Title ::: Foolish Beat
Chapter ::: 07
Character ::: Kyu x Min x Bom x Dong
Rate ::: อนุบาล
ซองมินกำลังนอนกลิ้งอยู่หน้าทีวีเมื่อเสียงกดออดประตูดังขึ้นคนตัวเล็กใช้อำนาจพี่คนโตส่งเสียงบอกให้น้องชายคนรองเป็นคนไปเปิดประตูให้แขก
ถ้าเค้ามาถามหาพ่อกับแม่ บอกให้มาวันหลังนะ
สั่งทิ้งท้ายแล้วก็หยิบขนมทานต่อ ตาคู่สวยมองนิ่งที่จอทีวีแต่ถ้าสังเกตให้ดีจะรู้ว่าซองมินไม่ได้สนใจรายการในจอสักนิด สายตาทั้งคู่มันมองเลยไปไกลกว่านั้น
พี่มีคนมาหา
เด็กหนุ่มที่หน้าตาคล้ายคลึงกันกับซองมินร้องบอก เห็นพี่ชายยังนอนเหม่อก็เลยหันมายักไหล่กับฮยอกแจที่เดินตามมาเงียบๆ
เป็นแบบนี้ตั้งแต่กลับมา ถามอะไรก็ไม่ตอบ ฝากพี่ฮยอกแจดูด้วยนะครับ พวกผมต้องไปเรียนแล้ว แม่ทำกับข้าวไว้ในตู้เย็นนะครับพี่มีขนมด้วย ฝากฝังพี่ชายแล้วก็เลยยิ้มให้ไอ้หนุ่มแปลกหน้าที่ยืนเยื้องอยู่ด้านหลัง ฮยอกแจรอจนลูกชายทั้งสามของบ้านพ้นรั้วบ้านไปแล้วจึงหันมามองคยูฮยอน
เอาไง จะคุยเองหรือจะรอ
นายออกไปรอข้างนอกก่อนเถอะ ฉันจะคุยกับเขาเอง
เอางั้นก็ได้ แต่อย่ารุนแรงนะเว้ย กระต่ายมันยิ่งช้ำมือง่ายอยู่
เออ ได้ยินเสียงอะไรก็อย่าเพิ่งเข้ามาละกัน ห้ามเข้ามาจนกว่าฉันจะออกไปเรียก เข้าใจนะ อึนฮยอกทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก คิดถูกหรือเปล่าว่าที่ปล่อยไอ้จิ้งจอกนี่ไว้กับเพื่อนรักของเขา ก็ดูตามันมองซองมินดิ ถ้ากลืนเก็บไว้ในอกได้มันคงทำไปแล้วแน่
ฮยอกแจยังไปทันพ้นประตู คยูฮยอนก็จรดเท้าเข้าไปหยุดข้างคนตัวเล็กที่ยังเหม่อไม่เลิก แต่พอได้ยินเสียงฝีเท้าเขาซองมินก็กระพริบตาปริบๆ แกล้งเนียนหันมาสนใจรายการในจอต่ออย่างไม่ขัดเขิน
ตกลงใครมาเหรอ
ผมเองครับ
.
.
.
ร่างเล็กลุกพรวดขึ้นนั่งทันทีที่จำได้ว่าเป็นเสียงของใคร ตาคู่สวยเบิกกว้างมองใบหน้าหล่อจัดของที่อยู่ในความคิดของตัวเองตลอดมาแล้วก็ครางเสียงสั่น
คยูฮยอน ทำไม.....นายมาได้ยังไง
พอมองไปด้านหลังก็ไม่เห็นมีใครเหลืออยู่สักคน แล้วนี่น้องชายเขาหายไปไหนหมด แค่ใช้ให้ไปเปิดประตูแค่นี้ถึงกับทิ้งพี่ชายไว้กับคนแปลกหน้าเลยเรอะ พอมองหาใครไม่เห็นก็เลยจำเป็นต้องหันมาสนใจคนที่นั่งอยู่ไม่ห่าง
มาทำไม
พอเห็นดวงตาคมสลดวูบแล้วก็แทบจะตบปากตัวเองแรงๆ ซองมินกดหมอนกับอกกอดไว้แน่นรวมกับกลัวว่าใครอีกคนจะได้ยินเสียงหัวใจที่กำลังเต้นระทึกอยู่ในอกนี้ ตาคู่สวยมองแต่พื้นพรมนุ่มสีชมพูหวาน มองแล้วก็แก้มแดงอยู่คนเดียว ดูเอาเถอะ เขากับคยูฮยอนกำลังนั่งกันสองต่อสองบนพรมสีสวยแถมรอบตัวยังเต็มไปด้วยหมอนใบเล็กใบใหญ่อีกสิบกว่าใบแล้วทุกใบนั้นไม่อยากจะบอกว่า....สีหวานซะจนเขานึกอาย
ซองมิน ตลอดเวลาที่ผ่านมา ซองมินมีความสุขหรือเปล่า
นายหมายความว่ายังไง
ตอบผมได้ไหมครับ ที่เราอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ต้นมันเกิดขึ้นเพราะความเอาแต่ใจของผมหรือเพราะซองมินเองก็ต้องการมัน ผมอยากรู้
แล้วนายล่ะ แก้มขาวแดงซ่าน ทำใจกล้าถามกลับทั้งที่ใจก็กลัวคำตอบอยู่ไม่น้อย
ผมเต็มใจและผมก็มีความสุขทุกครั้งที่ได้อยู่กับซองมิน
น้ำเสียงจริงจังของคนตรงหน้าทำให้ซองมินกล้าที่บอกความในใจของตัวเอง ความรู้สึกของคนที่เป็นฝ่ายถูกรักมันทำให้ซองมินรับรู้ได้ว่า...มีบางอย่างระหว่างเขาสองคนกำลังเปลี่ยนไป และดูเหมือนมันจะเป็นไปในทางที่ดีด้วย
.....ฉัน...ฉันก็เหมือนกัน...
เราสองคนคุยกันได้ทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรผมไม่เคยปิดบังซองมิน แล้วซองมินล่ะครับกล้ายืนยันกับผมได้ไหมว่าซองมินไม่เคยโกหกผม
อะไรน่ะ....ฉัน...ไม่เคยโกหกนะ เรื่องเดียวที่ซองมินไม่เคยบอกคยูฮยอนคือความในใจของเขา แต่จะมาว่าซองมินโกหกไม่ได้นะ เขาแค่ไม่เคยพูดถึงต่างหากล่ะ
เพราะฉะนั้นถ้าผมถามอะไรไป ซองมินจะตอบผมตามตรงใช่ไหมครับ
.......นาย.......
เหมือนรู้ รู้ล่วงหน้าว่าคำถามที่คยูฮยอนเตรียมไว้ในใจนั้นมันจะไม่พ้นเรื่องที่เขาเก็บงำมันมาตลอด ซองมินส่ายหน้าช้าๆ มองคนตัวสูงที่ขยับเข้ามาใกล้อย่างไร้ทางสู้ ซองมินไร้เรี่ยวแรงขัดขืนเมื่อถูกรั้งเข้าไปนั่งตรงหน้าอีกฝ่าย คยูฮยอนขยับให้ร่างเล็กเข้ามานั่งระหว่างช่วงขายาว ตาคมจับจ้องที่ดวงตาคู่สวยไม่ยอมหลบ
ซองมินรักผมใช่ไหม
อึ่ก!
แม้จะเตรียมใจไว้แล้วว่าคยูฮยอนจะต้องอยากรู้เรื่องความในใจของเขาแต่พอถูกยิงคำถามเอาตรงๆแบบนี้คนตัวเล็กก็สะดุ้งเฮือกจนคยูฮยอนเผลอยิ้มอย่างพอใจ ซองมินหลับตาลงช้าๆ ครางในใจอย่างอ่อนแรง
รู้แล้ว
คยูฮยอนรู้หมดแล้ว
ซองมิน ผมรอฟังคำตอบอยู่นะ
ซองมินเม้มปากแน่น พยายามจะลุกหนีแต่คยูฮยอนไม่ยอม เด็กหนุ่มคว้ามือเล็กไว้มั่นพร้อมกับสอดแขนอีกข้างรั้งเอวเล็กไว้ไม่ให้ขยับหนี ดวงตาคมหวานจับนิ่งที่กลีบปากอิ่มตึง สีระเรื่อ
ซองมิน เร่งเร้าด้วยเสียงอ่อนหวาน ก่อนจะรวบร่างเล็กไว้กับอกอย่างเอ็นดู
ร้องไห้ทำไมครับ โกรธผมหรือ
ขอ...ขอโทษ....ฉันขอโทษ คยูฮยอนครางเสียงต่ำ ปวดใจกับหยดน้ำตาของคนตัวเล็กไม่ต่างจากครั้งก่อนที่ได้เห็นเลย ชายหนุ่มลูบไหล่เล็กขึ้นลงกระซิบปลอบโยนด้วยความรู้สึกของความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของที่กำลังปรี่ล้นไปทั้งอก
ขอโทษที่รักนาย
ซองมิน ซองมินของผม
คยูฮยอนรู้สึกเหมือนเขาคว้าดาวไว้ในมือได้สำเร็จ
เพียงแค่ได้รู้ว่าหัวใจของคนตัวเล็กเป็นของเขา....ของเขาเพียงคนเดียว
หัวใจของเขามันกำลังพองจนแทบล้นออกมานอกอก
ความรู้สึกอิ่มเอมใจมันกำลังเบ่งบานอย่างอ่อนหวาน มันเป็นสุขมากมายเสียจนเขาจะตายเอาให้ได้ อย่างนี้เองหรือความรัก ทำไมไม่มีใครเคยบอกเขาเลยว่ามันทั้งหอมทั้งหวานถึงเพียงนี้
แต่นายไม่ต้องลำบากใจนะ ฉันกำลังตัดใจ
ตัดใจ คยูฮยอนอุทานเสียงก้อง ซองมินพยักหน้า
ใช่ ตัดใจ ฉันรู้ดีว่านายรักทงเฮ เพราะฉะนั้นไม่ต้อง.....อุ๊บ!......
เสียงหวานถูกริมฝีปากกระด้างเก็บกลืนไปโดยไม่ทันได้ตั้งตัว
คยูฮยอนแนบจูบปิดปากบางไม่ให้เอ่ยวาจาทำร้ายจิตใจเขาและตัวเองได้อีกต่อไป เรียวปากร้อนบดคลึงเร่าร้อนก่อนจะเติมความหวานหอมให้คนตัวเล็กผ่อนคลายจนไม่เหลืออาการต่อต้าน เปลือกตาใสพริ้มหลับลง กระชับริมฝีปากเข้าหาเรียวปากร้อนอย่างจำนน
คยูฮยอนเอียงหน้าเล็กน้อยให้จูบนั้นแนบชิดกันมากขึ้น ปลายลิ้นร้อนแตะแต้มกลีบเนื้อนิ่มก่อนจะแทรกผ่านไรฟันขาวไปดูดซับความหอมหวานที่เป็นของเขาโดยชอบธรรม
ชายหนุ่มกระซิบบอกความในใจผ่านความชุ่มชื้นของเรียวลิ้นอย่างอ่อนหวาน
หวาน จนคนรับแทบขาดใจตาย
รัก
คยูฮยอนรักซองมิน
เสียงลมหายใจหอบกระเส่าของร่างเล็กทำให้คยูฮยอนรู้ว่าเขาควรระงับใจตัวเองให้เร็วที่สุด ชายหนุ่มถอนริมฝีปากจากกลีบเนื้อนิ่มช้าๆ สายตาคมทอดมองกลีบปากแดงฉ่ำอย่างอาวรณ์ ร่างของซองมินเอนทับไปบนหมอนกองใหญ่ด้านบนมีร่างสูงของคยูฮยอนตระกองกอดแนบชิด
ซองมินจำไม่ได้ว่าตัวเองถูกผ่อนให้นอนลงตั้งแต่เมื่อใด และนานนักที่เขาทั้งสองต่างสบตากันโดยไม่มีใครยอมพูดอะไรออกมา สายตาของคยูฮยอนมันสื่อความนัยหลายอย่างที่ทำให้เขาร้อนไปทั้งใบหน้า เด็กหนุ่มเอาแต่นิ่งมอง มอง และมองจนซองมินแทบละลาย
ใบหน้าหล่อคมเลื่อนเข้ามาใกล้อีกครั้ง ซองมินเดาความตั้งใจอีกฝ่ายได้ไม่ยาก
คยูฮยอนจะจูบเขาอีกแล้ว
คยูฮยอนน่า~ เสียงเล็กท้วงทั้งที่ยังหอบหายใจไม่จาง คยูฮยอนหรุบตามองเจ้าของเสียงเห็นซองมินช้อนตามองอ้อนๆก็ให้ใจอ่อนยวบ
ยังบอกว่าจะตัดใจจากผมอีกไหม
ก็...ฉันคิดว่านายรักทงเฮนี่นา
แล้วตอนนี้รู้หรือยังว่าผมรักใคร
ซองมินทำหน้ามุ่ย แก้มที่แดงเรื่อยิ่งกว่าเดิมบอกให้รู้ว่าซองมินมีคำตอบนั้นอยู่ในใจเรียบร้อยแล้ว คยูฮยอนหรี่ตามองแล้วก็ย้ำจูบหนักๆตรงกลีบปากอิ่ม ถ้ายังบอกว่าไม่รู้อีก คงมีใครบางคนขาดใจตายเพราะถูกจูบแน่
เด็กบ้า
ว่าไงครับ รู้หรือยัง
รู้แล้ว
คนตัวเล็กตอบอุบอิบ แยกเขี้ยวใส่สีหน้าเป็นต่อของเจ้าจิ้งจอกน้อยแล้วก็พลิกตัวหนีแต่ก็ไปได้ไม่ไกลเกินกว่าอ้อมกอดของคยูฮยอน ชายหนุ่มถอนใจยาว ซบหน้ากับซอกคอหอมกรุ่นอ้อนๆ
ขอโทษนะครับ เพราะผมมันโง่ ไม่รู้ใจตัวเองแล้วยังมองข้ามความรู้สึกของซองมินทำให้เราต้องเจ็บแบบนี้ ซองมินอย่าโกรธผมอีกเลยนะ
ซองมินหัวเราะเสียงใส ผิดขั้นตอนไปหรือเปล่าคยูฮยอน ปกติเค้าต้องขอโทษก่อนจะจูบไม่ใช่หรือ แล้วนี่อะไรจูบเขาจนพูดแทบไม่เป็นคำอยู่แล้วยังจะมีหน้ามาขอให้เขายกโทษให้อีกหรือ!
นะครับ ยกโทษให้ผมนะ
อืม เอาไงดีนะซองมิน
ซองมิน
หิวแล้วล่ะ แม่ทำอะไรให้กินบ้างนะ
ว่าแล้วก็ลุกหนีไปทันที คยูฮยอนคว้าชายเสื้อสีชมพูอ่อนไว้ไม่ทันก็รีบวิ่งตามเข้าไปในครัว แล้วเดิมๆที่เคยเห็นก็กลับมาอีกครั้ง ร่างสูงที่ตามนัวเนียซองมินแทบทุกฝีเท้า เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะ ความสุขที่ไม่ว่าใครผ่านมาเห็นก็ต้องอมยิ้มมองด้วยความเอ็นดู
คยูฮยอนจูบเท่าที่อยากจูบ กอดเท่าที่อยากจะกอด แกล้งบ้างง้อบ้าง ทำทุกอย่างที่มันสามารถระบายความรักที่มันอัดอยู่ในอกให้เบาบางลงบ้าง เพราะไม่อย่างนั้นเขาเองนั่นแหละจะอกแตกตายเพราะความน่ารักของซองมิน ซองมินอาจจะค้านบ้าง ท้วงบ้างแต่สุดท้ายซองมินก็ยังเป็นลีซองมินที่ใจอ่อนให้กับโจคยูฮยอนเสมอนั่นเอง
ราวกับเกราะแก้วบางใสที่ไม่อาจทำให้คนนอกผ่านเข้าในโลกใบนั้นได้ ไม่มีใครมองเห็น ไม่มีใครจับจ้อง แต่คยูฮยอนและซองมินต่างรู้ว่ามันมี และ.....เป็นสิ่งที่มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่เข้าใจ
ว่าแต่คยูฮยอน....มีความสุขมากจนลืมอะไรไปหรือเปล่า?
พ่อสื่อที่พานายมาง้อซองมินถึงบ้านน่ะ เค้ากำลังรอให้นายเรียกเข้าบ้านอยู่นะ ^^
THE END
จบเถอะ ^^ ขอโทษที่ต้องให้รอนานนะคะ พอกลับมาจากต่างจังหวัดก็รีบเอามาลงให้เลย ใครที่อ่านแล้วในเล่มก็อ่านในนี้อีกรอบเนาะ จะได้เม้นท์รวบยอดไปด้วย ความจริงแฟนอยากได้คอมเม้นท์เรื่องหนังสือด้วยค่ะ
ใครได้ไปแล้วคิดเห็นเป็นการณ์ใดโปรดบอกข้าเถิด ทั้งรูปเล่ม การจัดหน้า ตอนพิเศษ (อ๊ากกกก ฉากเรทที่เขียนขึ้นครั้งแรกของคู่นี้ แทบจะกัดเลือดเขียนเลยทีเดียว)
ขอบคุณทุกคนมากนะคะ เรื่องต่อไปคิดว่าจะต่อ มนต์รักลูกทุ่งให้จบให้ได้ ฟิกอาถรรพ์ค่ะ กี่ปีๆก็ไม่จบซักที คราวนี้ก็มาไฟท์กันอีกสักตั้งเนาะ
Chapter ::: 07
Character ::: Kyu x Min x Bom x Dong
Rate ::: อนุบาล
ซองมินกำลังนอนกลิ้งอยู่หน้าทีวีเมื่อเสียงกดออดประตูดังขึ้นคนตัวเล็กใช้อำนาจพี่คนโตส่งเสียงบอกให้น้องชายคนรองเป็นคนไปเปิดประตูให้แขก
ถ้าเค้ามาถามหาพ่อกับแม่ บอกให้มาวันหลังนะ
สั่งทิ้งท้ายแล้วก็หยิบขนมทานต่อ ตาคู่สวยมองนิ่งที่จอทีวีแต่ถ้าสังเกตให้ดีจะรู้ว่าซองมินไม่ได้สนใจรายการในจอสักนิด สายตาทั้งคู่มันมองเลยไปไกลกว่านั้น
พี่มีคนมาหา
เด็กหนุ่มที่หน้าตาคล้ายคลึงกันกับซองมินร้องบอก เห็นพี่ชายยังนอนเหม่อก็เลยหันมายักไหล่กับฮยอกแจที่เดินตามมาเงียบๆ
เป็นแบบนี้ตั้งแต่กลับมา ถามอะไรก็ไม่ตอบ ฝากพี่ฮยอกแจดูด้วยนะครับ พวกผมต้องไปเรียนแล้ว แม่ทำกับข้าวไว้ในตู้เย็นนะครับพี่มีขนมด้วย ฝากฝังพี่ชายแล้วก็เลยยิ้มให้ไอ้หนุ่มแปลกหน้าที่ยืนเยื้องอยู่ด้านหลัง ฮยอกแจรอจนลูกชายทั้งสามของบ้านพ้นรั้วบ้านไปแล้วจึงหันมามองคยูฮยอน
เอาไง จะคุยเองหรือจะรอ
นายออกไปรอข้างนอกก่อนเถอะ ฉันจะคุยกับเขาเอง
เอางั้นก็ได้ แต่อย่ารุนแรงนะเว้ย กระต่ายมันยิ่งช้ำมือง่ายอยู่
เออ ได้ยินเสียงอะไรก็อย่าเพิ่งเข้ามาละกัน ห้ามเข้ามาจนกว่าฉันจะออกไปเรียก เข้าใจนะ อึนฮยอกทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก คิดถูกหรือเปล่าว่าที่ปล่อยไอ้จิ้งจอกนี่ไว้กับเพื่อนรักของเขา ก็ดูตามันมองซองมินดิ ถ้ากลืนเก็บไว้ในอกได้มันคงทำไปแล้วแน่
ฮยอกแจยังไปทันพ้นประตู คยูฮยอนก็จรดเท้าเข้าไปหยุดข้างคนตัวเล็กที่ยังเหม่อไม่เลิก แต่พอได้ยินเสียงฝีเท้าเขาซองมินก็กระพริบตาปริบๆ แกล้งเนียนหันมาสนใจรายการในจอต่ออย่างไม่ขัดเขิน
ตกลงใครมาเหรอ
ผมเองครับ
.
.
.
ร่างเล็กลุกพรวดขึ้นนั่งทันทีที่จำได้ว่าเป็นเสียงของใคร ตาคู่สวยเบิกกว้างมองใบหน้าหล่อจัดของที่อยู่ในความคิดของตัวเองตลอดมาแล้วก็ครางเสียงสั่น
คยูฮยอน ทำไม.....นายมาได้ยังไง
พอมองไปด้านหลังก็ไม่เห็นมีใครเหลืออยู่สักคน แล้วนี่น้องชายเขาหายไปไหนหมด แค่ใช้ให้ไปเปิดประตูแค่นี้ถึงกับทิ้งพี่ชายไว้กับคนแปลกหน้าเลยเรอะ พอมองหาใครไม่เห็นก็เลยจำเป็นต้องหันมาสนใจคนที่นั่งอยู่ไม่ห่าง
มาทำไม
พอเห็นดวงตาคมสลดวูบแล้วก็แทบจะตบปากตัวเองแรงๆ ซองมินกดหมอนกับอกกอดไว้แน่นรวมกับกลัวว่าใครอีกคนจะได้ยินเสียงหัวใจที่กำลังเต้นระทึกอยู่ในอกนี้ ตาคู่สวยมองแต่พื้นพรมนุ่มสีชมพูหวาน มองแล้วก็แก้มแดงอยู่คนเดียว ดูเอาเถอะ เขากับคยูฮยอนกำลังนั่งกันสองต่อสองบนพรมสีสวยแถมรอบตัวยังเต็มไปด้วยหมอนใบเล็กใบใหญ่อีกสิบกว่าใบแล้วทุกใบนั้นไม่อยากจะบอกว่า....สีหวานซะจนเขานึกอาย
ซองมิน ตลอดเวลาที่ผ่านมา ซองมินมีความสุขหรือเปล่า
นายหมายความว่ายังไง
ตอบผมได้ไหมครับ ที่เราอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ต้นมันเกิดขึ้นเพราะความเอาแต่ใจของผมหรือเพราะซองมินเองก็ต้องการมัน ผมอยากรู้
แล้วนายล่ะ แก้มขาวแดงซ่าน ทำใจกล้าถามกลับทั้งที่ใจก็กลัวคำตอบอยู่ไม่น้อย
ผมเต็มใจและผมก็มีความสุขทุกครั้งที่ได้อยู่กับซองมิน
น้ำเสียงจริงจังของคนตรงหน้าทำให้ซองมินกล้าที่บอกความในใจของตัวเอง ความรู้สึกของคนที่เป็นฝ่ายถูกรักมันทำให้ซองมินรับรู้ได้ว่า...มีบางอย่างระหว่างเขาสองคนกำลังเปลี่ยนไป และดูเหมือนมันจะเป็นไปในทางที่ดีด้วย
.....ฉัน...ฉันก็เหมือนกัน...
เราสองคนคุยกันได้ทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรผมไม่เคยปิดบังซองมิน แล้วซองมินล่ะครับกล้ายืนยันกับผมได้ไหมว่าซองมินไม่เคยโกหกผม
อะไรน่ะ....ฉัน...ไม่เคยโกหกนะ เรื่องเดียวที่ซองมินไม่เคยบอกคยูฮยอนคือความในใจของเขา แต่จะมาว่าซองมินโกหกไม่ได้นะ เขาแค่ไม่เคยพูดถึงต่างหากล่ะ
เพราะฉะนั้นถ้าผมถามอะไรไป ซองมินจะตอบผมตามตรงใช่ไหมครับ
.......นาย.......
เหมือนรู้ รู้ล่วงหน้าว่าคำถามที่คยูฮยอนเตรียมไว้ในใจนั้นมันจะไม่พ้นเรื่องที่เขาเก็บงำมันมาตลอด ซองมินส่ายหน้าช้าๆ มองคนตัวสูงที่ขยับเข้ามาใกล้อย่างไร้ทางสู้ ซองมินไร้เรี่ยวแรงขัดขืนเมื่อถูกรั้งเข้าไปนั่งตรงหน้าอีกฝ่าย คยูฮยอนขยับให้ร่างเล็กเข้ามานั่งระหว่างช่วงขายาว ตาคมจับจ้องที่ดวงตาคู่สวยไม่ยอมหลบ
ซองมินรักผมใช่ไหม
อึ่ก!
แม้จะเตรียมใจไว้แล้วว่าคยูฮยอนจะต้องอยากรู้เรื่องความในใจของเขาแต่พอถูกยิงคำถามเอาตรงๆแบบนี้คนตัวเล็กก็สะดุ้งเฮือกจนคยูฮยอนเผลอยิ้มอย่างพอใจ ซองมินหลับตาลงช้าๆ ครางในใจอย่างอ่อนแรง
รู้แล้ว
คยูฮยอนรู้หมดแล้ว
ซองมิน ผมรอฟังคำตอบอยู่นะ
ซองมินเม้มปากแน่น พยายามจะลุกหนีแต่คยูฮยอนไม่ยอม เด็กหนุ่มคว้ามือเล็กไว้มั่นพร้อมกับสอดแขนอีกข้างรั้งเอวเล็กไว้ไม่ให้ขยับหนี ดวงตาคมหวานจับนิ่งที่กลีบปากอิ่มตึง สีระเรื่อ
ซองมิน เร่งเร้าด้วยเสียงอ่อนหวาน ก่อนจะรวบร่างเล็กไว้กับอกอย่างเอ็นดู
ร้องไห้ทำไมครับ โกรธผมหรือ
ขอ...ขอโทษ....ฉันขอโทษ คยูฮยอนครางเสียงต่ำ ปวดใจกับหยดน้ำตาของคนตัวเล็กไม่ต่างจากครั้งก่อนที่ได้เห็นเลย ชายหนุ่มลูบไหล่เล็กขึ้นลงกระซิบปลอบโยนด้วยความรู้สึกของความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของที่กำลังปรี่ล้นไปทั้งอก
ขอโทษที่รักนาย
ซองมิน ซองมินของผม
คยูฮยอนรู้สึกเหมือนเขาคว้าดาวไว้ในมือได้สำเร็จ
เพียงแค่ได้รู้ว่าหัวใจของคนตัวเล็กเป็นของเขา....ของเขาเพียงคนเดียว
หัวใจของเขามันกำลังพองจนแทบล้นออกมานอกอก
ความรู้สึกอิ่มเอมใจมันกำลังเบ่งบานอย่างอ่อนหวาน มันเป็นสุขมากมายเสียจนเขาจะตายเอาให้ได้ อย่างนี้เองหรือความรัก ทำไมไม่มีใครเคยบอกเขาเลยว่ามันทั้งหอมทั้งหวานถึงเพียงนี้
แต่นายไม่ต้องลำบากใจนะ ฉันกำลังตัดใจ
ตัดใจ คยูฮยอนอุทานเสียงก้อง ซองมินพยักหน้า
ใช่ ตัดใจ ฉันรู้ดีว่านายรักทงเฮ เพราะฉะนั้นไม่ต้อง.....อุ๊บ!......
เสียงหวานถูกริมฝีปากกระด้างเก็บกลืนไปโดยไม่ทันได้ตั้งตัว
คยูฮยอนแนบจูบปิดปากบางไม่ให้เอ่ยวาจาทำร้ายจิตใจเขาและตัวเองได้อีกต่อไป เรียวปากร้อนบดคลึงเร่าร้อนก่อนจะเติมความหวานหอมให้คนตัวเล็กผ่อนคลายจนไม่เหลืออาการต่อต้าน เปลือกตาใสพริ้มหลับลง กระชับริมฝีปากเข้าหาเรียวปากร้อนอย่างจำนน
คยูฮยอนเอียงหน้าเล็กน้อยให้จูบนั้นแนบชิดกันมากขึ้น ปลายลิ้นร้อนแตะแต้มกลีบเนื้อนิ่มก่อนจะแทรกผ่านไรฟันขาวไปดูดซับความหอมหวานที่เป็นของเขาโดยชอบธรรม
ชายหนุ่มกระซิบบอกความในใจผ่านความชุ่มชื้นของเรียวลิ้นอย่างอ่อนหวาน
หวาน จนคนรับแทบขาดใจตาย
รัก
คยูฮยอนรักซองมิน
เสียงลมหายใจหอบกระเส่าของร่างเล็กทำให้คยูฮยอนรู้ว่าเขาควรระงับใจตัวเองให้เร็วที่สุด ชายหนุ่มถอนริมฝีปากจากกลีบเนื้อนิ่มช้าๆ สายตาคมทอดมองกลีบปากแดงฉ่ำอย่างอาวรณ์ ร่างของซองมินเอนทับไปบนหมอนกองใหญ่ด้านบนมีร่างสูงของคยูฮยอนตระกองกอดแนบชิด
ซองมินจำไม่ได้ว่าตัวเองถูกผ่อนให้นอนลงตั้งแต่เมื่อใด และนานนักที่เขาทั้งสองต่างสบตากันโดยไม่มีใครยอมพูดอะไรออกมา สายตาของคยูฮยอนมันสื่อความนัยหลายอย่างที่ทำให้เขาร้อนไปทั้งใบหน้า เด็กหนุ่มเอาแต่นิ่งมอง มอง และมองจนซองมินแทบละลาย
ใบหน้าหล่อคมเลื่อนเข้ามาใกล้อีกครั้ง ซองมินเดาความตั้งใจอีกฝ่ายได้ไม่ยาก
คยูฮยอนจะจูบเขาอีกแล้ว
คยูฮยอนน่า~ เสียงเล็กท้วงทั้งที่ยังหอบหายใจไม่จาง คยูฮยอนหรุบตามองเจ้าของเสียงเห็นซองมินช้อนตามองอ้อนๆก็ให้ใจอ่อนยวบ
ยังบอกว่าจะตัดใจจากผมอีกไหม
ก็...ฉันคิดว่านายรักทงเฮนี่นา
แล้วตอนนี้รู้หรือยังว่าผมรักใคร
ซองมินทำหน้ามุ่ย แก้มที่แดงเรื่อยิ่งกว่าเดิมบอกให้รู้ว่าซองมินมีคำตอบนั้นอยู่ในใจเรียบร้อยแล้ว คยูฮยอนหรี่ตามองแล้วก็ย้ำจูบหนักๆตรงกลีบปากอิ่ม ถ้ายังบอกว่าไม่รู้อีก คงมีใครบางคนขาดใจตายเพราะถูกจูบแน่
เด็กบ้า
ว่าไงครับ รู้หรือยัง
รู้แล้ว
คนตัวเล็กตอบอุบอิบ แยกเขี้ยวใส่สีหน้าเป็นต่อของเจ้าจิ้งจอกน้อยแล้วก็พลิกตัวหนีแต่ก็ไปได้ไม่ไกลเกินกว่าอ้อมกอดของคยูฮยอน ชายหนุ่มถอนใจยาว ซบหน้ากับซอกคอหอมกรุ่นอ้อนๆ
ขอโทษนะครับ เพราะผมมันโง่ ไม่รู้ใจตัวเองแล้วยังมองข้ามความรู้สึกของซองมินทำให้เราต้องเจ็บแบบนี้ ซองมินอย่าโกรธผมอีกเลยนะ
ซองมินหัวเราะเสียงใส ผิดขั้นตอนไปหรือเปล่าคยูฮยอน ปกติเค้าต้องขอโทษก่อนจะจูบไม่ใช่หรือ แล้วนี่อะไรจูบเขาจนพูดแทบไม่เป็นคำอยู่แล้วยังจะมีหน้ามาขอให้เขายกโทษให้อีกหรือ!
นะครับ ยกโทษให้ผมนะ
อืม เอาไงดีนะซองมิน
ซองมิน
หิวแล้วล่ะ แม่ทำอะไรให้กินบ้างนะ
ว่าแล้วก็ลุกหนีไปทันที คยูฮยอนคว้าชายเสื้อสีชมพูอ่อนไว้ไม่ทันก็รีบวิ่งตามเข้าไปในครัว แล้วเดิมๆที่เคยเห็นก็กลับมาอีกครั้ง ร่างสูงที่ตามนัวเนียซองมินแทบทุกฝีเท้า เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะ ความสุขที่ไม่ว่าใครผ่านมาเห็นก็ต้องอมยิ้มมองด้วยความเอ็นดู
คยูฮยอนจูบเท่าที่อยากจูบ กอดเท่าที่อยากจะกอด แกล้งบ้างง้อบ้าง ทำทุกอย่างที่มันสามารถระบายความรักที่มันอัดอยู่ในอกให้เบาบางลงบ้าง เพราะไม่อย่างนั้นเขาเองนั่นแหละจะอกแตกตายเพราะความน่ารักของซองมิน ซองมินอาจจะค้านบ้าง ท้วงบ้างแต่สุดท้ายซองมินก็ยังเป็นลีซองมินที่ใจอ่อนให้กับโจคยูฮยอนเสมอนั่นเอง
ราวกับเกราะแก้วบางใสที่ไม่อาจทำให้คนนอกผ่านเข้าในโลกใบนั้นได้ ไม่มีใครมองเห็น ไม่มีใครจับจ้อง แต่คยูฮยอนและซองมินต่างรู้ว่ามันมี และ.....เป็นสิ่งที่มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่เข้าใจ
ว่าแต่คยูฮยอน....มีความสุขมากจนลืมอะไรไปหรือเปล่า?
พ่อสื่อที่พานายมาง้อซองมินถึงบ้านน่ะ เค้ากำลังรอให้นายเรียกเข้าบ้านอยู่นะ ^^
THE END
จบเถอะ ^^ ขอโทษที่ต้องให้รอนานนะคะ พอกลับมาจากต่างจังหวัดก็รีบเอามาลงให้เลย ใครที่อ่านแล้วในเล่มก็อ่านในนี้อีกรอบเนาะ จะได้เม้นท์รวบยอดไปด้วย ความจริงแฟนอยากได้คอมเม้นท์เรื่องหนังสือด้วยค่ะ
ใครได้ไปแล้วคิดเห็นเป็นการณ์ใดโปรดบอกข้าเถิด ทั้งรูปเล่ม การจัดหน้า ตอนพิเศษ (อ๊ากกกก ฉากเรทที่เขียนขึ้นครั้งแรกของคู่นี้ แทบจะกัดเลือดเขียนเลยทีเดียว)
ขอบคุณทุกคนมากนะคะ เรื่องต่อไปคิดว่าจะต่อ มนต์รักลูกทุ่งให้จบให้ได้ ฟิกอาถรรพ์ค่ะ กี่ปีๆก็ไม่จบซักที คราวนี้ก็มาไฟท์กันอีกสักตั้งเนาะ
