You Are Mine 04
posted on 08 Nov 2007 14:34 by kiraz in You-Are-Mine
ลีทงเฮถอนสายตาจากตำราเล่มหนาเมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจของน้องชายคนดีเป็นรอบที่เจ็ด แม้จะถามแล้วถามอีกว่าเป็นอะไร แต่เจ้าตัวก็เอาแต่ส่ายหน้าแล้วก็พลิกหน้าหนังสือเล่นเหมือนเพลิดเพลินเสียเต็มประดา คิบอมคงคิดว่าทำแบบนั้นแล้วทงเฮจะวางใจ กลับไปสนใจรายงานของตัวเองต่อได้ แต่คิบอมคิดผิดถนัด....สำหรับทงเฮน่ะ แค่คิบอมหายใจผิดจังหวะเขายังเอะใจจนต้องถามไถ่ นี่ถึงขั้นถอนใจทิ้งครั้งแล้วครั้งเล่าทำไมทงเฮจะไม่กังวล
ไหนๆก็ไม่สามารถจดจ่ออยู่กับงานของตัวเองได้ ร่างเล็กจึงลุกจากโต๊ะไปทิ้งตัวลงนอนข้างน้องชายบนเตียง คางเล็กวางบนอกกว้าง ทำปากเป็ดพร้อมตาแป๋วจ้องใบหน้าคมคายตาไม่กระพริบ
จ้องเอาๆ จนน้องชายต้องยอมแพ้
“ทำไมไม่ทำงานล่ะครับ”
“พี่ทำไม่ได้ ไม่มีสมาธิ”
“ผมกวนพี่หรือ งั้นผมกลับห้องดีกว่า”
ทงเฮหัวเราะคิกกับคำตอบของคนน้อง ปากบอกจะกลับห้องแต่กลับพลิกตัวพี่ชายลงมานอนบนฟูกแล้วก็กอดไว้เนี่ยนะ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองเข้าไปในหน่วยตาดำจัดของน้องชาย ในยามที่ไม่มีแว่นสายตาปกปิด คิบอมจะกลายเป็นชายหนุ่มรูปงามที่หาตัวจับยากอีกคนหนึ่ง ทงเฮไม่ได้เข้าข้างน้องตัวเอง แต่ดูผู้ชายคนนี้สิ ดวงตาสีจัดซ่อนอยู่ในหน่วยตาเรียวกว้าง จมูกโด่งสวย ริมฝีปากได้รูปรับกับเครื่องหน้า แถมยังมีแก้มยุ้ยๆเป็นอาวุธหลักที่ทำให้พี่ชายอย่างเขาเอ็นดูได้ทุกวี่วัน น่าแปลกเหลือเกินที่คิบอมซ่อนมันไว้ได้ด้วยแว่นตากับผมยุ่งๆ แล้วก็ท่าทางเชื่องๆเพียงเท่านั้น
ทำไมถึงไม่มีใครมองเห็นอย่างที่ทงเฮเห็นเลยนะ
คิบอมน่ะ หล่อยิ่งกว่าพระเอกคนไหนในโลกใบนี้อีก
“ทงเฮ”
เจ้าของชื่อกระพริบตาปริบ ดึงมือออกจากริมฝีปากนิ่มพร้อมหัวเราะน้อยๆ เผลอคิดแถมยังเผลอใจไปแตะต้องอีก วางใจไม่ได้เลยนะลีทงเฮ
“คิดอะไรอยู่ครับ?”
คนเป็นน้องถามเสียงนุ่ม ขยับร่างให้เลื่อนสูงขึ้น สูง.....ในระดับที่สายตาจะไม่ต้องเห็นใบหน้าน่ารัก ไม่ต้องมองกลีบเนื้ออิ่มที่ลอยยั่วใจอยู่ตรงหน้า ไม่ต้องคอยห้ามใจให้ทำเรื่องรุนแรงกับผิวเนื้ออ่อนใส หากต้องมองความงดงามตรงหน้าต่อไปอีกสักวินาที ความปรารถนาที่กำลังลุกโชนในอกนี้....คิบอมไม่มั่นใจว่าจะสามารถควบคุมมันไว้ได้ ไม่น่าเลยคิบอม นายไม่น่าเรียกร้องความสนใจจากเขาเลย ปล่อยให้ทงเฮนั่งทำงานไปอย่างตอนแรกมันน่าจะดีแล้ว แค่อยากให้คุยด้วย อยากให้เดินมาหาเพื่อจะได้กอด นายควรจะอดทน ไม่น่าสร้างเรื่องให้ใจตัวเองเลย
“ตกลงกำลังคิดเรื่องอะไรครับ”
“คิดว่าคิบอมหล่อจังเลย”
“ผมเนี่ยนะหล่อ คนหล่ออะไรจะหน้าตาแบบนี้ครับ” ทงเฮครางเสียงสูง
“หล่อจริงๆนะ แต่คิบอมชอบใส่แว่น แล้วก็ชอบทำท่าเหมือนไม่มั่นใจในตัวเอง มันเลยบดบังความดูดีของเราหมดเลย พี่ว่าถ้าคิบอมไปเล็มผมออกนิดหน่อย เซ็ตให้เท่ๆอย่างซีวอน ทำตัวให้มั่นใจในตัวเองเข้าไว้แล้วก็อย่าเงียบเกินไป คิบอมต้องป็อบมากแน่ๆ” คนพูดหารู้ไม่ว่าได้เอ่ยคำต้องห้ามออกมาในประโยคยืดยาวนั้น คิบอมเม้มปากจนเป็นเส้นตรง พักนี้พี่จะเอ่ยถึงไอ้เหี้ยนั่นบ่อยเกินไปไหมทงเฮ เปรียบกับใครไม่เปรียบ เอาผมไปเทียบกับไอ้คุณชายนั่น อยากให้ผมทำอะไรมันหรือยังไงทงเฮ
“ผมเป็นแบบนี้มันไม่ดีหรือครับ”
“เปล่า ไม่ใช่ไม่ดี คิบอมเป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว แต่พี่อยากให้คนอื่นๆเห็นความน่ารักของน้องพี่ด้วยนี่นา มีน้องรูปหล่อเหมือนดาราจะเก็บเอาไว้มองคนเดียวมันก็ขี้โกงใช่มั้ยล่ะ พี่อยากอวดเพื่อนฝูงบ้างนี่” ปากบางเบะออกพอนารัก ทงเฮขยับตัวออกห่าง เงยหน้ามองน้องชายอย่างเอะใจ เงียบเกินไปหรือเปล่าคราวนี้
“คิบอมอ่า......” คิบอมถอนใจผะแผ่ว เอ่ยเสียงเข้ม
“ผมไม่ใช่ของเล่นนะทงเฮ พอมีแล้วจะต้องเอาไปอวดเพื่อนน่ะ”
“คิบอม ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ”
“พี่คิดจะเอาผมไปอวดเพื่อนเพราะหน้าตาผม พี่ไม่คิดบ้างหรือว่าผมเต็มใจหรือเปล่า ทงเฮเห็นผมเป็นสิ่งของหรือไง บอกให้ทำแบบนั้นแบบนี้ตามที่ตัวเองชอบแล้วก็เอาไปอวดชาวบ้าน ผมนึกว่าพี่จะหวงผมเหมือนที่ผมหวงพี่ ไม่อยากให้ใครมองพี่เสียอีก”
“คิบอม”
“ขอโทษ ผมกลับห้องดีกว่า” จับมือน้อยออกจากอกตัวเองแล้วก็ผุดลุกขึ้นยืน ทงเฮลุกขึ้นนั่งช้าๆ มองตามแผ่นหลังกว้างที่กำลังลับขอบประตูไปด้วยความตะลึง คิบอมเป็นอะไรไป ทำไมวันนี้ถึงโกรธทงเฮเอาง่ายๆ ปกติเขาสองคนพูดเรื่องนี้กันก็ออกบ่อย น้องชายเขายังหัวเราะตอบกลับมาอยู่เป็นประจำ แล้วเมื่อกี้มันอะไร คิบอมโกรธทงเฮหรือ ทงเฮพูดเรื่องนี้กับคิบอมไม่ได้แล้วหรือว่ายังไง มีเหตุผลอะไรที่ทำให้อภิสิทธิ์ของทงเฮมันลดน้อยถอยลงไปจากใจน้องชายของเขา
ทงเฮทั้งน้อยใจและตกใจจน....น้ำตา....ไหลไม่รู้ตัว
ร่างน้อยเดินต้อยๆตามไปถึงหน้าห้องน้องชาย ยกมือเคาะทั้งที่กำลังปาดน้ำตาทิ้ง คิบอมไม่ยอมเดินมาเปิดประตูให้หรอก ทงเฮรู้ดี มือบางจึงบิดลูกบิดประตูพาตัวเองเข้าไปในห้องส่วนตัวของน้องชายแบบไม่ต้องรอคำอนุญาตของเด็กชายอีกคน คิบอมยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนังปลายเตียง ยืนนิ่งโดยไม่ได้ทำอะไร พอร่างผู้เป็นพี่ชายปรากฏในเงาสะท้อน คนตัวสูงก็เบือนหน้าหนี
“คิบอม”
เสียงหวานร่ำร้องอยู่ด้านหลัง พร้อมเรียวแขนขาวที่สอดรอบเอวหนา ใบหน้าเล็กซุกกับแผ่นหลังกว้าง กอดเอาไว้ก่อนล่ะ ไม่รู้ว่าคิบอมโกรธอะไรแต่ทงเฮก็จะกอดเอาไว้ก่อน ไม่อยากให้คิบอมเคืองแล้วเดินหนีเหมือนเมื่อครู่นี้อีกแล้ว ทงเฮใจหายจนน้ำตาเอ่อ พร่ำบอกเสียงสั่น
“พี่ขอโทษ คิบอมอย่าโกรธเลยนะ”
“ขอโทษเรื่องอะไร”
“ไม่รู้ คิบอมโกรธเรื่องอะไร พี่ก็ขอโทษเรื่องนั้น พี่ขอโทษ”
“ทงเฮ”
คิบอมอยากจะตบหน้าตัวเองให้สาสมกับความหุนหันของตัวเองเหลือเกิน เพราะความไม่พอใจที่ถูกเปรียบเทียบกับผู้ชายคนอื่น เพราะความโกรธที่ทงเฮมองว่าคุณชายเชวนั่นเท่มากมาย ทำให้เขาขาดสติ จริงจังกับเรื่องล้อเล่นอย่างไม่เคยเป็น ผลุนผลันหนีมาทงเฮถึงได้ใจเสียจนร้องไห้แบบนี้ มือหนาจับแขนเล็กออกจากเอว หันกลับไปรับร่างน้อยเข้ามากอดไว้แนบแน่น
ยิ่งทงเฮสะอื้นหนัก คิบอมก็ยิ่งอยากจะกอดแรงๆ
“พี่....ฮึ่ก...ขอโทษ.....”
“พอแล้วครับ ผมไม่โกรธแล้ว”
“...อึ่ก....ต่อไปจะไม่ว่าอีกแล้ว ฮือ จะ...จะไม่เอาคิบอมไปอวดใครด้วย.....” คิบอมครางลึกในอก ความรู้สึกใจหายแล่นปราดไปทั้งอกเมื่อเห็นน้ำตาของคนตรงหน้า เด็กหนุ่มส่ายหน้าไปมา ปาดหยดน้ำใสให้พ้นจากผิวแก้มเนียนอย่างอ่อนโยน “ไม่ร้องครับ ถ้ายังร้องผมจะโกรธนะ”
“ตอนนี้ก็โกรธไปแล้วไม่ใช่หรือ”
“ผมแค่น้อยใจ ไม่ได้โกรธ แต่ถ้าพี่ไม่ฟัง เราจะโกรธกันจริงๆนะ”
“ไม่ใช่เราสักหน่อย พี่ไม่ได้โกรธ คิบอมโกรธคนเดียว”
ทงเฮเกลือกหน้ากับเสื้อนอนเนื้อนุ่ม เถียงอู้อี้กับอกกว้าง คิมคิบอมผ่อนลมหายใจยาว มีพี่ชายน่ารักมันลำบากใจแบบนี้แหละ ไม่ว่ายามโกรธ ดีใจ เสียใจ หัวเราะ ร้องไห้ จะทำอะไรมันก็น่ารักน่าเอ็นดูไปเสียหมด คนลำบากก็เป็นผู้ชายเต็มตัวที่ต้องอดกลั้นอย่างเขาคนนี้ คิบอมรั้งร่างเล็กให้ตามไปที่เตียงนอน กดให้พี่ชายตัวเล็กนั่งลงทั้งที่ในใจนั้นมันฉายภาพข้ามขั้นตอนไปถึงไหนต่อไหนแล้ว มากกว่านี้เห็นทีจะไม่ไหว ยังไงคำว่าพี่น้องมันก็ค้ำคอเขาสองคนอยู่ คิบอมต้องรอ....รอให้จังหวะและโอกาสมันเป็นใจมากกว่านี้
“ต่อไปจะไม่พูดเรื่องนี้อีกแล้ว ไม่รู้ว่าคิบอมจะเคืองขนาดนี้”
“พูดเถอะครับ ผมไม่ได้เคืองที่พี่อยากให้ผมดูดี แต่ผมไม่ชอบที่พี่เอาผมไปเทียบกับคนอื่นต่างหากล่ะ” ทงเฮอ้าปากเหวอ กลีบเนื้ออิ่มชื้นสีระเรื่อเคลื่อนเข้ามาใกล้จนคิบอมต้องสั่งให้ตัวเองหันหน้าหนี...แต่ร่างกายเจ้ากรรมมันดันไม่ยอมฟัง เอาแต่นั่งหรุบตามองความเย้ายวนใจตรงหน้าด้วยใจเต้นระส่ำ
ชิบหาย! ไอ้เหี้ยคยู ช่วยกูด้วย
เด็กหนุ่มร่ำร้องในใจ นึกภาวนาให้การรุกราน(โดยไม่รู้ตัว)ของพี่ชายคนเดียวหยุดลงเสียที ไม่อย่างนั้น.....ไม่อย่างนั้น...... “คิบอม ไม่ชอบซีวอนใช่ไหม”
ฉึ่ก !
“ทำไมถามแบบนั้นล่ะครับ”
“ก็ปกติคิบอมไม่เคยโกรธ พอคราวนี้พูดถึงซีวอน คิบอมก็โกรธ” ชายหนุ่มทำเสียงหึจากในคอ
“ทงเฮพูดถึงใครผมก็โกรธทั้งนั้นแหละ ผมไม่ชอบถูกเปรียบเทียบกับใคร” ลีทงเฮคลี่ยิ้มซน ดวงตาคู่สวยกรอกไปมาก่อนจะหยอดประโยคที่ทำให้คิบอมชาไปทั้งร่าง “โล่งอกไปที นึกว่าคิบอมเกลียดซีวอนเสียอีก”
“ทำไมครับ”
“.....ก็....ถ้าเกิดพี่สนิทกับซีวอน....มากๆ......แล้วน้องชายของพี่ดันไม่ชอบเขา มันก็จะแย่ใช่ไหมล่ะ” คิบอมรู้สึกเหมือนถูกใครสาดน้ำเย็นเฉียบใส่หน้าในวันที่หนาวที่สุดของปี มือหนากำข้อมือบางไว้แน่น ถามเสียงต่ำ “พี่หมายความว่ายังไง พี่.....กับไอ้หมอนั่น”
“คิบอม”
“หมายความว่ายังไงทงเฮ”
“คิบอม พี่เจ็บ”
“..................................” การประท้วงของทงเฮส่งผลให้คิบอมคลายแรงยึดออก หากเป้าหมายของเด็กหนุ่มกลับกลายเป็นไหล่ทั้งสองข้างแทน “พี่สนิทกับผู้ชายคนนั้นถึงขั้นไหนแล้วทงเฮ”
“....ไม่....ไม่ได้เป็นอย่างที่นายคิดนะ พี่ยังไม่ได้ตกลงคบกับซีวอน”
“คบกัน อย่างนั้นหรือ”
“ซีวอน เค้ามาขอคบกับพี่ แต่.....ยังไม่ได้ตอบรับไปหรอกนะ ไม่รู้จะตอบยังไงนี่นา” ดวงหน้าเนียนก้มต่ำจนคางแทบติดอก นับเป็นความโชคดีของคิบอมที่ไม่ต้องซ่อนแววตาของตัวเอง และนับเป็นความโชคดีของลีทงเฮที่ไม่ต้องเห็นความน่ากลัวในหน่วยตาคมคู่นั้น
เชวซีวอน มึงไม่ได้ตายดีแน่ !
เรื่องทั้งหมดถูกถ่ายทอดให้เพื่อนสนิทของคิบอมฟังในเช้าวันจันทร์ถัดมา แน่นอนว่าคยูฮยอนที่กำลังตกที่นั่งคล้ายกัน(?) ก็ย่อมเข้าใจคิบอมดีเป็นสองเท่า คนที่กล้าแหยมของรักของพวกเขา มันจะต้องได้รับผลตอบแทนอย่างสาสม คุณชายโจจึงวางแผนในใจอย่างนึกสนุก
“เอาให้มันลืมไม่ลงไปทั้งชาติเลยดีกว่า”
“มันจะฟ้องทงเฮไหมวะ”
“มึงจะโง่ให้มันรู้ว่าใครเป็นคนทำหรือวะแก้ม เรื่องแบบนี้มันต้องแนบเนียนเว้ย”
“แต่มึงอย่าลืมว่าไอ้คนนั้นมันมีบ้านอยู่ย่านเดียวกับคฤหาสถ์ของมึง อำนาจในมือมันก็คงมีไม่น้อยไปกว่ามึงเท่าไหร่หรอก ขืนเราประมาทคงจบเห่ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม” เมื่อสิ่งที่คิบอมเอ่ยออกมามันมีความเป็นไปได้สูง คนฉลาดแกมโกงอย่างคยูฮยอนมีหรือจะไม่ฉุกใจคิด เด็กหนุ่มครางรับเป็นเชิงเห็นด้วย แล้วก็ก้มหน้าสนใจจอโน้ตบุ๊คที่หอบหิ้วมาจากบ้านต่อไป
“งั้นมึงจะทำยังไงต่อไป ถ้าไม่อยากผลีผลามทำอะไรตอนนี้ก็รอดูสถานการณ์ก่อนไหม ถ้ามันยังไม่รุกพี่ทงเฮ เราก็เลี้ยงมันไว้ดูเล่นก่อน” คิบอมไม่ตอบก็เท่ากับว่าตกลง ร่างสูงเดินอ้อมไปหยุดข้างหน้าต่าง มองออกไปยังอาณาเขตของบ้านตระกูลเชวที่เห็นอยู่ลิบๆ “มึงว่าทงเฮจะชอบมันไหม?”
“คงชอบอยู่”
“ทำไม”
“ถ้าไม่ชอบจะมานั่งคิดทำไมว่าแฟนกับน้องชายจะเข้ากันได้หรือไม่ได้”
“ปากหมา เค้ายังไม่ได้เป็นแฟนกัน” คยูฮยอนกดยิ้มมุมปากให้คิบอมยิ่งฉุนกึก สีหน้ามันก็สารเลวพอกับความคิดในตอนนี้นั่นแหละ “เออ กูหมายถึงสถานภาพและบทบาทในอนาคต มึงไม่ต้องวีน ถ้าพี่ทงเฮไม่แคร์ไอ้หมอนั่นเค้าจะเอาเรื่องของมันมาเล่าให้มึงฟังทำไมให้เมื่อยกราม กูถามจริงเถอะคิบอม ถ้าสมมุติว่าพี่ทงเฮเขารักไอ้คุณชายซีวอนนั่น มึงจะทำยังไง”
“ทงเฮ จะ ไม่รักใคร”
“ทงเฮ ต้อง ไม่รักใคร”
“นอกจากกู!”
วันนี้ทั้งสองคนโดดเรียนเพราะคิบอมไม่มีใจจะเรียนเหมือนคยูฮยอน แต่น้องชายของทงเฮนั้นเพิ่งมาคิดออกว่าหลังจากที่ช่วยกันหาทางออกให้เรื่องของเขาจนสรุปได้แล้ว คิบอมยังไม่รู้สาเหตุที่ทำให้คยูฮยอนอยากโดดเรียนเลยมาจนถึงวินาทีนี้ ร่างสูงเดินอ้อมไปด้านหลังโต๊ะ ยื่นหน้าเข้าไปดูตารางตัวเลขในหน้าจอสี่เหลี่ยมที่คยูฮยอนเปิดค้างไว้อย่างสงสัย
“นี่มันอะไร?”
“ตารางเทียบราคาซื้อขายที่ดินไง”
“เรื่องนั้นกูรู้ แต่ที่กูสงสัยคือมึงกำลังจะทำอะไร” คยูฮยอนหัวเราะเสียงชื่น แตะลิ้นกับขอบปากให้คิบอมได้รู้ว่าไอ้เพื่อนตัวดีมันกำลังวางแผนอะไรอยู่แน่ๆ สมองระดับน้องอัจฉริยะคิดทบทวนไปถึงเหตุการณ์ที่เป็นประเด็นฮอตในช่วงที่ผ่านมาก่อนความคิดบางอย่างจะผุดวาบขึ้นมาในหัว
“คยูฮยอน อย่าบอกนะว่ามึงจะซื้อร้านหนังสือนั่น!”
“คงอย่างนั้น”
“เอาจริงหรือวะ มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆนะคยูฮยอน ร้านนั้นตั้งอยู่ใกล้มหาวิทยาลัยของทงเฮกับห้างชื่อดัง กูจำได้ว่าราคาที่ดินแถวนั้นสูงติดหนึ่งในห้าของของประเทศเลยนะเว้ย” คยูฮยอนหัวเราะหึ จิบกาแฟอึกสุดท้ายก่อนจะคว่ำแก้วลงบนจานรอง
“ก็แค่เศษเงินในกระเป๋ากู อ้อ แล้วกูก็ไม่ได้จะซื้อร้านหนังสือกระจอกๆนั่นนะ กูจะซื้อย่านนั้นทั้งหมด !”
“มึงจะซื้อมาทำไม ใครจะดูแล”
“ซื้อไปอย่างนั้นแหละ กูแค่อยากให้ไอ้เหี้ยนั่นไม่มีที่ซุกหัวนอนแถวนี้ ไม่ต้องอะไรมาก ให้มันไปไกลหูไกลตาจากพี่จองซูของกูก็โอเคแล้ว” คิบอมมองปลายนิ้วที่รัวแป้นพิมพ์เพื่อป้อนข้อมูลใส่ในโปรแกรมแล้วก็นึกหนาวแทนผู้ชายที่เขายังไม่เคยเห็นหน้า คยูฮยอนมันเป็นเพื่อนที่ประเสริฐแต่ในขณะเดียวกันมันก็เป็นศัตรูที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่คิบอมเคยพบมาเช่นกัน เวรหรือกรรมหนอที่ทำให้ครอบครัวนั้นต้องมาเจอกับไอ้คุณชายเอาแต่ใจคนนี้
การซื้อขายที่ดินและตึกแถวย่านแฮงบกเป็นไปด้วยความเรียบร้อย เจ้าของร้านแถวนั้นต่างพากันตอบรับข้อเสนอของนายหน้าที่ไปติดต่อซื้อด้วยราคาแพงลิบลิ่ว อีกทั้งข้อเสนอที่เจ้าของเดิมจะสามารถดำเนินกิจการต่อไปได้ในฐานะผู้เช่าก็ทำให้การเจรจาง่ายมากขึ้น จะมีก็เพียง BOOK@MIN (บุ๊คกามิน) ร้านหนังสือเป้าหมายหลักเพียงร้านเดียวที่ไม่ว่าจะหว่านล้อมอย่างไร เจ้าของร้านก็ยืนกรานที่จะปฏิเสธทุกครั้ง
คยูฮยอนรับรู้ความคืบหน้าข้อนี้ด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก ชายหนุ่มสั่งให้นายหน้าดำเนินการกดดันต่อไปจนกว่าฝ่ายนั้นจะยอมขาย ส่วนตัวเองก็โฉบสปอร์ตซีคลาสคันใหม่ล่าสุดออกจากคฤหาสถ์ตรงไปหาเพื่อนรักโดยทันที
คิบอมไม่อยู่บ้าน ไอ้เพื่อนติดพี่ของคยูฮยอนมันตอบกลับมาตอนที่เขาโทรไปจิกว่าออกไปว่ายน้ำกับพี่ทงเฮที่สระเอกชนแถวบ้าน เหตุผลที่สุดแสนจะสำคัญและโคตรจำเป็นนั้นทำเอาคยูฮยอนต้องพ่นคำหยาบกลับไปอย่างดุเดือด
“พูดมาได้ว่าอยากออกกำลัง มึงไปนั่งเป็นไม้กันหมาหนุ่มๆให้พี่มึงก็พูดมาเถอะ”
“เรื่องของกู”
“ไปกับกูหน่อยน่าคิบอม แค่ไม่กี่ชั่วโมง”
“ไม่ไป วันนี้วันหยุดนะเว้ย วันหยุด กูจะอยู่กับพี่กู”
“ห่าน ทำไมมึงแล้งน้ำใจแบบนี้วะแก้ม มึงเป็นเพื่อนกูหรือเปล่าเนี่ย” คยูฮยอนแกะหมากฝรั่งเข้าปากพลางลดเสียงเพลงในรถให้เบาลง เข้าใจดีกว่าวันหยุดคือช่วงเวลาอันแสนจะมีค่าของเพื่อนสนิทที่จะได้อยู่กันสองต่อสองกับพี่ชายตัวเล็ก แต่เรื่องไอ้คิมยองอุนนั่นมันก็สำคัญพอกันนี่หว่า เขาอยากรู้อยากเห็นอาการของมันตอนที่กำลังโดนบีบให้ไร้ที่ซุกหัวนอนจากทุกทาง อยากเห็นความอึดอัดทรมานของมันด้วยตาของตัวเอง
“ตกลงมึงไม่ไปใช่ไหม”
“เอาน่าคยู หน้าด้านมาได้ตั้งสิบกว่าปี จะมาป๊อดทำเหี้ยอะไรตอนนี้วะ แค่เดินเข้าไปทำเป็นเลือกดูหนังสือแล้วก็เงี่ยหูฟังคนเค้าคุยกันไว้ เดี๋ยวก็ได้ข่าวมาเอง ดีไม่ดีจะได้เห็นหน้าทั้งพี่ทั้งน้องแถมพี่จองซูของมึงด้วย แค่นี้ก่อนนะ ทงเฮขึ้นจากสระแล้ว...........” วางสายจากเพื่อนด้วยความหงุดหงิดอย่างที่สุดแต่เมื่ออีกฝ่ายยืนยันเสียงแข็งว่าจะไม่ไป คยูฮยอนก็ขี้เกียจจะตามตื้อให้เสียอารมณ์ยิ่งกว่าเก่า คุณชายคนเล็กของตระกูลโจเหยียบคันเร่งกระชากซีคลาสตรงไปยังย่านมหาวิทยาลัยอันขึ้นชื่อของเมืองทันที
ทั้งที่ตอนแรกตั้งใจไว้ว่ายังไงวันนี้ก็จะต้องได้เห็นหน้าไอ้คนที่เป็นศัตรูหัวใจของเค้าให้ได้ แต่พอขับรถผ่านสวนสาธารณะตรงหัวมุมถนนก่อนจะเลี้ยวไปถึงย่านการค้าอันเป็นเป้าหมาย คยูฮยอนก็ลืมความตั้งใจแรกไปเสียสนิท ฉิบหาย เขากำลังจะขับรถชนคน !
เอี๊ยดดด !
เด็กหนุ่มหักพวงมาลัยเลี้ยวปราดเข้าข้างทาง โชคดีที่ระบบเบรคอันดับหนึ่งของโลกมันทำงานได้ดีจึงไม่มีใครได้รับบาดเจ็บนอกจากอาการตกใจเพียงเล็กน้อย คนตัวสูงกระแทกเท้าลงจากรถเดินดุ่มๆไปหาคู่กรณีที่เกือบจะทำให้เขากลายเป็นฆาตกรอย่างไม่รอช้า “ข้ามถนนภาษาอะไร รถวิ่งมาไม่เห็นหรือไง!”
ดวงตาสีจัดที่ตวัดมองตอบมาทำเอาคุณชายโจชะงักไปอีกรอบ เจ้าของร่างขาวจัดทิ้งหางตาใส่เด็กเจ้าของรถก่อนจะก้มลงมองเมื่อเด็กชายตัวอ้วนกระตุกชายเสื้อด้วยความกลัว
.....เกิดอะไรขึ้นครับ พี่คนนั้นเขาโกรธเราหรือ…..
.....เปล่าจ้ะ พี่เขาตกใจเพราะเป็นห่วงเราน่ะ…..
.....หรือครับ.....
คยูฮยอนไม่เข้าใจว่าทั้งสองคุยอะไรกันเพราะไม่มีเสียงแสดงความหมายให้เขาเข้าใจ ทั้งสองคนคุยกันด้วยภาษามือ หลังจากโต้ตอบกันไปมา เด็กคนนั้นก็เงยหน้ายิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร นี่มันเรื่องอะไรกันวะ
“เขตชุมชนทำไมไม่ลดความเร็ว”
“แล้วจะรู้ไหมว่าจะมีคนเดินตัดหน้ารถ”
“แต่ตรงที่ฉันเหยียบอยู่นี่ มันทางม้าลายนะ” คยูฮยอนก้มลงมองแล้วก็หน้าร้อนวาบ เวร อายได้อีกคยูฮยอน เมื่อเห็นว่าตัวเองเป็นคนผิด ซ้ำอีกฝ่ายยังเป็นผู้มีพระคุณที่เคยพบหน้ากันมาก่อน คุณชายที่ต้องถูกเสมออย่างคยูฮยอนเลยยอมลงให้อย่างเสียไม่ได้
“ขอโทษ”
“เรื่องอะไรล่ะ”
“อย่ามาเล่นลิ้นน่า ผมขอโทษที่เกือบขับรถชนคุณกับน้อง” คราวนี้เรียวปากสีเรื่อคลายเป็นรอยยิ้มหวาน คยูฮยอนทั้งเคืองทั้งอายที่อีกฝ่ายมองมาเหมือนเขาเป็นเด็กอายุรุ่นเดียวกันกับไอ้เด็กอ้วนอีกคน ร่างสูงหันหลังกลับโดยไม่มีคำร่ำลา
“คุณนักเรียน”
“....................” เจ้าของรอยยิ้มน่ารักชูตะกร้าในมือขึ้น พร้อมบอกเสียงใส
“ถ้าไม่รีบไปไหน มาปิกนิคด้วยกันไหม”
“ไม่ ขอบคุณ ผมมีธุระ” ไม่ลังเลที่จะตอบสักนิด ขายาวก้าวกลับมายังรถแล้วก็พาซีคลาสคันงามพุ่งไปสู่ร้านหนังสืออันเป็นจุดหมายของวันโดยไม่คิดจะหันไปมอง คยูฮยอนจึงไม่เห็นว่ามีใครบางคนมองตามท้ายรถของเขาจนลับตา
ซองมินกำลังปูผ้ารองนั่งลงบนพื้นหญ้าริมสระน้ำ ขณะที่เด็กชายตัวกลมอีกคนกำลังเก็บก้อนหินมาทับชายทั้งสี่ด้านไว้อย่างรู้งาน ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทั้งสองหอบของกินมาปิกนิคกันในสวนสาธารณะใกล้ๆบ้าน ซองมินใช้เวลาว่างที่ไม่ต้องช่วยงานของที่บ้านพาเด็กชายออกมาเที่ยวข้างนอก แม้จะไปได้ไม่ไกลนักแต่สำหรับคนที่มองทุกอย่างเป็นความสวยงามอย่างลีซองมินไม่ว่าที่ไหนก็ทำให้เขามีความสุขได้เสมอ และซองมินก็พยายามแบ่งปันความสุขนี้ให้กับทุกคนรอบตัวให้มากที่สุดเช่นกัน
ไม่เว้นแม้แต่คนตัวสูงที่กำลังเดินตรงเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉยติดจะกวนอันเป็นโลโก้ประจำตัว
“ทำธุระเรียบร้อยแล้วหรือ”
“ไม่ได้ทำ”
“แล้วกัน อย่าบอกนะว่ารีบกลับมาปิกนิคกับพวกเราจนลืมทำธุระ”
“ร้านที่ผมจะไปมันปิด เสียเวลาชะมัด” คยูฮยอนบอกพลางหันมองซ้ายขวา พอซองมินตบที่นั่งข้างตัวให้ เด็กหนุ่มก็ทิ้งตัวนั่งลงตรงนั้น ตาคมชำเลืองมองแซนวิชสารพัดไส้กับกระบอกน้ำชาอย่างแปลกใจ “มากันแค่สองคนไม่ใช่หรือ ทำไมทำมาตั้งเยอะ”
“ก็ทำมาเผื่อคุณนักเรียนด้วยไง”
“ตอบอะไรที่มันใกล้เคียงความจริงหน่อยสิ” ซองมินหัวเราะคิก หันไปทำภาษามืออธิบายให้เด็กชายตัวน้อยพร้อมกับออกเสียงพูดให้คยูฮยอนเข้าใจไปด้วย “พี่เขาไม่เชื่อว่าเราทำขนมมาเผื่อเขาน่ะ” เจ้าเด็กคนนั้นฉีกยิ้มตาปิดมาให้คยูฮยอนทันที แล้วก็ตอบกลับเป็นภาษาที่รู้กันเพียงแค่สองคนกับพี่ชายตากลม สร้างความอยากรู้อยากเห็นให้กับผู้ชายที่เคยเข้าใจทุกอย่างในโลก(ของตัวเอง)อย่างโจคยูฮยอนเป็นอย่างมาก
“คิเฮบอกว่าเขาดีใจที่นายกลับมาน่ะ”
“อะไรนะ”
“เขาดีใจ.....”
“ไม่ใช่ เด็กคนนี้ชื่ออะไรนะ”
“คิเฮ คิมคิเฮ ทำไมหรือ” คยูฮยอนหัวเราะออกมาซะเต็มเสียง ร่างสูงลงไปนอนกลิ้งอยู่ข้างๆตะกร้าท่ามกลางสายตาฉงนสงสัยของซองมินและเจ้าของชื่อ คยูฮยอนระบายความอัดอั้นจนพอใจแล้วก็นึกอยากจะโทรศัพท์ไปเล่าให้เพื่อนรักฟังขึ้นมาจับใจ คิบอมบวกทงเฮ ได้ออกมาเป็นคิเฮ แถมยังหน้าตาน่ารักน่าชัง
คิบอมเหวย กูเจอเด็กที่ชื่อเป็นมงคลที่สุดสำหรับมึงแล้ว
“ยินดีที่ได้รู้จักนะคิเฮ พี่ชื่อคยูฮยอน โจคยูฮยอน”
คยูฮยอนยื่นมือออกไปสัมผัสกับมือกลม จับมือเด็กชายเขย่าขึ้นลงจนคิเฮหัวเราะเอิ้กอ้ากด้วยความชอบใจ ดวงตาคมตวัดมองคนที่นั่งยิ้มอยู่ข้างตัวแล้วก็เผลอกดยิ้มมุมปากส่งให้ไป เกิดอะไรขึ้นไม่แน่ใจ แต่รอยยิ้มนั้นมันคงทำให้ลีซองมินรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง คนตัวเล็กจึงเสเบือนหน้าไปมองผิวน้ำในสระ ทิ้งผิวแก้มแดงเรื่อไว้เป็นหลักฐานให้โจคยูฮยอนยิ่งนึกลำพองในอก
ไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเอง
คยูฮยอนรู้ดีว่ารูปร่างหน้าตาและฐานะเขาสมบูรณ์แบบแค่ไหน
ไอ้เรื่องที่จะมีใครสักคนมาเผลอใจให้ มันเกิดขึ้นกับคุณชายโจจนเป็นเรื่องธรรมดาไปเสียแล้ว
และกับรายนี้.....ก็คงไม่ต่างกัน
Fanismz ::: หายไปนาน แล้วยังมีหน้ามาจบด้วยความเลวของพระเอก อยากจะบอกว่าเรื่องนี้คยูฮยอนมันเลวเอี้ยๆ เลวสาดๆ ไม่ได้เลวแบบมีเหตุผลเหมือน สวีท รีเว้นจ์นะ เลวร้ายอ่ะค่ะพี่น้อง เอาเป็นว่ารอดูกันต่อไปเถอะ
ส่วนแฟนบอมหมวยคงพอใจ เรื่องนี้อยากให้เค้าหวานกันให้มากๆ เพราะแลหมวยห้าวในฟิกแฟนนิสมาเยอะแล้ว เดี๋ยวน้องจะเหนื่อย ถูกใจไม่ถูกใจ อยากด่าพระเอกลามมาถึงคนแต่ง(และเพื่อน) ลงคอมเม้นท์ไว้ได้ค่ะ
เจอกันตอนหน้า ^^
ไหนๆก็ไม่สามารถจดจ่ออยู่กับงานของตัวเองได้ ร่างเล็กจึงลุกจากโต๊ะไปทิ้งตัวลงนอนข้างน้องชายบนเตียง คางเล็กวางบนอกกว้าง ทำปากเป็ดพร้อมตาแป๋วจ้องใบหน้าคมคายตาไม่กระพริบ
จ้องเอาๆ จนน้องชายต้องยอมแพ้
“ทำไมไม่ทำงานล่ะครับ”
“พี่ทำไม่ได้ ไม่มีสมาธิ”
“ผมกวนพี่หรือ งั้นผมกลับห้องดีกว่า”
ทงเฮหัวเราะคิกกับคำตอบของคนน้อง ปากบอกจะกลับห้องแต่กลับพลิกตัวพี่ชายลงมานอนบนฟูกแล้วก็กอดไว้เนี่ยนะ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองเข้าไปในหน่วยตาดำจัดของน้องชาย ในยามที่ไม่มีแว่นสายตาปกปิด คิบอมจะกลายเป็นชายหนุ่มรูปงามที่หาตัวจับยากอีกคนหนึ่ง ทงเฮไม่ได้เข้าข้างน้องตัวเอง แต่ดูผู้ชายคนนี้สิ ดวงตาสีจัดซ่อนอยู่ในหน่วยตาเรียวกว้าง จมูกโด่งสวย ริมฝีปากได้รูปรับกับเครื่องหน้า แถมยังมีแก้มยุ้ยๆเป็นอาวุธหลักที่ทำให้พี่ชายอย่างเขาเอ็นดูได้ทุกวี่วัน น่าแปลกเหลือเกินที่คิบอมซ่อนมันไว้ได้ด้วยแว่นตากับผมยุ่งๆ แล้วก็ท่าทางเชื่องๆเพียงเท่านั้น
ทำไมถึงไม่มีใครมองเห็นอย่างที่ทงเฮเห็นเลยนะ
คิบอมน่ะ หล่อยิ่งกว่าพระเอกคนไหนในโลกใบนี้อีก
“ทงเฮ”
เจ้าของชื่อกระพริบตาปริบ ดึงมือออกจากริมฝีปากนิ่มพร้อมหัวเราะน้อยๆ เผลอคิดแถมยังเผลอใจไปแตะต้องอีก วางใจไม่ได้เลยนะลีทงเฮ
“คิดอะไรอยู่ครับ?”
คนเป็นน้องถามเสียงนุ่ม ขยับร่างให้เลื่อนสูงขึ้น สูง.....ในระดับที่สายตาจะไม่ต้องเห็นใบหน้าน่ารัก ไม่ต้องมองกลีบเนื้ออิ่มที่ลอยยั่วใจอยู่ตรงหน้า ไม่ต้องคอยห้ามใจให้ทำเรื่องรุนแรงกับผิวเนื้ออ่อนใส หากต้องมองความงดงามตรงหน้าต่อไปอีกสักวินาที ความปรารถนาที่กำลังลุกโชนในอกนี้....คิบอมไม่มั่นใจว่าจะสามารถควบคุมมันไว้ได้ ไม่น่าเลยคิบอม นายไม่น่าเรียกร้องความสนใจจากเขาเลย ปล่อยให้ทงเฮนั่งทำงานไปอย่างตอนแรกมันน่าจะดีแล้ว แค่อยากให้คุยด้วย อยากให้เดินมาหาเพื่อจะได้กอด นายควรจะอดทน ไม่น่าสร้างเรื่องให้ใจตัวเองเลย
“ตกลงกำลังคิดเรื่องอะไรครับ”
“คิดว่าคิบอมหล่อจังเลย”
“ผมเนี่ยนะหล่อ คนหล่ออะไรจะหน้าตาแบบนี้ครับ” ทงเฮครางเสียงสูง
“หล่อจริงๆนะ แต่คิบอมชอบใส่แว่น แล้วก็ชอบทำท่าเหมือนไม่มั่นใจในตัวเอง มันเลยบดบังความดูดีของเราหมดเลย พี่ว่าถ้าคิบอมไปเล็มผมออกนิดหน่อย เซ็ตให้เท่ๆอย่างซีวอน ทำตัวให้มั่นใจในตัวเองเข้าไว้แล้วก็อย่าเงียบเกินไป คิบอมต้องป็อบมากแน่ๆ” คนพูดหารู้ไม่ว่าได้เอ่ยคำต้องห้ามออกมาในประโยคยืดยาวนั้น คิบอมเม้มปากจนเป็นเส้นตรง พักนี้พี่จะเอ่ยถึงไอ้เหี้ยนั่นบ่อยเกินไปไหมทงเฮ เปรียบกับใครไม่เปรียบ เอาผมไปเทียบกับไอ้คุณชายนั่น อยากให้ผมทำอะไรมันหรือยังไงทงเฮ
“ผมเป็นแบบนี้มันไม่ดีหรือครับ”
“เปล่า ไม่ใช่ไม่ดี คิบอมเป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว แต่พี่อยากให้คนอื่นๆเห็นความน่ารักของน้องพี่ด้วยนี่นา มีน้องรูปหล่อเหมือนดาราจะเก็บเอาไว้มองคนเดียวมันก็ขี้โกงใช่มั้ยล่ะ พี่อยากอวดเพื่อนฝูงบ้างนี่” ปากบางเบะออกพอนารัก ทงเฮขยับตัวออกห่าง เงยหน้ามองน้องชายอย่างเอะใจ เงียบเกินไปหรือเปล่าคราวนี้
“คิบอมอ่า......” คิบอมถอนใจผะแผ่ว เอ่ยเสียงเข้ม
“ผมไม่ใช่ของเล่นนะทงเฮ พอมีแล้วจะต้องเอาไปอวดเพื่อนน่ะ”
“คิบอม ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ”
“พี่คิดจะเอาผมไปอวดเพื่อนเพราะหน้าตาผม พี่ไม่คิดบ้างหรือว่าผมเต็มใจหรือเปล่า ทงเฮเห็นผมเป็นสิ่งของหรือไง บอกให้ทำแบบนั้นแบบนี้ตามที่ตัวเองชอบแล้วก็เอาไปอวดชาวบ้าน ผมนึกว่าพี่จะหวงผมเหมือนที่ผมหวงพี่ ไม่อยากให้ใครมองพี่เสียอีก”
“คิบอม”
“ขอโทษ ผมกลับห้องดีกว่า” จับมือน้อยออกจากอกตัวเองแล้วก็ผุดลุกขึ้นยืน ทงเฮลุกขึ้นนั่งช้าๆ มองตามแผ่นหลังกว้างที่กำลังลับขอบประตูไปด้วยความตะลึง คิบอมเป็นอะไรไป ทำไมวันนี้ถึงโกรธทงเฮเอาง่ายๆ ปกติเขาสองคนพูดเรื่องนี้กันก็ออกบ่อย น้องชายเขายังหัวเราะตอบกลับมาอยู่เป็นประจำ แล้วเมื่อกี้มันอะไร คิบอมโกรธทงเฮหรือ ทงเฮพูดเรื่องนี้กับคิบอมไม่ได้แล้วหรือว่ายังไง มีเหตุผลอะไรที่ทำให้อภิสิทธิ์ของทงเฮมันลดน้อยถอยลงไปจากใจน้องชายของเขา
ทงเฮทั้งน้อยใจและตกใจจน....น้ำตา....ไหลไม่รู้ตัว
ร่างน้อยเดินต้อยๆตามไปถึงหน้าห้องน้องชาย ยกมือเคาะทั้งที่กำลังปาดน้ำตาทิ้ง คิบอมไม่ยอมเดินมาเปิดประตูให้หรอก ทงเฮรู้ดี มือบางจึงบิดลูกบิดประตูพาตัวเองเข้าไปในห้องส่วนตัวของน้องชายแบบไม่ต้องรอคำอนุญาตของเด็กชายอีกคน คิบอมยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนังปลายเตียง ยืนนิ่งโดยไม่ได้ทำอะไร พอร่างผู้เป็นพี่ชายปรากฏในเงาสะท้อน คนตัวสูงก็เบือนหน้าหนี
“คิบอม”
เสียงหวานร่ำร้องอยู่ด้านหลัง พร้อมเรียวแขนขาวที่สอดรอบเอวหนา ใบหน้าเล็กซุกกับแผ่นหลังกว้าง กอดเอาไว้ก่อนล่ะ ไม่รู้ว่าคิบอมโกรธอะไรแต่ทงเฮก็จะกอดเอาไว้ก่อน ไม่อยากให้คิบอมเคืองแล้วเดินหนีเหมือนเมื่อครู่นี้อีกแล้ว ทงเฮใจหายจนน้ำตาเอ่อ พร่ำบอกเสียงสั่น
“พี่ขอโทษ คิบอมอย่าโกรธเลยนะ”
“ขอโทษเรื่องอะไร”
“ไม่รู้ คิบอมโกรธเรื่องอะไร พี่ก็ขอโทษเรื่องนั้น พี่ขอโทษ”
“ทงเฮ”
คิบอมอยากจะตบหน้าตัวเองให้สาสมกับความหุนหันของตัวเองเหลือเกิน เพราะความไม่พอใจที่ถูกเปรียบเทียบกับผู้ชายคนอื่น เพราะความโกรธที่ทงเฮมองว่าคุณชายเชวนั่นเท่มากมาย ทำให้เขาขาดสติ จริงจังกับเรื่องล้อเล่นอย่างไม่เคยเป็น ผลุนผลันหนีมาทงเฮถึงได้ใจเสียจนร้องไห้แบบนี้ มือหนาจับแขนเล็กออกจากเอว หันกลับไปรับร่างน้อยเข้ามากอดไว้แนบแน่น
ยิ่งทงเฮสะอื้นหนัก คิบอมก็ยิ่งอยากจะกอดแรงๆ
“พี่....ฮึ่ก...ขอโทษ.....”
“พอแล้วครับ ผมไม่โกรธแล้ว”
“...อึ่ก....ต่อไปจะไม่ว่าอีกแล้ว ฮือ จะ...จะไม่เอาคิบอมไปอวดใครด้วย.....” คิบอมครางลึกในอก ความรู้สึกใจหายแล่นปราดไปทั้งอกเมื่อเห็นน้ำตาของคนตรงหน้า เด็กหนุ่มส่ายหน้าไปมา ปาดหยดน้ำใสให้พ้นจากผิวแก้มเนียนอย่างอ่อนโยน “ไม่ร้องครับ ถ้ายังร้องผมจะโกรธนะ”
“ตอนนี้ก็โกรธไปแล้วไม่ใช่หรือ”
“ผมแค่น้อยใจ ไม่ได้โกรธ แต่ถ้าพี่ไม่ฟัง เราจะโกรธกันจริงๆนะ”
“ไม่ใช่เราสักหน่อย พี่ไม่ได้โกรธ คิบอมโกรธคนเดียว”
ทงเฮเกลือกหน้ากับเสื้อนอนเนื้อนุ่ม เถียงอู้อี้กับอกกว้าง คิมคิบอมผ่อนลมหายใจยาว มีพี่ชายน่ารักมันลำบากใจแบบนี้แหละ ไม่ว่ายามโกรธ ดีใจ เสียใจ หัวเราะ ร้องไห้ จะทำอะไรมันก็น่ารักน่าเอ็นดูไปเสียหมด คนลำบากก็เป็นผู้ชายเต็มตัวที่ต้องอดกลั้นอย่างเขาคนนี้ คิบอมรั้งร่างเล็กให้ตามไปที่เตียงนอน กดให้พี่ชายตัวเล็กนั่งลงทั้งที่ในใจนั้นมันฉายภาพข้ามขั้นตอนไปถึงไหนต่อไหนแล้ว มากกว่านี้เห็นทีจะไม่ไหว ยังไงคำว่าพี่น้องมันก็ค้ำคอเขาสองคนอยู่ คิบอมต้องรอ....รอให้จังหวะและโอกาสมันเป็นใจมากกว่านี้
“ต่อไปจะไม่พูดเรื่องนี้อีกแล้ว ไม่รู้ว่าคิบอมจะเคืองขนาดนี้”
“พูดเถอะครับ ผมไม่ได้เคืองที่พี่อยากให้ผมดูดี แต่ผมไม่ชอบที่พี่เอาผมไปเทียบกับคนอื่นต่างหากล่ะ” ทงเฮอ้าปากเหวอ กลีบเนื้ออิ่มชื้นสีระเรื่อเคลื่อนเข้ามาใกล้จนคิบอมต้องสั่งให้ตัวเองหันหน้าหนี...แต่ร่างกายเจ้ากรรมมันดันไม่ยอมฟัง เอาแต่นั่งหรุบตามองความเย้ายวนใจตรงหน้าด้วยใจเต้นระส่ำ
ชิบหาย! ไอ้เหี้ยคยู ช่วยกูด้วย
เด็กหนุ่มร่ำร้องในใจ นึกภาวนาให้การรุกราน(โดยไม่รู้ตัว)ของพี่ชายคนเดียวหยุดลงเสียที ไม่อย่างนั้น.....ไม่อย่างนั้น...... “คิบอม ไม่ชอบซีวอนใช่ไหม”
ฉึ่ก !
“ทำไมถามแบบนั้นล่ะครับ”
“ก็ปกติคิบอมไม่เคยโกรธ พอคราวนี้พูดถึงซีวอน คิบอมก็โกรธ” ชายหนุ่มทำเสียงหึจากในคอ
“ทงเฮพูดถึงใครผมก็โกรธทั้งนั้นแหละ ผมไม่ชอบถูกเปรียบเทียบกับใคร” ลีทงเฮคลี่ยิ้มซน ดวงตาคู่สวยกรอกไปมาก่อนจะหยอดประโยคที่ทำให้คิบอมชาไปทั้งร่าง “โล่งอกไปที นึกว่าคิบอมเกลียดซีวอนเสียอีก”
“ทำไมครับ”
“.....ก็....ถ้าเกิดพี่สนิทกับซีวอน....มากๆ......แล้วน้องชายของพี่ดันไม่ชอบเขา มันก็จะแย่ใช่ไหมล่ะ” คิบอมรู้สึกเหมือนถูกใครสาดน้ำเย็นเฉียบใส่หน้าในวันที่หนาวที่สุดของปี มือหนากำข้อมือบางไว้แน่น ถามเสียงต่ำ “พี่หมายความว่ายังไง พี่.....กับไอ้หมอนั่น”
“คิบอม”
“หมายความว่ายังไงทงเฮ”
“คิบอม พี่เจ็บ”
“..................................” การประท้วงของทงเฮส่งผลให้คิบอมคลายแรงยึดออก หากเป้าหมายของเด็กหนุ่มกลับกลายเป็นไหล่ทั้งสองข้างแทน “พี่สนิทกับผู้ชายคนนั้นถึงขั้นไหนแล้วทงเฮ”
“....ไม่....ไม่ได้เป็นอย่างที่นายคิดนะ พี่ยังไม่ได้ตกลงคบกับซีวอน”
“คบกัน อย่างนั้นหรือ”
“ซีวอน เค้ามาขอคบกับพี่ แต่.....ยังไม่ได้ตอบรับไปหรอกนะ ไม่รู้จะตอบยังไงนี่นา” ดวงหน้าเนียนก้มต่ำจนคางแทบติดอก นับเป็นความโชคดีของคิบอมที่ไม่ต้องซ่อนแววตาของตัวเอง และนับเป็นความโชคดีของลีทงเฮที่ไม่ต้องเห็นความน่ากลัวในหน่วยตาคมคู่นั้น
เชวซีวอน มึงไม่ได้ตายดีแน่ !
เรื่องทั้งหมดถูกถ่ายทอดให้เพื่อนสนิทของคิบอมฟังในเช้าวันจันทร์ถัดมา แน่นอนว่าคยูฮยอนที่กำลังตกที่นั่งคล้ายกัน(?) ก็ย่อมเข้าใจคิบอมดีเป็นสองเท่า คนที่กล้าแหยมของรักของพวกเขา มันจะต้องได้รับผลตอบแทนอย่างสาสม คุณชายโจจึงวางแผนในใจอย่างนึกสนุก
“เอาให้มันลืมไม่ลงไปทั้งชาติเลยดีกว่า”
“มันจะฟ้องทงเฮไหมวะ”
“มึงจะโง่ให้มันรู้ว่าใครเป็นคนทำหรือวะแก้ม เรื่องแบบนี้มันต้องแนบเนียนเว้ย”
“แต่มึงอย่าลืมว่าไอ้คนนั้นมันมีบ้านอยู่ย่านเดียวกับคฤหาสถ์ของมึง อำนาจในมือมันก็คงมีไม่น้อยไปกว่ามึงเท่าไหร่หรอก ขืนเราประมาทคงจบเห่ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม” เมื่อสิ่งที่คิบอมเอ่ยออกมามันมีความเป็นไปได้สูง คนฉลาดแกมโกงอย่างคยูฮยอนมีหรือจะไม่ฉุกใจคิด เด็กหนุ่มครางรับเป็นเชิงเห็นด้วย แล้วก็ก้มหน้าสนใจจอโน้ตบุ๊คที่หอบหิ้วมาจากบ้านต่อไป
“งั้นมึงจะทำยังไงต่อไป ถ้าไม่อยากผลีผลามทำอะไรตอนนี้ก็รอดูสถานการณ์ก่อนไหม ถ้ามันยังไม่รุกพี่ทงเฮ เราก็เลี้ยงมันไว้ดูเล่นก่อน” คิบอมไม่ตอบก็เท่ากับว่าตกลง ร่างสูงเดินอ้อมไปหยุดข้างหน้าต่าง มองออกไปยังอาณาเขตของบ้านตระกูลเชวที่เห็นอยู่ลิบๆ “มึงว่าทงเฮจะชอบมันไหม?”
“คงชอบอยู่”
“ทำไม”
“ถ้าไม่ชอบจะมานั่งคิดทำไมว่าแฟนกับน้องชายจะเข้ากันได้หรือไม่ได้”
“ปากหมา เค้ายังไม่ได้เป็นแฟนกัน” คยูฮยอนกดยิ้มมุมปากให้คิบอมยิ่งฉุนกึก สีหน้ามันก็สารเลวพอกับความคิดในตอนนี้นั่นแหละ “เออ กูหมายถึงสถานภาพและบทบาทในอนาคต มึงไม่ต้องวีน ถ้าพี่ทงเฮไม่แคร์ไอ้หมอนั่นเค้าจะเอาเรื่องของมันมาเล่าให้มึงฟังทำไมให้เมื่อยกราม กูถามจริงเถอะคิบอม ถ้าสมมุติว่าพี่ทงเฮเขารักไอ้คุณชายซีวอนนั่น มึงจะทำยังไง”
“ทงเฮ จะ ไม่รักใคร”
“ทงเฮ ต้อง ไม่รักใคร”
“นอกจากกู!”
วันนี้ทั้งสองคนโดดเรียนเพราะคิบอมไม่มีใจจะเรียนเหมือนคยูฮยอน แต่น้องชายของทงเฮนั้นเพิ่งมาคิดออกว่าหลังจากที่ช่วยกันหาทางออกให้เรื่องของเขาจนสรุปได้แล้ว คิบอมยังไม่รู้สาเหตุที่ทำให้คยูฮยอนอยากโดดเรียนเลยมาจนถึงวินาทีนี้ ร่างสูงเดินอ้อมไปด้านหลังโต๊ะ ยื่นหน้าเข้าไปดูตารางตัวเลขในหน้าจอสี่เหลี่ยมที่คยูฮยอนเปิดค้างไว้อย่างสงสัย
“นี่มันอะไร?”
“ตารางเทียบราคาซื้อขายที่ดินไง”
“เรื่องนั้นกูรู้ แต่ที่กูสงสัยคือมึงกำลังจะทำอะไร” คยูฮยอนหัวเราะเสียงชื่น แตะลิ้นกับขอบปากให้คิบอมได้รู้ว่าไอ้เพื่อนตัวดีมันกำลังวางแผนอะไรอยู่แน่ๆ สมองระดับน้องอัจฉริยะคิดทบทวนไปถึงเหตุการณ์ที่เป็นประเด็นฮอตในช่วงที่ผ่านมาก่อนความคิดบางอย่างจะผุดวาบขึ้นมาในหัว
“คยูฮยอน อย่าบอกนะว่ามึงจะซื้อร้านหนังสือนั่น!”
“คงอย่างนั้น”
“เอาจริงหรือวะ มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆนะคยูฮยอน ร้านนั้นตั้งอยู่ใกล้มหาวิทยาลัยของทงเฮกับห้างชื่อดัง กูจำได้ว่าราคาที่ดินแถวนั้นสูงติดหนึ่งในห้าของของประเทศเลยนะเว้ย” คยูฮยอนหัวเราะหึ จิบกาแฟอึกสุดท้ายก่อนจะคว่ำแก้วลงบนจานรอง
“ก็แค่เศษเงินในกระเป๋ากู อ้อ แล้วกูก็ไม่ได้จะซื้อร้านหนังสือกระจอกๆนั่นนะ กูจะซื้อย่านนั้นทั้งหมด !”
“มึงจะซื้อมาทำไม ใครจะดูแล”
“ซื้อไปอย่างนั้นแหละ กูแค่อยากให้ไอ้เหี้ยนั่นไม่มีที่ซุกหัวนอนแถวนี้ ไม่ต้องอะไรมาก ให้มันไปไกลหูไกลตาจากพี่จองซูของกูก็โอเคแล้ว” คิบอมมองปลายนิ้วที่รัวแป้นพิมพ์เพื่อป้อนข้อมูลใส่ในโปรแกรมแล้วก็นึกหนาวแทนผู้ชายที่เขายังไม่เคยเห็นหน้า คยูฮยอนมันเป็นเพื่อนที่ประเสริฐแต่ในขณะเดียวกันมันก็เป็นศัตรูที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่คิบอมเคยพบมาเช่นกัน เวรหรือกรรมหนอที่ทำให้ครอบครัวนั้นต้องมาเจอกับไอ้คุณชายเอาแต่ใจคนนี้
การซื้อขายที่ดินและตึกแถวย่านแฮงบกเป็นไปด้วยความเรียบร้อย เจ้าของร้านแถวนั้นต่างพากันตอบรับข้อเสนอของนายหน้าที่ไปติดต่อซื้อด้วยราคาแพงลิบลิ่ว อีกทั้งข้อเสนอที่เจ้าของเดิมจะสามารถดำเนินกิจการต่อไปได้ในฐานะผู้เช่าก็ทำให้การเจรจาง่ายมากขึ้น จะมีก็เพียง BOOK@MIN (บุ๊คกามิน) ร้านหนังสือเป้าหมายหลักเพียงร้านเดียวที่ไม่ว่าจะหว่านล้อมอย่างไร เจ้าของร้านก็ยืนกรานที่จะปฏิเสธทุกครั้ง
คยูฮยอนรับรู้ความคืบหน้าข้อนี้ด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก ชายหนุ่มสั่งให้นายหน้าดำเนินการกดดันต่อไปจนกว่าฝ่ายนั้นจะยอมขาย ส่วนตัวเองก็โฉบสปอร์ตซีคลาสคันใหม่ล่าสุดออกจากคฤหาสถ์ตรงไปหาเพื่อนรักโดยทันที
คิบอมไม่อยู่บ้าน ไอ้เพื่อนติดพี่ของคยูฮยอนมันตอบกลับมาตอนที่เขาโทรไปจิกว่าออกไปว่ายน้ำกับพี่ทงเฮที่สระเอกชนแถวบ้าน เหตุผลที่สุดแสนจะสำคัญและโคตรจำเป็นนั้นทำเอาคยูฮยอนต้องพ่นคำหยาบกลับไปอย่างดุเดือด
“พูดมาได้ว่าอยากออกกำลัง มึงไปนั่งเป็นไม้กันหมาหนุ่มๆให้พี่มึงก็พูดมาเถอะ”
“เรื่องของกู”
“ไปกับกูหน่อยน่าคิบอม แค่ไม่กี่ชั่วโมง”
“ไม่ไป วันนี้วันหยุดนะเว้ย วันหยุด กูจะอยู่กับพี่กู”
“ห่าน ทำไมมึงแล้งน้ำใจแบบนี้วะแก้ม มึงเป็นเพื่อนกูหรือเปล่าเนี่ย” คยูฮยอนแกะหมากฝรั่งเข้าปากพลางลดเสียงเพลงในรถให้เบาลง เข้าใจดีกว่าวันหยุดคือช่วงเวลาอันแสนจะมีค่าของเพื่อนสนิทที่จะได้อยู่กันสองต่อสองกับพี่ชายตัวเล็ก แต่เรื่องไอ้คิมยองอุนนั่นมันก็สำคัญพอกันนี่หว่า เขาอยากรู้อยากเห็นอาการของมันตอนที่กำลังโดนบีบให้ไร้ที่ซุกหัวนอนจากทุกทาง อยากเห็นความอึดอัดทรมานของมันด้วยตาของตัวเอง
“ตกลงมึงไม่ไปใช่ไหม”
“เอาน่าคยู หน้าด้านมาได้ตั้งสิบกว่าปี จะมาป๊อดทำเหี้ยอะไรตอนนี้วะ แค่เดินเข้าไปทำเป็นเลือกดูหนังสือแล้วก็เงี่ยหูฟังคนเค้าคุยกันไว้ เดี๋ยวก็ได้ข่าวมาเอง ดีไม่ดีจะได้เห็นหน้าทั้งพี่ทั้งน้องแถมพี่จองซูของมึงด้วย แค่นี้ก่อนนะ ทงเฮขึ้นจากสระแล้ว...........” วางสายจากเพื่อนด้วยความหงุดหงิดอย่างที่สุดแต่เมื่ออีกฝ่ายยืนยันเสียงแข็งว่าจะไม่ไป คยูฮยอนก็ขี้เกียจจะตามตื้อให้เสียอารมณ์ยิ่งกว่าเก่า คุณชายคนเล็กของตระกูลโจเหยียบคันเร่งกระชากซีคลาสตรงไปยังย่านมหาวิทยาลัยอันขึ้นชื่อของเมืองทันที
ทั้งที่ตอนแรกตั้งใจไว้ว่ายังไงวันนี้ก็จะต้องได้เห็นหน้าไอ้คนที่เป็นศัตรูหัวใจของเค้าให้ได้ แต่พอขับรถผ่านสวนสาธารณะตรงหัวมุมถนนก่อนจะเลี้ยวไปถึงย่านการค้าอันเป็นเป้าหมาย คยูฮยอนก็ลืมความตั้งใจแรกไปเสียสนิท ฉิบหาย เขากำลังจะขับรถชนคน !
เอี๊ยดดด !
เด็กหนุ่มหักพวงมาลัยเลี้ยวปราดเข้าข้างทาง โชคดีที่ระบบเบรคอันดับหนึ่งของโลกมันทำงานได้ดีจึงไม่มีใครได้รับบาดเจ็บนอกจากอาการตกใจเพียงเล็กน้อย คนตัวสูงกระแทกเท้าลงจากรถเดินดุ่มๆไปหาคู่กรณีที่เกือบจะทำให้เขากลายเป็นฆาตกรอย่างไม่รอช้า “ข้ามถนนภาษาอะไร รถวิ่งมาไม่เห็นหรือไง!”
ดวงตาสีจัดที่ตวัดมองตอบมาทำเอาคุณชายโจชะงักไปอีกรอบ เจ้าของร่างขาวจัดทิ้งหางตาใส่เด็กเจ้าของรถก่อนจะก้มลงมองเมื่อเด็กชายตัวอ้วนกระตุกชายเสื้อด้วยความกลัว
.....เกิดอะไรขึ้นครับ พี่คนนั้นเขาโกรธเราหรือ…..
.....เปล่าจ้ะ พี่เขาตกใจเพราะเป็นห่วงเราน่ะ…..
.....หรือครับ.....
คยูฮยอนไม่เข้าใจว่าทั้งสองคุยอะไรกันเพราะไม่มีเสียงแสดงความหมายให้เขาเข้าใจ ทั้งสองคนคุยกันด้วยภาษามือ หลังจากโต้ตอบกันไปมา เด็กคนนั้นก็เงยหน้ายิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร นี่มันเรื่องอะไรกันวะ
“เขตชุมชนทำไมไม่ลดความเร็ว”
“แล้วจะรู้ไหมว่าจะมีคนเดินตัดหน้ารถ”
“แต่ตรงที่ฉันเหยียบอยู่นี่ มันทางม้าลายนะ” คยูฮยอนก้มลงมองแล้วก็หน้าร้อนวาบ เวร อายได้อีกคยูฮยอน เมื่อเห็นว่าตัวเองเป็นคนผิด ซ้ำอีกฝ่ายยังเป็นผู้มีพระคุณที่เคยพบหน้ากันมาก่อน คุณชายที่ต้องถูกเสมออย่างคยูฮยอนเลยยอมลงให้อย่างเสียไม่ได้
“ขอโทษ”
“เรื่องอะไรล่ะ”
“อย่ามาเล่นลิ้นน่า ผมขอโทษที่เกือบขับรถชนคุณกับน้อง” คราวนี้เรียวปากสีเรื่อคลายเป็นรอยยิ้มหวาน คยูฮยอนทั้งเคืองทั้งอายที่อีกฝ่ายมองมาเหมือนเขาเป็นเด็กอายุรุ่นเดียวกันกับไอ้เด็กอ้วนอีกคน ร่างสูงหันหลังกลับโดยไม่มีคำร่ำลา
“คุณนักเรียน”
“....................” เจ้าของรอยยิ้มน่ารักชูตะกร้าในมือขึ้น พร้อมบอกเสียงใส
“ถ้าไม่รีบไปไหน มาปิกนิคด้วยกันไหม”
“ไม่ ขอบคุณ ผมมีธุระ” ไม่ลังเลที่จะตอบสักนิด ขายาวก้าวกลับมายังรถแล้วก็พาซีคลาสคันงามพุ่งไปสู่ร้านหนังสืออันเป็นจุดหมายของวันโดยไม่คิดจะหันไปมอง คยูฮยอนจึงไม่เห็นว่ามีใครบางคนมองตามท้ายรถของเขาจนลับตา
ซองมินกำลังปูผ้ารองนั่งลงบนพื้นหญ้าริมสระน้ำ ขณะที่เด็กชายตัวกลมอีกคนกำลังเก็บก้อนหินมาทับชายทั้งสี่ด้านไว้อย่างรู้งาน ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทั้งสองหอบของกินมาปิกนิคกันในสวนสาธารณะใกล้ๆบ้าน ซองมินใช้เวลาว่างที่ไม่ต้องช่วยงานของที่บ้านพาเด็กชายออกมาเที่ยวข้างนอก แม้จะไปได้ไม่ไกลนักแต่สำหรับคนที่มองทุกอย่างเป็นความสวยงามอย่างลีซองมินไม่ว่าที่ไหนก็ทำให้เขามีความสุขได้เสมอ และซองมินก็พยายามแบ่งปันความสุขนี้ให้กับทุกคนรอบตัวให้มากที่สุดเช่นกัน
ไม่เว้นแม้แต่คนตัวสูงที่กำลังเดินตรงเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉยติดจะกวนอันเป็นโลโก้ประจำตัว
“ทำธุระเรียบร้อยแล้วหรือ”
“ไม่ได้ทำ”
“แล้วกัน อย่าบอกนะว่ารีบกลับมาปิกนิคกับพวกเราจนลืมทำธุระ”
“ร้านที่ผมจะไปมันปิด เสียเวลาชะมัด” คยูฮยอนบอกพลางหันมองซ้ายขวา พอซองมินตบที่นั่งข้างตัวให้ เด็กหนุ่มก็ทิ้งตัวนั่งลงตรงนั้น ตาคมชำเลืองมองแซนวิชสารพัดไส้กับกระบอกน้ำชาอย่างแปลกใจ “มากันแค่สองคนไม่ใช่หรือ ทำไมทำมาตั้งเยอะ”
“ก็ทำมาเผื่อคุณนักเรียนด้วยไง”
“ตอบอะไรที่มันใกล้เคียงความจริงหน่อยสิ” ซองมินหัวเราะคิก หันไปทำภาษามืออธิบายให้เด็กชายตัวน้อยพร้อมกับออกเสียงพูดให้คยูฮยอนเข้าใจไปด้วย “พี่เขาไม่เชื่อว่าเราทำขนมมาเผื่อเขาน่ะ” เจ้าเด็กคนนั้นฉีกยิ้มตาปิดมาให้คยูฮยอนทันที แล้วก็ตอบกลับเป็นภาษาที่รู้กันเพียงแค่สองคนกับพี่ชายตากลม สร้างความอยากรู้อยากเห็นให้กับผู้ชายที่เคยเข้าใจทุกอย่างในโลก(ของตัวเอง)อย่างโจคยูฮยอนเป็นอย่างมาก
“คิเฮบอกว่าเขาดีใจที่นายกลับมาน่ะ”
“อะไรนะ”
“เขาดีใจ.....”
“ไม่ใช่ เด็กคนนี้ชื่ออะไรนะ”
“คิเฮ คิมคิเฮ ทำไมหรือ” คยูฮยอนหัวเราะออกมาซะเต็มเสียง ร่างสูงลงไปนอนกลิ้งอยู่ข้างๆตะกร้าท่ามกลางสายตาฉงนสงสัยของซองมินและเจ้าของชื่อ คยูฮยอนระบายความอัดอั้นจนพอใจแล้วก็นึกอยากจะโทรศัพท์ไปเล่าให้เพื่อนรักฟังขึ้นมาจับใจ คิบอมบวกทงเฮ ได้ออกมาเป็นคิเฮ แถมยังหน้าตาน่ารักน่าชัง
คิบอมเหวย กูเจอเด็กที่ชื่อเป็นมงคลที่สุดสำหรับมึงแล้ว
“ยินดีที่ได้รู้จักนะคิเฮ พี่ชื่อคยูฮยอน โจคยูฮยอน”
คยูฮยอนยื่นมือออกไปสัมผัสกับมือกลม จับมือเด็กชายเขย่าขึ้นลงจนคิเฮหัวเราะเอิ้กอ้ากด้วยความชอบใจ ดวงตาคมตวัดมองคนที่นั่งยิ้มอยู่ข้างตัวแล้วก็เผลอกดยิ้มมุมปากส่งให้ไป เกิดอะไรขึ้นไม่แน่ใจ แต่รอยยิ้มนั้นมันคงทำให้ลีซองมินรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง คนตัวเล็กจึงเสเบือนหน้าไปมองผิวน้ำในสระ ทิ้งผิวแก้มแดงเรื่อไว้เป็นหลักฐานให้โจคยูฮยอนยิ่งนึกลำพองในอก
ไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเอง
คยูฮยอนรู้ดีว่ารูปร่างหน้าตาและฐานะเขาสมบูรณ์แบบแค่ไหน
ไอ้เรื่องที่จะมีใครสักคนมาเผลอใจให้ มันเกิดขึ้นกับคุณชายโจจนเป็นเรื่องธรรมดาไปเสียแล้ว
และกับรายนี้.....ก็คงไม่ต่างกัน
Fanismz ::: หายไปนาน แล้วยังมีหน้ามาจบด้วยความเลวของพระเอก อยากจะบอกว่าเรื่องนี้คยูฮยอนมันเลวเอี้ยๆ เลวสาดๆ ไม่ได้เลวแบบมีเหตุผลเหมือน สวีท รีเว้นจ์นะ เลวร้ายอ่ะค่ะพี่น้อง เอาเป็นว่ารอดูกันต่อไปเถอะ
ส่วนแฟนบอมหมวยคงพอใจ เรื่องนี้อยากให้เค้าหวานกันให้มากๆ เพราะแลหมวยห้าวในฟิกแฟนนิสมาเยอะแล้ว เดี๋ยวน้องจะเหนื่อย ถูกใจไม่ถูกใจ อยากด่าพระเอกลามมาถึงคนแต่ง(และเพื่อน) ลงคอมเม้นท์ไว้ได้ค่ะ
เจอกันตอนหน้า ^^
ก็เนอะ พี่ทงเฮน่ากด คริคริคริ //
คิเฮ ต๊ายยยยยชื่อน่ารักน่าชัง
แอบชอบน้องคิเฮ เหมือนสวีทวาเร้นท์ที่ชอบคุณมินคยู
แบบนี้คิบอมมันคงจะดีใจแก้มแตกเลยเนอะ
ถ้ามันรู้ ฮ่าๆๆ น่ารักๆๆ
ซองมินนี่~~ เค้าอยากเห็นตัวเองตอนนี้จัง
ลองจินตนาการเด็กสาวชุดตุ๊กตา
ออกมาปิกนิกกับน้อง ฮร้า~ นึกออกๆ
>________________<)oO!!
คยูดูเอาแต่ใจเนอะ แต่ก็ชอบนะนิสัยแบบนี้
แบบว่าถ้าอยู่กับมินแล้วคงจะน่ารักมิใช่น้อย
เลวต่อไป!!~
รอตอนต่อไป >___<)
#1 By Koy•Ky ♥ on 2007-11-08 15:18