมก็รู้แล้วว่าดงแฮไม่รัก
หยุดพูดว่าเกลียดกันเสียที
ไม่คิดเลยว่าเหตุผลที่แท้จริงของคำพูดนั้นจะเป็นเรื่องนี้
เพราะอย่างนี้เองหรือ คิบอม
คราวนี้จะทำยังไงต่อไปก็ขึ้นอยู่กับดงแฮคนเดียวแล้วนะ
พี่ฮีชอลรู้......เรื่องนี้ มานานหรือยังครับ
ก็ตั้งแต่วันแรกที่พวกเรามารวมตัวกัน นานไหมล่ะ
ซองมินล่ะ วันเดียวกันนั่นหรือเปล่า
ไม่หรอก เรารู้หลังจากนั้นนิดหน่อย แต่ก็รู้....ดงแฮคิดอย่างอ่อนใจ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทุกคนในกลุ่มจะรู้กันหมด มีแต่เขาคนเดียวที่บื้อมองไม่ออก ทั้งที่ตัวเองเป็นคนที่ถูกรักมาตั้งแต่ต้นแท้ๆ
ทุกคนรู้เรื่องนี้ รู้ว่าคิบอมเค้ารักนาย แต่ไม่รู้ว่าดงแฮคิดยังไงกับคิบอม สำคัญมากพอที่จะไม่ถูกเกลียดเมื่อนายรู้ความจริงหรือเปล่า หมอนั่นเองก็กลัวเค้าถึงบอกไม่ได้ยังไงล่ะ คราวนี้นายโกรธคิบอมเพราะตัวนายเอง เข้าใจที่พี่พูดใช่ไหมดงแฮ
ดงแฮยอมรับแต่โดยดี ตาสีเข้มมองเจ้าเครื่องบันทึกเสียงที่กลายเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญนิ่ง
ผมควรจะทำยังไงดี
ทำอย่างที่อยากทำ
ผมไม่รู้พี่ฮีชอล ตอนนี้มันงงไปหมดแล้ว
ถ้านายลำบากใจไม่อยากพูดเอง พี่จะพูดกับคิบอมให้
พี่จะพูดยังไง ฮีชอลยิ้มบาง ย้ำเสียงจริงจังให้น่าเชื่อถือมากที่สุด
ก็บอกว่านายไม่ได้คิดแบบนั้น นายมองคิบอมเป็นแค่เพื่อนแค่น้อง ให้หมอนั่นตัดใจซะ ดีไหม
แล้ว...แล้วหมอนั่นจะไม่เสียใจหรอ พี่ชายหน้าสวยยักไหล่ตอบ
มันก็ต้องมีบ้าง แต่ถ้าไม่รักก็บอกกันไปตรงๆ แล้วนายสองคนก็กลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม เรื่องแบบนี้มันอาจจะต้องใช้เวลาบ้าง แต่ไม่นานหรอกลองได้คำตอบที่ชัดเจนแล้ว คิบอมมันคงทำใจได้ พอไม่มีห่วงกับนาย หมอนั่นก็อาจจะมีโอกาสมองหาคนอื่นที่ใช่และใจตรงกับเค้าได้ในวันหนึ่ง แล้วเรื่องของพวกนายก็จะกลายเป็นแค่ความทรงจำในอดีตไป ก็ตรงกับที่นายต้องการพอดีไง
ผมไม่ได้ต้องการอย่างนั้นซักหน่อย
แล้วต้องการยังไง ปากบางอ้าค้าง เกือบจะหลุดคำบางคำออกไปแล้ว ถ้าไม่ได้เห็นรอยยิ้มของฮ๊ชอลและซองมินเสียก่อน ดงแฮดันหมอนใส่หน้าสวยๆนั่นทันที
.........พี่....พี่แกล้งผมนี่.....นายด้วยซองมิน.....หยุดยิ้มนะ....
โอเคๆ เอาเป็นว่าเราจะปล่อยให้นายคิดเองละกันนะ ได้คำตอบแล้วก็ทำอะไรลงไปสักอย่างเถอะ จะเป็นเพื่อน เป็นพี่เป็นน้อง ก็เลือกเอาสักอย่างละกัน
ทำไมต้องเลือกด้วย
ถ้าไม่อยากเลือก ก็เป็นมันซะทุกอย่างสิ
ฮีชอลพูดทิ้งท้ายแล้วก็เปิดประตูห้องออกไปพร้อมซองมิน ทิ้งให้ดงแฮอยู่กันสองต่อสองกับเจ้าเครื่องบันทึกเสียงตลอดบ่ายวันนั้น
เวลาล่วงผ่านช่วงกลางคืนมาหลายชั่วโมงแล้วแต่คนที่คนทั้งบ้านแอบเฝ้ารอยังไม่ยอมกลับ
มา ซองมินนั่งกอดตุ๊กตาตัวใหญ่รอสลับกับการเดินไปชะเง้อมองที่หน้าต่าง คยูฮยอนนั่งดูสารคดีทางช่องเคเบิ้ลแบบไม่สนใจใคร
ชินดง ฮยอกแจ เรียวอุค เยซอง คังอินและซีวอนนั่งล้อมวงเล่นไพ่ส่งเสียงเฮฮามาตั้งแต่หัวค่ำก็ยังไม่มีท่ทีว่าจะหยุดเล่น บนพรมหน้าทีวีมีฮีชอล ลีทึกและฮันกยอง กำลังติวภาษาเกาหลีกันอยู่อย่างขมักเขม้น นอกจากซองมินนี่แล้วดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจสักนิดว่าคิบอมหายไปไหนตั้งแต่เช้า
แล้วทำไมยังไม่กลับมา!
ไม่ไหวแล้วนะ คิบอมมัวไปจมอยู่ที่ไหนเนี่ย พี่ทำอะไรหน่อยสิครับ
ซองมินสะกิดฮีชอลที่เอาแต่สนใจตำราตรงหน้า พี่ชายคนสวยหันมายิ้มหวานแล้วก็ส่ายหน้า
ก็คิบอมมันพูดเองว่าจะค้างข้างนอก หมอนั่นมีอัดละครตอนบ่าย ถ้าไม่เสียงานก็ปล่อยไปเถอะ
แต่งานทางนี้จะเสียเอานะครับพี่
ไม่หรอกน่า
ซองมินทำหน้าเง้า กะจะเดินขึ้นไปหาดงเฮแต่สายตาดันเหลือบไปเห็นสีหน้ายิ้มๆของใครบางคนเข้าเสียก่อน ด้วยความหมั่นไส้เลยทุ่มเจ้าตุ๊กตาในมือเข้าใส่เสียเต็มแรง นอกจากไม่โกรธที่โดนทำร้ายแล้ว คยูฮยอนยังระเบิดเสียงหัวเราะเสียเต็มห้อง พาลให้แก้มกลมๆของซองมินพองขึ้นอีกเท่าตัว
จำไว้เลย
ขู่ทิ้งท้ายแล้วก็ผละออกมาแต่ยังไม่ทันพ้นจากประตูห้องนั่งเล่นพระรองของเราก็ตามทัน
เสียก่อน คยูฮยอนรั้งคนตัวเล็กกว่าไว้ด้วยแรงไม่เบานัก ออดเสียงนุ่ม
อย่าเพิ่งโกรธสิ
โกรธ
แล้วกัน ว่าจะบอกวิธีลากคิบอมกลับมาเสียหน่อย
วิธีอะไร
บอกก่อนว่าหายโกรธแล้ว
หายก็ได้ ซองมินของเรา หายโกรธเอาง่ายๆเสียอย่างนั้น คยูฮยอนยิ้มกระซิบสองสามประโยคก็ทำเอาคนตัวเล็กกว่าหัวเราะคิกอย่างชอบใจ ซองมินนี่มองซ้ายขวาแล้วหน้าที่สำคัญนี้ก็ไปตกอยู่ที่พี่อ้วนของเรา ดาวเต้นชินดงนั่นเอง !
ใครจะคิดว่าแผนตื้นๆของคยูฮยอนจะได้ผลแบบสายฟ้าแลบขนาดนี้ ชินดงเพิ่งกดวางสายจากทางโน้น เจ้าของเสียงที่ดังผ่านโทรศัพท์มาเมื่อห้านาทีที่แล้วก็โผล่พรวดเข้ามาในบ้าน เล่นเอาสมาชิกคนอื่นๆปรับสีหน้าแทบไม่ทัน มาถึงก็กวาดตามองเพื่อนร่วมวงรายตัว
ดงแฮอยู่ไหน!!!
อยู่...อยู่ข้างบน นอนพักอยู่
แล้วทำไมไม่มีใครคอยดูแล อาการหนักขนาดนั้น ปล่อยให้อยู่คนเดียวได้ยังไง
ก็....เค้าเพิ่งหลับไป พวกฉันเลยไม่อยากกวน
ซองมินเป็นคนแรกที่ตั้งสติตอบไป เพราะมาถึงพระเอกของเราก็เปิดฉากใส่เหล่ากองทัพลิงทั้งหลายอย่างไม่เกรงหน้าลิงหน้าหมีทีนั่งหัวโด่อยู่เลยสักนิด การสลัดภาพคุณชายมาดขรึมของคิมคิบอมครั้งนี้สร้างความตื่นตะลึงให้เพื่อนพ้องจนไม่มีใครกล้าเถียง ขาแร๊พของเอสเจรัวประโยคภาษาอังกฤษที่ไม่มีใครเข้าใจออกมาอย่างดุเดือดแล้วก็เดินแกมวิ่งขึ้นไปชั้นบนทันที
ห้องของดงแฮไม่ได้เปิดไฟ มีเพียงแสงสีอ่อนจากด้านนอกส่องลอดผ่านชายผ้าม่านเข้ามาพอไม่ให้คนที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาไม่สะดุดข้าวของเท่านั้น คิบอมปิดประตูให้เบาเสียงที่สุด อาศัยแสงเพียงเล็กน้อยพาตัวเองมาหยุดข้างเตียงนอนที่ตั้งชิดริมหน้าต่างด้านใน ดงแฮกำลังหลับสนิทอยู่ตรงนั้น คิบอมค่อยนั่งบนเตียงเดียวกัน เกลี่ยผมเส้นเล็กให้พ้นใบหน้าเนียนอย่างเบามือ
......ดงแฮไม่สบาย อาเจียนตลอด ทานอะไรไม่ได้เลย......
ตอนที่ได้ยินพี่ชินดงระล่ำระลักบอกแบบนั้นคิบอมแทบล้มทั้งยืน เนื้อตัวเย็นวาบ มือไม้พลอยหมดเรี่ยวแรงแค่ได้ยินว่าคนที่รักกำลังทุกข์ทรมานเพราะโรคภัย ดงแฮที่เคยร่าเริงตลอดเวลา เข้มแข็งและแข็งแรงกว่าใครต้องมานอนซมไร้เรี่ยวแรง ดูเอาเถอะขนาดมองในเงามืดยังเห็นชัดว่าใบหน้าเล็กนั้นซีดกว่าปกติมากแค่ไหน ริมฝีปากเล็กแห้งผาก ดวงตาคู่สวยก็ไม่แวววาวเหมือนเคย
ดวงตา
เฮ่ย!
.................................... คิบอมสะดุ้งวาบในใจ เพราะมัวแต่มองสำรวจร่างเล็กเลยไม่ทันสังเกตว่าคนไม่สบายลืมตามองเขามานานเท่าไหร่แล้ว ชายหนุ่มเม้มปากนิดๆ นิ่งรอฟังเสียงเล็กที่จะเอ่ยปากไล่เขาอย่างสิ้นหวัง ทำไปขนาดนั้น ใช้กำลังบังคับกับดงแฮไปแบบนั้น คงมีหวังที่เค้าจะยกโทษให้นายหรอกคิบอม
แต่จนแล้วจนรอด ดงแฮก็ยังไม่ยอมพูดมันออกมา
คิบอมจึงเลือกที่จะเป็นฝ่ายทำงายความเงียบเสียเอง
พี่ชินดงบอกว่า....ดงแฮไม่สบาย ผมเลยแวะเข้ามาดู ขอโทษที่ทำให้ตื่น
กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่
ดงแฮถามไปอีกเรื่อง ร่างเล็กยังคงนอนท่าเดิม มีเพียงปลายนิ้วที่ลูบหลักฐานชิ้นสำคัญในมืออย่างทนุถนอม คิบอมอยากจะลุกจากไปแต่ดวงตาที่ทอดมองมาทำให้เขาไม่อาจตัดใจได้
เพิ่งมาถึงครับ ดงแฮรู้สึกดีขึ้นหรือยัง ต้องไปหาหมอไหม
ฉันไม่ได้เป็นอะไร
แต่ดงแฮไม่สบาย
ฉันสบายดี คนตัวเล็กบอกแล้วก็ลุกขึ้นนั่ง ไม่มีอาการของคนป่วยให้เห็นสักนิดคิบอมที่ตอนแรกทำท่าจะเข้าไปประคองถึงกับชะงัก ดงแฮสบายดีอย่างนั้นหรือ
นายถูกพวกนั้นอำ
คำตอบอยู่ที่ประโยคนี้เอง โดนหลอกเข้าได้ ทำไมเขาไม่คิดออกให้เร็วกว่านี้นะ
ถ้าอย่างนั้นผมคงไม่กวนดงแฮแล้ว ขอโทษที่ทำให้ตื่น
คิบอม เสียงเล็กรั้งเขาไว้ พร้อมแรงกระตุกตรงชายเสื้อ
นายไม่มีเรื่องอะไรจะพูดกับฉันหรือ
ดงแฮถามเสียงอ่อน รู้สึกเขินตัวเองเหมือนกันที่ทำเหมือนง้ออีกฝ่ายแบบนี้ แต่ทำไงได้ เมื่อถึงเวลาที่ต้องทำมันก็เลี่ยงไม่ได้ไม่ใช่หรือไง ทั้งที่ดงแฮต้องใช้ความกล้ามากขนาดนี้แต่คิบอมกลับบอกปัดมันเสียดื้อๆ
ไม่มีครับ
แล้วเรื่องเมื่อเช้าล่ะ ที่.......นายทำเมื่อเช้า.....มันหมายความว่ายังไง
ดงแฮ ใครจะคิดว่าดงแฮจะกล้าพูดมันออกมาเอง
นายก็เอาแต่เรียกชื่อฉันอยู่นั่น ถ้าไม่พูด ฉันจะพูดเองล่ะนะคิมคิบอม
ดงแฮจะพูดอะไร
คิบอมถามเสียงแหบ เมื่อคนตัวเล็กกวักมือเรียกให้เข้าไปใกล้แถมยังตบเบาะข้างตัว เป็นการบอกใบ้ให้เขานั่งลงตรงนั้น คิบอมก็ทำตามราวกับหุ่นยนต์ ไม่มีใจจะปฏิเสธ ไม่มีความคิดจะเดินหนีเมื่อเห็นดวงตาเว้าวอนของคนที่รักหมดใจ ยิ่งเป็นดงแฮที่กำลังเขินจนต้องบิดมือตัวเองจนแดงไปหมดแบบดงแฮตรงหน้าเค้าตอนนี้ คิบอมจะทนใจแข็งต่อไปได้ยังไงกัน
ฉันชอบนาย
ประโยคฮุคซ้ายแบบไม่มีการอารัมภบทเล่นเขาพระเอกของเราแทบจะน๊อคไปตั้งแต่หมัดแรก คิมคิบอมมองหน้าคนพูดเหมือนไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ดงแฮอาจจะหมายถึงชอบแบบเพื่อน แบบพี่แบบน้อง ดงแฮอาจจะชอบที่เขาคอยอยู่ใกล้เอาใจ แต่คงไม่....ไม่ถึงขนาดที่เขาชอบดงแฮหรอก......มั้ง
ฉันชอบนาย ชอบแบบ.....แบบ....แบบอะไรก็ไม่รู้ล่ะ! รู้แต่ว่าชอบ
ดงแฮ พูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่า
รู้สิ ฉันคิดมาตั้งครึ่งค่อนวัน ทำไม....ไม่เชื่อเหรอไง คิบอมไม่ตอบเสียงนั้น ดวงตาคมมองนิ่งที่ใบหน้าน่ารัก มองและมองจนคนตัวเล็กเป็นฝ่ายหลบตาไปเสียเอง
มองอะไรเล่า อยากจะพูดอะไรก็พะ.....อื้อ.........คิ......คิ...บอม................
หมดโอกาสได้ประท้วง เสียงแจ๋วๆเมื่อครู่เงียบลงไปอีกครั้ง ดงแฮยอมรับว่าตกใจไม่น้อยที่จู่ๆอีกฝ่ายก็รวบตัวเขาเข้าไปกอด ไม่ทันได้ทักท้วงริมฝีปากอุ่นก็แนบลงมาบนเรียวปากบาง ดงแฮครางเสียงแผ่วเมื่อมือใหญ่สอดเข้ามารองท้ายทอยเขา กดให้ดงแฮรับแรงบดเบียดของรสจูบร้ายกาจนั้นได้ถนัดถนี่มากขึ้น
ดวงตาคู่เล็กเบิกขึ้นเล็กน้อย เมื่อคิยอมยอมถอนจูบออกห่างแล้วทอดสายตามองมาเหมือนจะขออนุญาต ไม่ต้องมากกว่านั้น เปลือกตาบางก็พริ้มหลับลงยินยอมด้วยภาษาที่สื่อตรงออกมาจากใจ เรียวแขนขาวเลื่อนขึ้นโอบรอบคอคนตัวสูงพร้อมริมฝีปากที่กระชับเข้าหากันอย่างโหยหา
มาร์ชเมลโล่ที่ว่าทั้งหวานทั้งนุ่ม....จะเท่าจูบนี้หรือเปล่านะ
ผมรักดงแฮ
ฉันรู้
รัก รักยิ่งกว่าใคร รักจนหายใจจะไม่ออกอยู่แล้ว
อือ ถ้านายยังกอดแน่นแบบนี้ ฉันเองแหละที่จะตายเพราะหายใจไม่ออก
คิบอมหัวเราะซะจนตัวสั่น เดือดร้อนถึงคนที่ถูกกอดซุกในอกต้องประท้วงด้วยกำปั้นไปสองสามที คิบอมยอมคลายแรงกระชับออก....เพียงเล็กน้อย แนบแก้มกับหน้าผากเล็กอย่างสมใจ ดีเหลือเกินที่มีวันนี้ ดีที่เฝ้าอดทนรอมาจนถึงวินาทีที่มีดงแฮอยู่ในอ้อมกอดของเขา คิบอมหวังจนแทบจะหมดหวังไปแล้วด้วยซ้ำ ใครจะคิดว่าดงแฮจะเป็นฝ่ายประกาศมันออกมาเสียเอง
ลีดงแฮของเขา กล้าหาญได้น่ารักเหลือเกิน
ขอบคุณนะครับดงแฮ ขอบคุณ
อื้อ ต่อไปนี้ก็ช่วยอยู่กับฉันตลอดไปนะคิมคิบอม
ถึงไม่ขอ ผมก็จะทำอย่างนั้นอยู่แล้ว
ทั้งสองคนคงทอดเวลาของความสุขให้นานมากกว่านี้ ถ้าหากคิบอมไม่ได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากประตูเสียก่อน ชายหนุ่มนิ่วหน้าก่อนจะสบตากับคนรักแล้วก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน ดงแฮจุ๊ปากให้คิบอมเงียบเสียงแล้วก็ย่องไปใกล้ประตู แล้วเด็กหนุ่มก็กระชากประตูออกเต็มแรง
เหวอออออออ!!!!!~~~~~~~~........ ไม่ต้องบอกว่าฝูงลิงที่เบียดกันอยู่หน้าประตูจะล้มกลิ้งเข้ามาในท่าไหน ฮยอกแจดูจะซวยกว่าเพื่อนที่ล้มลงไปนอนล่างสุดแถมยังทับด้วยรุ่นใหญ่อย่างคังอินและชินดง ส่วนคนอื่นๆก็นอนกลิ้งอยู่แถวนั้น มีเพียงฮีชอล เรียวอุค และซองมินที่ถูกคยูฮยอนประคองไว้เท่านั้นที่ไม่ได้ล้มกลิ้งเข้ามาในห้อง ดงแฮยิ้มกริ่ม กอดอกมองสมาชิกสภาลิงสิบกว่าชีวิตอย่างสะใจ
มาทำอะไรกันอยู่ตรงนี้เหรอครับพี่ๆ
มา....มาสังเกตการณ์น่ะ ก็.....พวกเราเป็นห่วงนายนี่นา กลัวว่านายจะทำร้ายร่างกายคิบอมมันน่ะ ดงแฮกระตุกปากยิ้ม ตกลงจะห่วงใครก็เอาให้แน่สิซีวอน
ก็เห็นแล้วว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะฉะนั้นก็ควรจะแยกย้ายกันกลับห้องใครห้องมันไม่ใช่หรือ เจ้าของห้องถามเสียงต่ำ ยิ่งเห็นคนอื่นๆแอบอมยิ้มที่คิบอมเดินเข้ามาวางแขนโอบไหล่เขา ดงแฮก็ยิ่งหน้าร้อนวาบ แก้มจะแดงหรือเปล่าก็ไม่รู้!
งั้น.....ฉัน...ไปนอนล่ะนะ ฝันดีดงแฮ
ซองมินเป็นคนแรกที่ทำท่าจะแยกออกไป ดงแฮยิ้มตอบ อยากจะเข้าไปกอดเพื่อนรักเหมือนกันแต่ถ้าทำแบบนั้นมันก็ออกจะแหววเกินไป เลยคิดว่าจะติดไว้ขอบคุณกันสามคนกับพี่ฮีชอลดีกว่า ดงแฮหันมายิ้มกับคิบอมแล้วก็ต้องยิ้มค้างเมื่อเห็นร่างสูงของน้องเล็กกำลังก้มๆเงยๆอยู่แถวเตียงตัวเอง
นายทำอะไรคยูฮยอน?
หาของ อ้อ เจอละ ขอคืนล่ะนะ
คยูฮยอนหันกลับมาเต็มตัว ริมฝีปากได้รูปวาดเป็นรอยยิ้มสมใจเมื่อชูของในมือให้คนอื่นๆได้เห็นเต็มตา ก่อนที่ดงแฮจะทันได้ขยับตัว อีกฝ่ายก็กดไปที่ปุ่มที่ดงแฮจำได้ดีว่ามันจะเกิดผลอย่างไรตามมา แล้วเสียงที่ดงแฮเปิดฟังมาทั้งวันก็ดังกลบทุกสรรพเสียงในห้องสี่เหลี่ยมนั้น
แล้วนายจะให้ฉันทำยังไงวะ พูดก็ไม่ให้พูด มองก็ไม่ให้มอง จะทำอะไรก็ไม่ให้ทำ ฉันจะตายเอานะเว้ยคยูฮยอน
ฉันรักเค้า จะให้พูดกี่ทีก็คือรัก นายเข้าใจไหมคยู
ไอ่....ไอ่คยู....เอาคืนมาเดี๋ยวนี้นะ!!!!!........
ร่างเล็กเผ่นเข้าหาคยูฮยอนทันที แต่อีกฝ่ายอาศัยความได้เปรียบที่ขายาวกว่าเผ่นแน่บออกไปจากห้องนั้น โดยไม่ลืมดึงมือซองมินให้วิ่งตามไปด้วย
เรื่องอะไร นี่มันของของฉันนะเว้ย
เสียงห้าวตะโกนตอบกลับมา ดงแฮทั้งโกรธทั้งอายกับสายตาล้อๆของสมาชิกคนอื่น เด็กหนุ่มพยายามแหวกวงล้อมอันแข็งแกร่งของเพื่อนและพี่ออกไปแต่ซีวอน คังอินและชินดงก็เหมือนแกล้ง เอาตัวมาขวางประตูไว้อย่างจงใจ ดงแฮคนเดีวหรือจะสู้แรงหมู หมีและลิงได้ หันมาเห็นคิบอมยืนอึ้งอยู่ที่เดิมดงแฮก็นึกอยากจะฆ่าเจ้าตัวการนัก เมื่อเห็นว่าคยูฮยอนหลบเข้าห้องพ้นรัศมีของการประทุษร้ายแล้ว ทุกคนก็พร้อมใจกันสลายตัวเข้าห้องใครห้องมันไปตามระเบียบ
ดงแฮกระแทกตัวลงกับเตียง ฟาดหมอนเข้ากับผนังแรงๆหลายที
ดงเฮ โกรธเหรอครับ
โกรธสิ นายไม่เห็นเหรอว่าเจ้านั่นมันตั้งใจแกล้งฉันน่ะ
แกล้งยังไง
ก็แกล้งเอาเสียงนายมาเปิดให้คนอื่นเค้าฟังกันทั่ว บ้าชะมัดเลย ฉันต้องโดนล้อไปอีกครึ่งปีแน่ๆ
ดงแฮอายที่ผมบอกรักดงแฮอย่างนั้นเหรอ อายที่คนอื่นรับรู้เรื่องของเราหรือครับ คิบอมถามเสียงเบา สีหน้าเป็นสุขเมื่อครู่จางหายไปเหลือแต่ความเรียบเฉยติดจะเศร้าสร้อยจนดงแฮชักจะไปไม
่เป็น
เอ่อ....ก็ไม่เชิงหรอก เอาเถอะ ฉันไม่โกรธแล้วก็ได้ นายอย่าทำหน้าแบบนี้สิ
ถ้าดงแฮไม่ชอบขนาดนั้น ผมจะไปพูดกับคยูฮยอนให้ เค้าจะได้ไม่ทำให้ดงแฮอายคนอื่นอีก
คิบอมพูดแล้วก็ลุกขึ้น ดงแฮรีบคว้ามืออีกฝ่ายไว้
คิบอม ฉันไม่อายแล้วก็ได้ ฉันแค่....แค่....แค่เสียดาย
เสียดายอะไรครับ
เพราะดงแฮมัวแต่ก้มหน้าเลยไม่ได้เห็นว่าคิบอมกำลังยิ้มได้น่าหมั่นไส้เพียงใด
ก็....เสียดายเสียงที่อัดไว้ไง ถ้าเกิดเจ้านั่นลบไป ฉันจะเอาที่ไหนมาฟังอีกล่ะ
คิบอมตอบแทนคำพูดน่ารักนั้นด้วยการป้อนมาร์ชเมลลโล่แสนหวานจนดงแฮแทบสำลัก ใบหน้าเล็กแดงก่ำยามที่ถูกริมฝีปากร้อนตะแต้มซับความหอมหวานอย่างไม่รู้จักอิ่ม คิบอมแนบริมฝีปากกับปลายจมูกเล็ก กระซิบบอกเสียงนุ่ม
อย่าเสียดายเลยครับ
เพราะต่อไปนี้ ผมจะพูดให้ดงแฮฟังทุกวัน
จะบอกรักดงแฮไปจนกว่าดงแฮจะไม่ต้องการมัน
ดงแฮกลั้นยิ้มจนแก้มตุ่ย เป็นครั้งแรกที่คนดีของคิบอมยอมทิ้งความอาย กดริมฝีปากกับแก้มเขาก่อน ดงแฮยิ้มเจ้าเล่ห์ หรี่ตามองเอาด้วยมาดกวนหน่อยๆ แถมยังตามด้วยประโยคที่ถือดีได้อย่างน่าเอ็นดูที่สุดว่า ^^
ไม่มีวันซะหรอก!
[[[ THE END ]]]
จบบริบูรณ์เลยจ้ะงานนี้ ^^ | 