KIRAZ

            “ตื่นแล้วหรือ”

            เมื่อคยูฮยอนวางสายแล้วหันกลับมา ซองมินก็ยืนทึ้งชายเสื้อยืดพร้อมกับส่งรอยยิ้มเก้อๆมาให้ก่อนแล้ว เจ้าของห้องเลิกคิ้วมองตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาจบที่ตากลมสวย ส่งยิ้มมุมปากใส่ตาคนที่กำลังหน้าแดงให้ความร้อนยิ่งแล่นซ่านไปตามผิวหน้าบางๆมากยิ่งขึ้น ซองมินเม้มปากจนเหลือแค่แก้มกลมๆ ดูน่ารักน่าเอ็นดูเหมือนไม่ใช่ผู้ชายอายุยี่สิบเอ็ดและความเป็นจริงข้อนั้นก็ทำให้เจ้าของร่างสูงเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาซองมินเสียเอง

            แขนอุ่นสอดเข้ารอบเอวกลม เพิ่มแรงรัดจนซองมินแทบจมหายไปกับอก คนเป็นพี่ได้แต่เงอะงะวางไม้วางมือไม่ถูกแต่พอลูบๆคลำๆไปก็เจอตำแหน่งเหมาะ คล้องไหล่ไว้ก็แล้วกัน

            “ฝันดีใช่ไหมเมื่อคืน”

            “ก็ คงงั้นมั้ง” ตอบแผ่วๆ ก็ไม่เห็นต้องออกเสียงมากนี่นา แก้มแนบแก้มแบบนี้น่ะ แค่กระซิบก็ได้ยินเต็มสองหูแล้ว ขนาดเสียงลมหายใจของคยูฮยอนซองมินยังได้ยินเลย

            “ไม่น่าถามเลยเนาะ มีผู้ชายแสนดีอย่างฉันนอนกอดทั้งคืนจะไม่ฝันดีได้ยังไง”

            “หลงตัวเอง ปล่อยได้แล้ว ฉันหิว มีอะไรให้กินบ้างเนี่ย”

            “ตื่นมาก็ถามถึงของกิน ถึงได้อ้วนกลมแบบนี้ไงล่ะ........แต่เอาเถอะ เห็นแก่ตัวนิ่มๆที่กอดแล้วอุ่นกำลังดี จะให้ยืมครัวทำอาหารเช้าเป็นการตอบแทนก็แล้วกัน”

            เกือบแล้ว เกือบจะแทคตัวใส่ให้ซี่โครงเดาะแล้ว ถ้าไม่มีประโยคหลังตามมาช่วยไว้ โจคยูฮยอนท่าจะได้พักงานยาวเป็นเดือนเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บเพราะปากสวยๆนั่น เจ้าของฝีปากแก่กล้ายกยิ้มให้คนตัวเล็กกว่า แล้วก็เกี่ยวเอวซองมินไปทางห้องครัว อุปกรณ์ทันสมัยวางอยู่ครบครันแต่สภาพที่เรียบร้อยเหมือนถูกจัดวางไว้อย่างพอเหมาะพอดีนั้นมันทำให้ซองมินดูออกว่า เจ้าของบ้านคงไม่ค่อยโปรดปรานมุมนี้สักเท่าใดนัก ก็ดูเอาเถอะ พาเขามาส่งได้ก็ฮึมเพลงไปนั่งตรงโต๊ะกลางห้อง เท้าคางรอตาใสๆ

            “อยากกินอะไรล่ะ”

            “มีอะไรให้กินก็กินได้ทั้งนั้นแหละ”

            “กำปั้นแน่ะ”

            ปากตอบไป มือก็เปิดตู้เย็นมองหาของสดของคาวที่จะเอามาปรุงอาหารให้ท่านเจ้าบ้าน ซองมินเปิดฝาตู้เย็นแล้วก็แทบจะถอนใจหนักๆออกมาตรงนั้น ว่าง โล่ง นอกจากน้ำดื่ม เบียร์ เครื่องดื่มแอลกอฮอลล์ และพวกเครื่องดื่มบำรุงกำลังแล้วก็แทบไม่มีสิ่งที่จะเรียกว่ารับประทานได้อยู่อีกเลย ไม่ต้องถามถึงผักใบเขียวแค่ไข่ไก่สักฟองยังไม่มี

            “นายใช้ชีวิตอยู่ยังไงน่ะคยูฮยอน วันๆดื่มแต่ของพวกนี้หรือ”

            “ลีซองมิน ลืมไปหรือเปล่าว่าเราใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกันมาเป็นเดือนแล้ว ไอ้ของพวกนี้มันของไบรอันโน่น เกี่ยวกับฉันที่ไหน ถ้าไม่มีอะไรทำก็ช่างมันเถอะ ต้มบะหมี่หรือเอาอาหารแช่แข็งที่เหลืออยู่มาอุ่นเวฟก็ได้ ฉันทานได้ทั้งนั้น” กระต่ายสีชมพูทำเป็นไม่ได้ยินช่วงต้นของประโยคยืดยาวนั้นเสีย ข่มความเขินตอบผ่านสีหน้าที่พยายามให้นิ่งที่สุดว่า

            “ไม่ได้ เพราะทานแต่ของพวกนี้น่ะสิถึงได้ขาดวิตามินแล้วก็ขี้หงุดหงิดแบบนี้ ฉันจะไปซื้อของสดตรงซุปเปอร์ นายจะเอาอะไรไหม” แวบแรกคยูฮยอนส่ายหน้าแต่พอซองมินแต่งตัวเสร็จถือกระเป๋าเงินออกมาจากห้องนอน เด็กหนุ่มก็สวมกางเกงห้าส่วนกับเสื้อยืดสีส้มยืนรออยู่แถวตู้เก็บรองเท้าเป็นที่เรียบร้อย

            “ฉันไปด้วยก็แล้วกัน” ซองมินย่นจมูกตอบ เดาใจไม่เคยถูกเสียที

 
            การซื้อของกับคยูฮยอนเป็นเรื่องที่ซองมินหนักใจใช่น้อยเพราะตั้งแต่เดินเข้าไปในมินิมาร์ทตรงหัวมุมถนนใกล้กับคอนโด ตั้งแต่พนักงานไปจนถึงลูกค้าก็พากันตาโต แอบชี้ชวนกันมองชายหนุ่มประหนึ่งไม่เคยพบเคยเห็น ซองมินดึงหมวกไหมพรมให้ปิดลงมา ไม่อยากเอาหน้าตัวเองไปเพิ่มระดับความสนใจจากคนรอบข้างเหมือนไอ้คนบางคนที่ไม่ยอมสวมทั้งหมวก ทั้งแว่นตา แถมยังกล้ากระตุกยิ้มแจกจ่ายให้สาวๆแถวนั้นละลายกันเป็นแถบๆอีกด้วย รู้แล้วว่าหล่อว่าหน้าตาดี แต่ตอนนี้...ตอนที่เป็นวันหยุดพักผ่อน ตอนที่อยู่ในเวลาส่วนตัวกับซองมิน ช่วยพับความดูดีเก็บไว้ก่อนจะได้ไหม

            ซองมินขัดใจจนหยิบจับของทุกอย่างที่ต้องการยัดใส่ตะกร้าในมือคยูฮยอนได้ครบภายในเวลาไม่ถึงห้านาที!
            “โกรธอะไรน่ะ”

            “ใครโกรธ”

            “อยู่กันสองคนจะให้พูดถึงใครล่ะ โกรธอะไร เดินปัดๆ ไม่ยอมพูดยอมจา ดูสิรีบเดินจนตูดบิดไปหมดแล้ว” มันไม่พูดเปล่า ไอ้น้องเล็กตัวร้ายมันก็เนียนก้าวเข้ามาชิดแถมยังกดปลายนิ้วย้ำลงกับบั้นเอวซองมินแรงๆ กระต่ายตัวขาวสะบัดหนี ตวัดตามองคนตัวสูงกว่าอย่างขุ่นเคือง

            “นี่มันข้างถนนนะ ทำอะไรระวังบ้าง” คยูฮยอนยักไหล่ กวาดมองไปรอบตัวเหมือนไม่แยแส

            “อยู่ในห้องก็ใช่ว่าจะยอมให้ทำง่ายๆ บอกมาว่าโกรธอะไร”

            “ฉันไม่ได้โกรธ แค่หิวข้าว พอใจหรือยัง”

            “ปากไม่ตรงกับใจนะเนี่ย.....” พูดถึงปากตาก็มองนิ่งที่กลีบปากอิ่มสวย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ และสายตาที่มองต่ำลงมาอย่างหมายมาดทำเอาซองมินเย็บวาบในอก ไม่นะ ตรงนี้มันข้างถนนแถมยังเป็นกลางวันแสกๆ ไอ้เด็กนี่มันบ้าไปแล้วหรือไง

            “อย่านะ”

            “รู้ด้วยหรือว่าฉันกำลังจะทำอะไร”

            “รู้สิ นายตั้งใจจะจูบฉัน”

            “รู้ใจ” ซองมินดึงหน้าตัวเองออกห่างแต่ปลายนิ้วแข็งๆที่สอดเข้ารั้งท้ายทอยเขาไว้ทำให้ระยะห่างระหว่างใบหน้าทั้งสองมันไม่ได้ดั่งใจคนตั้งท่าจะหนี ดวงตาคู่เล็กเบิกกว้าง ฉายแววตื่นตระหนกเมื่อคิดถึงเหตุการณ์สะเทือนฟ้าดินที่อาจจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า คยูฮยอนโน้มใบหน้าลงมาช้าๆ ถามเจือรอยยิ้มบาง

            “โกรธอะไร”

            “ไม่...ไม่ได้โกรธ.....อย่า.......” เอียงหน้าหลบเป็นพัลวัน ถุงกระดาษสีน้ำตาลที่หอบอยู่เกือบหลุดร่วงจากมือ คยูฮยอนไม่ยอมถอยห่าง แกล้งเฉียดจมูกกับผิวแก้มนุ่มแล้วก็ถามย้ำอีกครั้ง

            “บอกมาสิ ซองมิน”

            “คยูฮยอนอ่า....ฉันไม่ได้โกรธจริงๆนะ ปล่อยเถอะ ฉันหิวแล้ว” น้ำเสียงเปลี่ยนโทนเป็นออดอ้อน นุ่มหูด้วยความกลัวปนอาย คยูฮยอนหัวเราะลงคอ ยอมคลายมือจากต้นคอคนตัวเล็กแล้วก็ยิ้มมองคนเป็นพี่วิ่งตุ่บๆเข้าคอนโดไปอย่างสบายอารมณ์

            เอาเถอะ แค่นี้ก็คงพอแล้วมั้ง  

            อาหารเช้าเกือบจะกลางวันมือนั้นจบลงด้วยของหวานที่ซองมินเลือกซื้อผลไม้กระป๋องมาใส่ไอศกรีม นมและโยเกิร์ตปั่นรวมกัน ได้ไอศกรีมปั่นสูตรพิเศษที่มีผลไม้รสชาติแปลกลิ้นเติมหน้าแต่ก็อร่อยใช้ได้จนคนที่ยอมสละตัวเองเป็นลูกมือเอ่ยชมออกมาสองสามคำ

            หลังเก็บกวาด ทำความสะอาดแล้วก็คือเวลาพักผ่อนอย่างแท้จริง ตอนนี้ซองมินกำลังนอนกลิ้งอยู่บนพรมเนื้อหนานุ่ม คร่ำเคร่งกับการหนังสือนวนิยายสืบสวนสอบสวนจนคิ้วแทบจะผูกกันเป็นโบว์ อ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะคลายความระทึกลง ศีรษะเล็กวางซบลงกับหมอนตะแคงซ้ายขวาอ่าน พลางจิ๊ปากครั้งแล้วครั้งเล่าให้คนที่นอนทอดตัวยาวอยู่ตรงโซฟาต้องละความสนใจจากนิตยสารในมือแอบชำเลืองมองอยู่บ่อยๆ

            “อะไรกันนะ ตกลงใครมันเป็นคนทำกันแน่”

            เสียงใสพึมพำ พลิกตัวนอนคว่ำแล้วก็กดริมฝีปากกับหมอนใบใหญ่ โผล่มาแต่ลูกตาใสปิ๊งที่จ้องหน้ากระดาษแทบไม่กะพริบ คยูฮยอนหมดสิ้นความอดทน ร่างสูงเลื่อนตัวจากโซฟาลงมานอนทับเบาะเนื้อนิ่มที่สุดในโลกแล้วก็กดริมฝีปากกับขมับหอมเป็นการปิดเสียงโวยวายของเจ้าเบาะตัวกลม

            “หนังสือเค้าเอาไว้อ่านให้เพลิดเพลิน ไม่ใช่ให้เครียด”

            “ก็มันชวนคิดนี่นา คนนี้ให้ปากคำอีกอย่าง อีกคนให้อีกอย่าง ตกลงใครพูดจริงใครโกหกกันแน่ แถมอ่านมาค่อนเรื่องฉันยังเดาไม่ออกเลยว่าใครเป็นคนร้าย ทุกคนดูมีเหตุจูงใจในการฆ่าหมดแต่ก็มีหลักฐานกับพยานยืนยันความบริสุทธิ์ทั้งหมดเหมือนกัน คนเขียนเขียนได้ยังไงกันนะ เดาทางไม่ออกเลย”

            “หาดูดีๆสิ คนโกหกน่ะมันมักจะมีพิรุธในคำพูดหรือการทำอยู่”

            “พิรุธเหรอ.....”

            “ใช่”

            “ไม่เห็นมีใครเลย ฉันกลับไปอ่านตอนต้นก็ไม่เห็นว่าจะมีใครที่สามารถลงมือฆ่าผู้จัดการร้านได้ ทำยังไงดีคยูฮยอน ฉันไม่อยากอ่านตอนจบทั้งที่ยังเดาเรื่องไม่ออกแบบนี้”

            “ถ้าอย่างนั้นก็เป็นคนที่ตรงกันข้าม”

            “หมายความว่ายังไง” ชายหนุ่มยิ้มบาง วางศีรษะลงบนหมอนก่อนจะรั้งให้ซองมินนอนทับอกตัวเอง เกลี่ยข้อนิ้วกับผิวแก้มบางใสพลางอธิบายเสียงเรียบ

            “หมายความว่า ถ้าหาคนที่มีพิรุธไม่ได้ คนที่มีหลักฐาน พยาน และมีคำให้การที่ลงตัวและพอเหมาะพอดีที่สุดนั่นแหละที่น่าสงสัย ความลงตัวที่มากเกินไปยังไงล่ะซองมิน”

            “ลงตัวเกินไป....”

            คนตัวเล็กพลิกหน้าหนังสือเร็วๆ กวาดตาไปมาอยู่หลายรอบก่อนจะร้องเสียลั่นห้องนั่งเล่น
 
            “เจอแล้ว คนร้ายคือภรรยาของผู้จัดการ.....ใช่มั้ย....ใช่มั้ยคยูฮยอน”

            คยูฮยอนยิ้มรับท่าทางดีใจเหมือนเด็กน้อยนั้น ให้รางวัลการสืบสวนของคุณนักสืบด้วยการดันตัวเองขึ้นจูบเร็วๆตรงปลายจมูกโด่งเล็ก ซองมินทำหน้าบู้ ทิ้งตัวลงเกยคางบนอกกว้าง ใช้สายตาวิบวับมองหน้าหล่อๆของคนที่อ่อนกว่าแค่อายุแล้วก็แอบยิ้มหวาน.....อารมณ์ดีสุดๆละตอนนี้

            “ไม่อ่านต่อเหรอ”

            “ไม่ล่ะ เอาไว้ก่อน ลีซองมินคนเก่งตีปริศนาออกแล้วจะอ่านต่อเมื่อไหร่ก็ได้”

            “ถ้าอย่างนั้นตอนนี้นายก็ต้องรู้แล้วสิว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันพูดจริง หรือ โกหก” เจ้าของตากลมใสกรอกตาไปมา ทำหน้านิ่ว ปากอูด ก่อนจะส่ายหัวดิก “ไม่รู้”

            “ทำไมล่ะ จนป่านนี้ยังคิดว่าฉันโกหกอีกหรือ”

            “ไม่รู้......” ลากเสียงยาว พลางซ่อนใบหน้าจากสายตากรุ้มกริ่มนั่นเสีย คยูฮยอนพลิกร่างเล็กให้หงายลงบนเบาะ ส่วนตัวเองก็เท้าศอกคร่อมซองมินไว้ ตาคมกริบจ้องประสานกับดวงตาคู่หวาน มองกันผ่านเสียงเพลงที่ดังแว่วมาจากห้องนอนของชายหนุ่ม นิ่งและเงียบฟังเสียงหัวใจที่กำลังเต้นระทึกแข่งกันตรงอกซ้าย เปลือกตาบางพริ้มหลับลงเมื่อใบหน้าหล่อจัดเคลื่อนเข้ามาใกล้จะมองเห็นแค่ภาพพร่าเลือน

            สัมผัสอุ่นชื้นแนบลงกับมุมปากบางแผ่วๆ สำหรับจูบนี้…

            “จริง หรือ โกหก” ฃองมินครางแผ่ว

            “ไม่รู้” 

            . 

            . 

            . 

            “จริง หรือ โกหก” สำหรับจูบดูดดื่ม ลึกซึ้งที่ทำให้แทบขาดใจตาย ซองมินปรือตามองคนถามที่กำลังไล้ลิ้นเลียริมฝีปากแดงก่ำของตัวเอง กริยานั้นมันเร่งเร้าอารมณ์ในส่วนลึกจนความคิดเค้าสับสนไปหมด ฉันไม่รู้ ไม่รู้อะไรทั้งนั้นคยูฮยอน อย่าให้ฉันตอบนายตอนนี้เลย ได้โปรดเถอะ

            ชายหนุ่มอ่านสายตาอ้อนวอนนั้นออก คยูฮยอนจึงประทับจูบอ่อนหวานกลางหน้าผากมนแล้วลดตัวลงนอนกอดร่างนิ่มไว้ กดอารมณ์ดิบที่กำลังลุกฮือในอกราวกับไฟได้เชื้อชั้นดีให้สงบลงอย่างยากเย็น และเพียงไม่นาน ซองมินก็ได้ยินคยูฮยอนเอ่ยถามเสียงเบา

            “นายเคยโกหกคนอื่นไหมซองมิน”

            “เคยสิ บ่อยด้วย” โดยเฉพาะตั้งแต่ได้เจอกับนาย ฉันต้องโกหกและปิดบังเรื่องราวสารพัดเรื่องเพื่อรักษาน้ำใจคนอื่นๆ และเพื่อให้วงของเราอยู่กันได้ตลอดรอดฝั่ง

            “เรื่องโกหกที่ร้ายแรงที่สุดของนายคือเรื่องอะไร”

            “เรื่องอะไรงั้นเหรอ อืม เรื่องคราวที่แล้วไง ตอนที่นายหน้าช้ำ ปากแตกกลับบ้านนั่นน่ะ ฉันต้องโกหกพี่ฮีชอลกับพี่อีทึกเพื่อไม่ให้เรื่องมันลุกลามใหญ่โต ไม่อยากจะบอกเลยว่าฉันต้องนั่งก้มหน้าไม่ยอมสบตาพี่ๆเพราะกลัวคนอื่นๆจะจับได้ว่าแอบแต่งเรื่องขึ้นมาเอง”

            “ขอบใจนะ”

            “อะไร”

            “นายโกหกเพราะปกป้องฉันไม่ใช่หรือตอนนั้น”

            “หลงตัว ฉันทำเพราะซุปเปอร์จูเนียร์ต่างหากล่ะ” คยูฮยอนหัวเราะ ลูบเรือนผมนุ่มเหมือนขนแมวพลางยิ้มเรียบๆ

            “สมมุติว่าคนที่นายไว้ใจที่สุด เขาโกหกนาย เขาหักหลังอย่างจงใจ นายจะทำยังไง”

            “อย่างจงใจเลยเหรอ เค้ามีเหตุผลหรือเปล่าล่ะ”

            “คงมีมั้ง”

            “ถ้ามี ตามหลักการแล้วก็คงต้องฟังเหตุผลกันก่อน แต่ในทางปฏิบัติถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นจริง ฉันว่าวูบแรกฉันคงโกรธจนหูอื้อตาลายเลยล่ะ คงไม่สามารถทนฟังคำอธิบายของเค้าได้ อาจจะต้องรอให้ใจเย็นลงหรือรอให้เวลาผ่านไปสักพักก่อนถึงจะยอมมองหน้าอีกที”

            “แสดงว่าโกรธมากเลยน่ะสิ” กระต่ายน้อยพรูลมหายใจยาว

            “อืม คนที่เราไว้ใจเชียวนะ แต่ความโกรธน่ะมันเทียบไม่ได้กับความเสียใจหรอก ทั้งเสียใจและเสียความรู้สึก ไม่รู้สิ ฉันยังไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนั้นนะ เดาเอาว่าคงประมาณนี้แหละ นายอยากรู้ทำไมเนี่ย” คยูฮยอนนิ่งไปอึดใจ ซองมินเลยสะกิดเตือน คนตัวสูงมองลึกลงไปในหน่วยตาสวยที่วางอยู่บนหมอนใบเดียวกัน มองด้วยสายตาที่ทำให้ซองมินต้องแก้มร้อนซู่

            “ถามไม่ได้เหรอ”

            “ได้ แต่ก็บอกเหตุผลด้วยสิ”

            “เหตุผลคือฉันอยากรู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับลีซองมิน เพียงพอไหม”

            เพียงพอหรือไม่ แก้มแดงๆของลีซองมิน มันก็ตอบไปเรียบร้อยแล้ว    

            “มันเรื่องอะไรกันนะ ทำไมพี่อีทึกถึงไม่ยอมบอกเรา หรือจะมีใครโดนของอีกหรือเปล่าน่ะคยูฮยอน” คยูฮยอนส่ายหน้า ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนั้น

            “ไม่น่าใช่หรอก คราวที่แล้วยังบอกได้เลย”

            “ฉันร้อนใจจังเลย สังหรณ์ว่ามันจะเกี่ยวกับเราสองคนโดยตรง”

            “ใจเย็นๆน่า เดี๋ยวก็ได้รู้แล้วล่ะ ลงไปกันเถอะ”

            จากที่ตั้งใจว่าจะกลับบ้านกันพรุ่งนี้เที่ยงเพราะคิวงานยาวเหยียดที่รออยู่นั้นมันเริ่มตั้งแต่บ่ายสามโมงเย็นก็กลายเป็นว่าถูกพี่อีทึกเรียกตัวให้กลับด่วนตั้งแต่เก้าโมงเช้า พยายามถามแล้วว่าเรื่องอะไรแต่หัวหน้าวงหน้าสวยกลับไม่ยอมหลุดปากบอก ย้ำแค่ว่าเดี๋ยวผู้จัดการจะขับรถของบริษัทมารับหน้าคอนโดและถ้ายังไม่ได้รับโทรศัพท์เรียกให้ลงไปก็ห้ามลงมาจากคอนโดเด็ดขาด ความอยากรู้อยากเห็นของซองมินมีมากจนเอ่ยขอร้องแกมบังคับให้ชายหนุ่มพาลงมายังล็อบบี้ และตอนนี้พวกเขาก็รู้ว่าทำผิดไปอย่างมหันต์

            กองทัพนักข่าวที่ยืนสลอนกันอยู่หน้าประตูทางเข้าคอนโดของคยูฮยอนทำเอาชายหนุ่มรีบรั้งซองมินเข้าหลบอยู่ด้านหลัง กำลังก้าวเลี่ยงไปทางด้านข้างเพื่อหาที่กำบัง สายตาเหยี่ยวข่าวหนึ่งในนั้นก็พลันเหลือบมาเห็นแล้วก็ตะโกนชื่อเขาออกมา คยูฮยอนสบถเป็นภาษาที่ซองมินฟังไม่ออก ดึงแว่นกันแดดออกมาสวมพอดีกับที่คนกลุ่มนั้นกรูกันเข้ามาล้อมพวกเขาไว้ทุกด้าน

            “นี่มันเรื่องอะไรกันครับ” ซองมินถามคล้ายกำลังเพ้อ มองคนมากมายที่ล้อมหน้าล้อมหลังเข้ามาพร้อมอุปกรณ์การสัมภาษณ์ครบมือแล้วก็เผลอเบียดตัวเข้าหาคยูฮยอนมากขึ้น เสียงเซ็งแซ่รอบตัวยิ่งกระตุ้นให้มือไม้อ่อนแรง บางประโยคซองมินไม่เข้าใจเลยได้แต่มองตอบตาแป๋ว ได้ยินเสียงคยูฮยอนเอ่ยเสียงเข้ม

            “ขอทางด้วยครับ พวกเรามีงานต่อ”

            “ตกลงที่ลงในข่าวนั่นเป็นความจริงหรือเปล่าคะ คุณคยูฮยอน คุณซองมิน”

            “ข่าวอะไรหรือครับ” ซองมินยังไม่เข้าใจ หรือเรื่องพวกนี้มันเกี่ยวกับที่พวกเขาโดนเรียกตัวกลับบ้านด่วน

            “ความสัมพันธ์ของพวกคุณสองคนเป็นแบบที่ลงข่าวหรือเปล่าครับ คุณคยูฮยอน”

            “แบบไหนครับ พวกเรายังไม่รู้เรื่องข่าวที่ว่านั่นเลย” ตอบผ่านรอยยิ้มบาง พลางจูงมือซองมินให้เดินฝ่าออกไปยังทางออก ซองมินใจเต้นระทึก ข่าวอะไร ความสัมพันธ์แบบไหน นี่มันเกิดอะไรขึ้นอีก แรงกระชับตรงฝ่ามือทำให้ซองมินเงยหน้ามองคนตัวสูงอย่างสงสัย คยูฮยอนที่กำลังยิ้มให้นักข่าว ท่าทางไม่ทุกข์ร้อนแต่มือกลับเย็นเฉียบจนน่ากลัว

            “พวกเราคงต้องขอกลับไปอ่านข่าวก่อนนะครับ ตอนนี้ยังไม่รู้เรื่อง บอกอะไรไม่ได้จริงๆ”

            “ช่วยบอกอะไรหน่อยเถอะค่ะ พวกคุณสองคนรักกันจริงๆใช่ไหมคะ”

            “..........................”             

            หนังสือพิมพ์บันเทิงฉบับรายวันถูกวางลงช้าๆ หลังจากที่หัวหน้าวงส่งมันใส่มือซองมินและคยูฮยอนคนละฉบับคนละหัวกันแล้วก็ถอยไปนั่งกอดอกมองปฏิกริยาของคู่ดูโอทั้งสองเงียบๆ ซองมินกลืนน้ำลายอันเหนียวหนืดลงคอ วางมือจากฉบับหนึ่งก็หยิบฉบับอื่นๆขึ้นมากวาดตามองรูปและอ่านเนื้อข่าวจนครบ หนังสือพิมพ์บันเทิงรายวัน รายสามวัน รายสัปดาห์ เกือบสิบฉบับลงข่าวว่า เขากับคยูฮยอนมีความสัมพันธ์กันมากกว่าเพื่อนร่วมงาน !

            “จะอธิบายว่ายังไง”

            ซองมินชำเลืองมองคนที่นั่งติดกัน คยูฮยอนไม่ยอมพูดอะไรนอกจากนั่งเม้มปากมองภาพถ่ายที่โชว์หราอยู่บนหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง ภาพที่เหมือนจะถ่ายจากมุมที่ไม่ไกลนัก มองเห็นผู้ชายสองคนที่กำลังเดินจูงมือกันเข้าไปในร้านมินิมาร์ทแห่งหนึ่งและเดินออกมาพร้อมถุงกระดาษสีน้ำตาลคนละใบ คนหนึ่งรูปร่างสูงโปร่งสวมเสื้อยืดสีส้มแบบพับแขนและกางเกงสีครีมยาวแค่เข่า ใบหน้าด้านข้างที่กำลังยกยิ้มน้อยๆนั้นมันชัดเจนเกินที่จะปฏิเสธได้ว่าไม่ใช่.....โจคยูฮยอน ส่วนที่อีกคนที่ตัวเล็กกว่าก็คงไม่ใช่ใคร ซองมินนั่นเองแหละ และมันคงไม่เป็นปัญหาถ้าไม่มีอีกภาพหนึ่งตามมา....ภาพที่เหมือนคยูฮยอนกำลังจับซองมินจูบข้างถนนหน้าคอนโด!

            “ซองมิน พี่รอคำตอบอยู่นะ”

            ซองมินครางเสียงสั่น ตาย ตายแน่ๆคราวนี้

            “จะคบกัน รักกันก็ไม่มีใครว่า แต่พวกนายสองคนกำลังดังคับบ้านคับเมืองไม่ว่าทำอะไรมันก็กลายเป็นข่าวได้ทั้งนั้น ลืมที่พี่เคยเตือนแล้วหรือไง” ซองมินก้มหน้างุด เขาผิดเต็มประตูจะเถียงได้ยังไงกันล่ะ กระต่ายน้อยนั่งหน้าหมอง มองไปตรงหน้าก็เจอสายตาเย็นเฉียบของผู้จัดการทั้งสามคนจับจ้องตอบกลับมา มองไปด้านข้าง ด้านหลังก็เจอสายตาล้อเลียนของเพื่อนร่วมวงเข้าให้อีก คนตัวเล็กครางอื่อ ทำยังไงกันดีล่ะทีนี้

            “จะกอด จะหอม จะอะไรกันทำไมไม่ไปทำในห้องหับมิดชิด นี่มันข้างถนน พวกนายเข้าใจไหมว่าข้างถนน หน้าคอนโดที่อาจจะมีพวกปาปารัซซี่ซุ่มอยู่ทุกพุ่มไม้ เฮ้อ ปวดหัวเว้ย”

            “เราไม่ได้จูบกันนะครับ แค่....แค่เหมือนจะเท่านั้น”

            “เหมือนจะอย่างนั้นเหรอ...ทำไมแค่เหมือนจะล่ะ” การแซวไม่เลือกจังหวะของซีวอนเล่นเอาผู้จัดการแทบเส้นเลือดในสมองแตก ฮยอกแจที่ยืนค้ำหัวพี่เจ้าชายอยู่เลยฟันฝ่ามือลงบนไหล่หนาฉับใหญ่ แต่พอชายหนุ่มพูดออกไปแล้วคนอื่นๆก็พลอยขำเอิ๊กอ๊ากตามกันแบบกลั้นไม่อยู่ คยูฮยอนวางหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะ เอ่ยประโยคที่ทำให้ทั้งห้องเงียบกริบ

            “มันไม่ใช่ฝีมือปาปารัซซี่ทั่วไป”

            “หมายความว่ายังไง”

            “ถ้าเป็นพวกนั้นมันจะเสนอขายให้ทางต้นสังกัดเราก่อนเพื่อต่อรองราคาใช่มั้ยครับ หากเราปฏิเสธมันก็จะต่อรองกับหนังสือพวกนี้ ขายข่าวให้ที่ใดที่หนึ่ง แต่นี่ไม่ใช่ถึงแต่ละฉบับจะเขียนข่าวไม่เหมือนกันแต่ก็ลงรูปเดียวกันทั้งหมด แสดงว่ามันมาจากแหล่งข่าวเดียวกัน เจ้าคนทำมันคงตั้งใจส่งไปให้ทุกที่ลงข่าวโดยไม่มีการต่อรองเรื่องผลประโยชน์ก่อนแน่นอน”

            “คยูฮยอน นายหมายความว่า......” คยูฮยอนเอื้อมมือมาบีบมือเล็ก หยุดทุกข้อสงสัยของซองมินไว้เพียงแค่นั้น เรื่องทั้งหมดให้เป็นหน้าที่ของเค้าจัดการต่อเอง

            “คนทำมันจงใจทำลายพวกผมสองคน”

            “มันจะทำแบบนั้นทำไม”

            “ไม่เห็นต้องคิดเลยครับพี่ เพราะเจ้าดูโอคู่นี้กำลังดังไงล่ะ แบบนี้ก็เดาได้เห็นๆ พวกคู่แข่งในตลาดเพลงบ้านเรานี่แหละ ไอ้พวกทุเรศเห็นคนอื่นดีกว่าไม่ได้ต้องจ้องทำลาย” คังอินกระชากเสียงสบถจนซองมินสะดุ้ง ไม่ใช่ ถ้าเรื่องมันเป็นอย่างที่ซองมินเข้าใจ คนที่ทำน่าจะเป็นศัตรูของคยูฮยอน....นักธุรกิจคนนั้น

            “เอาเถอะ ตอนนี้ข่าวมันออกไปแล้ว พวกเราต้องมาคิดว่าจะทำยังไงกันต่อไปดี งานนี้พวกเราทั้งหมดต้องช่วยกันคิด ได้ความยังไงพี่สามคนจะเสนอให้ทางผู้ใหญ่พิจารณาอีกที”

            “ก็ปฏิเสธไปสิครับ เป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นน้องอะไรก็ได้” ทงเฮเสนอพร้อมรอยยิ้มกริ่ม ก่อนจะต่ออีกว่า “ถึงความจริงมันจะเป็นมากกว่านั้นก็เถอะ”

            “ทงเฮอ่า.....”

            “อะไรเล่า นี่ฉันเสนอทางที่ดีที่สุดแล้วนะ ซองมินไม่ได้โกหกแค่ไม่พูดถึงเท่านั้นเอง พูดถึงเฉพาะเรื่องที่พูดได้ไง” บอกพลางเกลี่ยปลายนิ้วกับคางกระต่ายสีชมพู ซองมินหันหน้าหนี มาเจอคยูฮยอนที่นั่งหน้าเครียดอยู่ก็ให้ยิ่งกลุ้มหนัก คยูฮยอนคงโกรธจัด โดนโจมตีสองครั้งติดๆกันแบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยที่จะงุบงิบแก้ไขกันเองได้อย่างทุกทีด้วยสิ

            “ในเมื่อมันตั้งใจจะเล่นงานเราแบบนี้ ทำไมเราไม่พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสเสียล่ะครับ”

            ทุกสายตาเลื่อนมาหยุดที่ใบหน้าคนพูด คยูฮยอนยกยิ้มมุมปาก

            “อยู่เฉยๆ ไม่ต้องตอบรับและไม่ต้องปฏิเสธเรื่องทั้งหมด....ก็แค่นั้น”




            ใครจะคิดยังไงไม่สำคัญ เพียงแค่พวกเขายิ้มตอบบ้าง เลี่ยงคำถามบ้างในบางครั้ง ไม่จำเป็นต้องระบุถึงความสัมพันธ์ว่าเป็นรูปแบบใดหรือลึกซึ้งระดับไหน ให้คนอนุมานเอาเองว่าใช่หรือไม่ใช่ตามแต่ใครจะคิด ให้สัมภาษณ์แบบที่สามารถลากคำตอบไปในทางใดก็ได้ มันจะให้ผลดีทั้งกลุ่มแฟนคลับที่ชื่นชอบเขาแบบเดี่ยวและแบบแพ็คเก็จคู่ และคนทั่วไปก็จะหันมาสนใจชื่อเสียงของพวกเขามากยิ่งขึ้น 

           

To be continue.............