Image Hosted by ImageShack.us

 

 

 

              เพล๊ง!!

 

 

 

              แทบจะทันทีที่ลีซองมินถลาออกมาจากห้อง เสียงการทำลายล้างก็ระเบิดตามหลังมาติดๆ กระต่ายน้อยเบิกตากว้างวิ่งตรงเข้าไปหาเจ้าของร่างสูงที่วิ่งเข้ามาหาพร้อมกับอ้าแขนรับร่างอวบเอาไว้ในอก จากนั้นก็พากันลี้ภัยเข้าไปหลบในห้องของเด็กหนุ่มรุ่นน้องแบบไม่ต้องรอสัญญาณเตือน คนที่ว่างงานและได้พักอยู่บ้านในวันนี้ก็ทำไม่ต่างกัน 

              เสียงแตกของวัตถุเมื่อครู่นี้ไม่แน่ใจว่าจะเป็นแจกัน กรอบรูป หรือเครื่องประดับตกแต่งห้องสักชิ้นที่แฟนคลับให้มาแต่คาดว่าสภาพมันคงเละไม่มีชิ้นดีไปแล้ว และถ้าหากใครยังรักชีวิตก็มิควรออกมาเดินเพ่นพ่านในช่วงที่สงครามกำลังจะเริ่มอย่างเช้าวันนี้

 

             เช้าวันที่โจคยูฮยอนกล้าแง้มประตูกลับเข้าห้องตัวเอง

 

             หลังจากอาศัยห้องของคิบอมเป็นที่ซุกหัวนอน เป็นฐานทัพตั้งหลักระดมพลระดมสมองหาคิดวิธีการสงบสงครามที่กำลังตั้งเค้ามาตั้งแต่งาน MKMF ยังไม่เลิก บรรดากองทัพลิงทั้งหลายก็ผลักแกมถีบไอ้น้องเล็กออกมาจากห้องคิบอมเพื่อช่วยชีวิตกระต่ายตัวกลมออกมาจากเขตแดนของปลาการ์ตูนตัวจิ๋วแต่ฤทธิ์เยอะที่สุดในจักรวาล

             หลังจากถูกจับเป็นตัวประกันมาเกือบทั้งคืนหลังจากที่คิบอมขู่แกมบังคับให้คยูฮยอนกลับห้องตัวเองได้ ซองมินจึงได้วิ่งหน้าตาตื่นออกมาจากห้องของตัวเองนั่นแหละ

             ซองมินถอนใจพรูเมื่อคิบอมล็อคห้องเรียบร้อย ดวงตากลมสวยกรอกมองบานประตูเหมือนจะย้ำให้แน่ใจว่าจะไม่มีจานบินหรือมีดสั้นถูกเขวี้ยงผ่านเข้ามาได้ในนาทีใดนาทีหนึ่งของวัน ปากอิ่มห่อค้างเป็นตัวโอ ค้อนตาคว่ำใส่คนที่กำลังยิ้มตาหยีอย่างเคืองขุ่น

            ทำไมช้าแบบนี้ พี่อึดอัดใจเกือบตายรู้หรือเปล่า

            ขอโทษครับ แต่ผมพยายามที่สุดแล้วนะ คยูฮยอนมันจะไม่ยอมเข้าไปท่าเดียว

            ไม่ยอมได้ไงล่ะ ทำผิดแล้วไม่คิดจะเคลียร์หรือไงหงุดหงิด เคือง โกรธด้วย เรื่องอะไรมาทิ้งซองมินไว้กับปลาการ์ตูนที่กำลังอารมณ์บูดทั้งคืน พวกบ้า ถ้าซองมินโดนงับหัวตายจะว่ายังไง

             ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ แต่ไอ้หมอนั่นมันอยากให้ทงเฮใจเย็นก่อนถึงจะเข้าไปหา ซองมินก็รู้ทงเฮตอนกำลังเดือดน่ะ ใครจะกล้าเข้าไปเสี่ยงชีวิตด้วยล่ะ

            เลยต้องรอให้เช้าใช่ไหม ดีนี่ ปล่อยเราให้เสี่ยงชีวิตอยู่คนเดียว แล้วพี่ฮีชอลกับคนอื่นๆหายไปไหนหมดล่ะ

            ออกไปข้างนอกครับ เหลือแต่พวกเราแค่ไม่กี่คน แต่ก็กลับห้องไปหมดแล้ว ซองมินจะนอนไหมครับเมื่อคืนคงนอนไม่ค่อยหลับ ทั้งง่วงทั้งเพลียเลยพยักหน้ารับง่ายๆ เมื่อคืนกว่าจะข่มตาหลับได้ก็นอนสะดุ้งเพราะเสียงถอนใจฮึดฮัดของทงเฮไปตั้งหลายรอบ หลับได้ไม่ทันฝันคยูฮยอนก็ดันเยี่ยมหน้าเข้าไป สะกิดซองมินให้งัวเงียตื่นก่อนจะส่งเขาออกมาจากห้อง ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นยังไงกันบ้าง

             ซองมินเป็นห่วงก็เป็นห่วงแต่พอมีคิบอมมานอนลูบหลังให้แบบนี้ก็เลยผลอยหลับคาอกน้องชายคนสนิทไปอย่างง่ายดาย แต่อย่าคิดว่าซองมินจะฝันดีนะ แม้แต่ตอนหลับเขายังเห็นภาพเจ้าคู่เพี้ยนปลานีโม่จอมห้าวกับหมาป่าจอมกวนติดไปในฝันด้วยเลย

 

 

 

              ทงเฮไม่ได้หลับหรอก ใครคิดว่าเขาหลับ

              ทงเฮได้ยินนะเสียงคลายล็อคประตูแล้วก็เสียงฝีเท้าที่จรดมาหยุดตรงเตียงซองมินน่ะ ไอ้เสียงต่ำๆที่กระซิบกระซาบกับซองมินทงเฮก็จำได้ว่ามันคือเสียงของไอ้ตัวแสบเจ้าของเตียงที่ทงเฮกำลังยึดครองอยู่ ใครบอกว่าทงเฮหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว ใครบอกว่าทงเฮนอนนิ่ง มือทงเฮกำลังเลื่อนไปหากรอบรูปบนโต๊ะเหนือหัวต่างหาก

             พลิกตัวกลับมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับที่ซองมินเผ่นพ้นประตูออกไป อาวุธในมือจึงลอยใส่ใบหน้าหล่อๆนั่นเต็มแรงเหวี่ยง

 

             เพล๊ง !

 

             เดี๋ยวทงเฮ ฟังผมก่อน

 

             โครม !

 

             ทงเฮ มันอันตรายนะ

 

             ปัง !

 

             โอ๊ย

 

             จวบจนเป้าหมายของการโจมตีได้รับบาดเจ็บดังที่ต้องการแล้วนั่นแหละ ลีทงเฮถึงได้ยอมยืนหอบมองนิ่งๆ ดวงตาเรียวสวยจัดจ้าด้วยความโกรธเคือง มองเจ้าของร่างสูงที่ทรุดลงนั่งกุมหน้าผากอยู่ข้างเตียงซองมินแล้วก็เหยียดยิ้มสมใจ พริ้วนัก มือไวนัก ให้มันเจ็บจนตายไปเลย!

            สมใจอยากแล้วก็ยังไม่ลืมว่าไม่ได้อาละวาดอยู่ในห้องของตัวเอง จึงกระแทกเท้าปึงปังผ่านเตียงซองมินไปอย่างกระแทกกระทั้น คยูฮยอนเห็นเป็นโอกาสเลยปราดเข้าจับข้อเท้าอีกฝ่ายไว้มั่น เงยหน้าอ้อนวอนคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงออดอ่อย

            ทงเฮอ่า......

            ปล่อย

            ผมปวดหัว เมื่อกี้กรอบรูปนั่นมันโดนขมับนะ บวมหรือเปล่าก็ไม่รู้ ทงเฮดูให้ผมหน่อยนะ ที่สุดแล้วในนาทีนี้ ลงทุนยอมเจ็บตัวเพื่อเป็นเหตุผลอ้อนคนโกรธง่ายหายเร็วจนหัวปูดเป็นลูกมะนาวแบบนี้แล้วจะมายอมให้เดินเชิดออกไปโดยไม่ได้อะไรเลยได้ยังไง คยูฮยอนทำปากเบะ ส่งสายตาวิ้งๆให้กับคนที่ยืนกำมือแน่น เชิดหน้าไปทางอื่นราวกับลูกหมาตัวน้อยรอความเห็นใจจากเจ้าของ

            ทงเฮครับ

             ปล่อยฉัน คยูฮยอน ไม่อย่างนั้นนายจะเจ็บยิ่งกว่านี้

            ผมยอมเจ็บ ทงเฮจะตีผมตอนนี้เลยก็ได้ถ้ามันจะทำให้ทงเฮหายโกรธ

            แล้วยังไง พอฉันหายโกรธ นายก็จะไปหาเรื่องอื่นมาทำให้ฉันโกรธแล้วก็กลับมาทำแบบเดิมซ้ำๆอีกใช่ไหม นายคิดบ้างหรือเปล่าว่าฉันจะรู้สึกยังไง นึกว่าฉันสนุกนักหรือที่ต้องมาเจอแต่เรื่องบ้าๆ ทำตัวงี่เง่าให้คนอื่นเค้าต้องเดือดร้อนกันไปทั่วแบบนี้ เสียงใสเว้นช่วงไปอึดใจ

            นายคิดว่าฉันรู้สึกดีนักหรือที่....ที่ทำให้นายเจ็บตัว.....

            ทงเฮ ผมขอโทษ

             ร่างสูงลุกขึ้นเต็มความสูง จับคนที่กำลังยืนน้ำตาคลอเข้ามากอดไว้แน่น แม้ทงเฮจะทุบจะตี จะผลักรุนแรงแค่ไหน คยูฮยอนก็ทำเพียงแค่กอดร่างเล็กให้ซบกับอกเขาเท่านั้น ออกฤทธิ์นานเข้าลูกปลาเจ้าอารมณ์ก็หมดแรง ทำได้เพียงยืนหอบเจือสะอื้นอยู่ในอกคยูฮยอนอย่างอ่อนแรง

            ปล่อย อย่ามากอด ไอ้คนบ้า ฉันเกลียดนายแล้ว

            แต่ผมรักทงเฮนะ รักทงเฮ รักมาก รักแค่ทงเฮคนเดียว

             โกหก

            จริงที่สุดแล้ว

            ไอ้คนโกหก โกหกหน้าด้านๆ

            ทงเฮอ่า อะไรเนี่ย วันนี้เราต้องดีกันแล้วนะ โกรธกันมาตั้งแต่เมื่อค่ำวาน เสียเวลาไปตั้งหลายชั่วโมง อดกอดกันมาทั้งคืน ทงเฮยังจะใจร้ายโกรธผมอีกหรือ คนตัวเล็กกว่าร้องเหอะในคอ ถองศอกใส่หน้าท้องน้องเล็กไปเต็มแรง ไม่ยากงานนี้ คยูฮยอนเกร้งกล้ามเนื้อได้ทัน โอเค ไม่เจ็บ

 

 

            อ๊าก!!!..........

 

            แต่คราวนี้เจ็บ เพราะจู่ๆทงเฮก็หันขวับมา ฟันซี่เล็กขบจนจมไหปลาร้า คยูฮยอนร้องลั่นห้องก่อนจะจบด้วยเสียงครางซี๊ดเมื่อเจ้าของรอยฟันเกิดเปลี่ยนใจงดใช้ฟันหันมาใช้ลิ้นแทน

            ....อ่ะ...ทง...ทงเฮอ่า

            อยู่นิ่งๆ แล้วก็ไม่ต้องกอด

            ทงเฮ แบบนี้ไม่ค่อยดีมั้งครับ

            อะไรคือไม่ดี ก็เล่นมายั่วกันแล้วไม่ทันสานต่อก็มาสั่งห้ามแบบนี้แหละ คือ ไม่ดี คยูฮยอนครางสะดุ้งเมื่อริมฝีปากเล็กเผยองับฟันไล่มาถึงฐานคอ กลีบปากอิ่มเม้มลากไปตามเนื้อผิวเรียบตึง คนหล่อได้แต่ผวาเฮือกในอก ไฟร้อนแล่นวาบผ่านช่องท้องจนต้องเผลอปล่อยเสียงครางผะแผ่ว

 

 

            ........ทงเฮ..............

 

            เงียบ!

 

            ครับ ให้เงียบก็เงียบครับ

 

 

            ร่างสูงโปร่งถูกดันจนถ้าถอยไปนั่งบนเตียง มันก็