Sweet Revenge 17

posted on 08 Nov 2007 14:31 by kiraz in Sweet-Revenge





            ถ้าไม่เคยรู้จักหรือคุ้นเคยกับอีกโฉมหน้าหนึ่งของโจคยูฮยอนมาก่อน ซองมินคงเชื่อไปห้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยว่าคยูฮยอนหมายความตามประโยคนั้นจริงๆ แต่ประสบการณ์ที่ได้คลุกคลีกับไอ้ผู้ชายตรงหน้ามานานหลายเดือนบวกกับวีรกรรมอีกหลายต่อหลายเคสที่เคยโดนลากไปข้องเกี่ยวด้วย ทำให้ระดับความเชื่อใจมันต่ำลากดินเหลือเกิน ซองมินไม่สามารถเชื่อคำว่า วานของคยูฮยอนได้โดยไม่รู้สึกระแวงสงสัย


            คำพูดหนึ่งคำของโจคยูฮยอน มันสามารถตีความหมายไปได้ร้อยอย่าง
            จากบวกก็สามารถกลายเป็นลบได้ ถ้าเจ้าตัวมันอยากจะให้เป็น



            คำว่า วาน ของ นายมันหมายความว่ายังไง วานโดนการร้องขอเจ้าตัวเขาตรงๆ หรือ วานโดยที่เจ้าตัวเขาไม่รู้สึกตัวเลยว่ากำลังโดนนายหลอกใช้คยูฮยอนเอียงคอ ย่นคิ้วเหมือนได้ยินประโยคที่ซองมินพูดไม่ถนัด ริมฝีปากได้รูปที่ยังเหลือรอยฉ่ำชื้นเผยอค้างก่อนจะหุบเหยียดเป็นเส้นตรง มือเย็นดันไหล่ซองมินออกห่างแล้วเจ้าของร่างสูงก็ผละไปทันที


            นี่คือวิธีการแสดงความโกรธของนายใช่ไหม


            ซองมินยินนิ่งอยู่กับความรู้สึกอันสับสนระหว่างความรู้สึกผิดกับความระแวงอยู่อึดใจ แล้วความดีในตัวมันก็เป็นฝ่ายชนะ ร่างกลมเดินแกมวิ่งไปในทิศที่คยูฮยอนหายไปในความสลัว พาตัวเองตามหาร่างสูงจนเกือบจะทั่วสวนสาธารณะขนาดย่อมนั้นก็ไปเจอกรอบเงาร่างสูงนั่งสูบบุหรี่อยู่ตรงชิงช้าเหล็ก ซองมินตรงรี่เข้าไปหาแย่งเจ้ามวนนิโคตินในมือคยูฮยอนก่อนจะทิ้งลงพื้นแถมด้วยการเหยียบซ้ำให้อีกรอบ


            อยากเป็นข่าวหรือไง หรือกลัวทุกวันนี้ยังดังไม่พอ อยากมีข่าวเพิ่ม


            คยูฮยอนไม่ตอบโต้ ร่างสูงลุกหนีคล้ายจะรำคาญ พอโดนคนที่เคยตามตอแยตัวเองมาตลอดเมินขนาดนั้นซองมินก็แทบฟิวส์ขาด ฉันเตือนด้วยความหวังดีจะขอบใจกันสักคำก็ไม่มีนะ ไอ้เด็กไร้มารยาท กระต่ายตัวกลมเดินตามคยูฮยอนไปติดๆ ชายหนุ่มจะหยุดจะเดิน จะพักจะก้าว ซองมินก็ทำตามนั้น เดินตามกันไปไอ้ไม่นาน ร่างสูงก็เบรคกึก หันขวับมามองคนตัวเล็กกว่าอย่างเอาเรื่อง


            ต้องการอะไร


            ทำไมนายไม่หัดพูดจาให้มันน่าฟังกว่านี้นะ


            ฉันถามว่าต้องการอะไร หรือ ที่ด่าเมื่อกี้ยังไม่สะใจอยากตามมาด่ากันต่อเจ้าของแก้มใสอมลมจนแก้มป่อง จะบอกได้ยังไงล่ะว่าไม่ได้ตั้งใจจะว่าไปแรงขนาดนั้น และถึงไม่ได้ตั้งใจจริงๆแต่ซองมินก็คิดนี่นา พฤติกรรมอย่างคนตรงหน้าน่ะ ให้ยังไงมันก็ไม่น่าไว้วางใจสักนิดเดียว ถึง.....ช่วงหลังๆมานี่จะนิสัยดีขึ้นเยอะก็เถอะ


            ถ้านายไม่ได้หลอกเรียวอุคจริงๆก็ไม่เห็นต้องโกรธฉันเลยนี่


            ฉันโกรธนายตั้งแต่เมื่อไหร่


            ก็ตั้งแต่ที่ผลักออกเมื่อกี้นั่นแหละ โอ๊ะ! คยูฮยอนไอ้เด็กบ้า รอให้ฉันพูดจบประโยคก่อนได้ไหมเล่า ตากลมสะบัดค้อนให้เต็มรักเมื่อเห็นว่าเรียวปากหยักงามมันกำลังเหยียดยิ้มอยู่ไอ้เด็กบ้า


            อะไรอีกล่ะ ผลักออกก็หาว่าโกรธ พอจะกอดอีกก็ยังมาหาว่าบ้า ตกลงอยากให้ทำอะไร


            หึ ตกลงอยากให้ทำอะไร พูดจาเหมือนเป็นคนชอบตามใจคนอื่นเลยนะยักไหล่ ยื่นปากยื่นคอ แถมยังลอยหน้าเลียนแบบคนตัวสูงได้อย่างน่าหมั่นเขี้ยวเหลือทน คยูฮยอนดันแผ่นหลังนิ่มจนร่างเล็กจมเข้ามากับอก ย้ำฟันลงกับไหล่กลมกลึงแรงๆ


            เจ็บ!


            ขอโทษมาก่อน


            ขอโทษอะไรล่ะคนหล่อกระตุกยิ้มร้าย เป่าลมใส่หน้าผากมนจนผมเส้นนิ่มปลิวกระจาย ซองมินครางเตือนในคอ ส่งสายตาท้วงเอาคำตอบที่ข้องใจ แล้วก็ต้องแก้มร้อนกับคำตอบของคนเป็นน้อง


            ขอโทษที่ทำลายบรรยากาศโรแมนติกของเราเมื่อกี้


            ไม่ ใครเขาโรแมนติกกับนาย คนเอาแต่ใจ เข้าข้างตัวเองเก่งที่สุดในโลก


            ก็ฉันมันไม่ใช่คนดีนี่ ไม่มีใครรัก ไม่มีคนเข้าข้าง ไม่ว่าจะทำอะไรก็โดนสงสัยในทางที่ผิดตลอด คยูฮยอนมันก็เลยต้องเข้าข้างตัวเองแบบนี้เอาแล้วไงล่ะ ประชดกว่านี้มีอีกไหม นิ้วกลมเขี่ยปกเสื้อแจ็กเก็ตตัวนอกของคยูฮยอนเหม่อๆ ใช้เวลาชั่งใจหลายนาทีหากพอชายหนุ่มกระชับอ้อมแขนแน่นเข้า กระต่ายน้อยก็อุบอิบบอกเสียงอ่อน






            ...ฉันขอโทษ...





            คยูฮยอนเป็นคนที่ยิ้มแล้วดูดีมาก


            ซองมินเคยคิดว่าเวลาไอ้เด็กหล่อคนนี้กระตุกยิ้มร้าย มันช่างเท่ซะจนซองมินอิจฉา แต่ก็ไม่เคยรู้สึกว่าอยากมองรอยยิ้มนั้นไม่วางตาอย่างรอยยิ้มดีใจของเด็กน้อยตรงหน้า ยิ้มหวานที่บานเต็มสองแก้มและสองดวงตา มันน่าดีใจไหมที่ซองมินไม่เคยเห็นคยูฮยอนยิ้มแบบนี้ให้ใครนอกจากตัวเขาในตอนนี้


            กระต่ายตัวนิ่มมัวแต่ถามใจตัวเองเพลิน เลยถูกหมาป่าเจ้าเล่ห์ปล้นจูบหวานๆไปได้อีกครั้ง









            กลับบ้านกันเถอะ


            เจ้าของเสียงหวานใสเอ่ยชวนหลังจากทั้งคู่ปล่อยให้ความเงียบเป็นใหญ่มาชั่วครู่ คยูฮยอนกดจมูกกับขมับหอม งึมงำเสียงทุ้ม ยังไม่อยากกลับ


            มันดึกแล้วนะ เดี๋ยวพวกพี่ๆจะเป็นห่วง


            พรุ่งนี้ไม่มีงาน ไปค้างคอนโดกันดีไหมเอื้อกกก....คนที่กลืนน้ำลายลงคอนี่คงไม่ใช่คยูฮยอนที่เป็นคนชวนแน่นอน ซองมินเผลอกลั้นลมหายใจโดยไม่รู้ตัว ตาย ตายแน่ๆ ซองมินกำลังคิดไปไกลเกินไปแล้ว ใครก็ได้ช่วยหยุดไอ้เรื่องลามกในหัวเค้าที กระต่ายตัวจ้อยกรอกตาซ้ายขวา ท่าทางเลิ่กลั่กเหมือนระแวงนายพรานใจร้ายจะทำร้ายจนตัวสั่น


            ค้าง...ค้างที่คอนโดเหรอ ไม่ ไม่ดีมั้ง


            ทำไม พรุ่งนี้ไม่ต้องรีบตื่นนะ นอนดึกได้ด้วยตากลมเบิกกว้าง จินตนาการอันสุดโต่งพุ่งขึ้นไปเป็นแนวตั้งจนแทบทะลุยอดไม้ สารพัดเหตุผลถูกขุดขึ้นมาเอ่ยอ้างจนคนฟังแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ นอนดึกไม่ดีหรอก นอนดึกไม่ดี ไม่ดีมากๆด้วย หน้าแย่ ผิวเสีย ตาเป็นแพนด้า จะโดนพี่สาวช่างแต่งหน้าว่าเอานะ


            งั้นก็ไม่ต้องนอนกันเลย ดีไหมล่ะ


            มันดีที่ไหนกันเล่า!
ซองมินจะร้องไห้แหล่มิแหล่อยู่แล้ว ริมฝีปากอิ่มย้อยสั่นระริกเหมือนปลายนิ้วเล็กที่จิกย้ำลงบนต้นแขนคนตัวสูง คยูฮยอนทนไม่ไหวเลยขำพรืดออกมาทั้งที่ยังกอดกันอยู่อย่างนั้น นี่ จะกลัวอะไรนักหนา ฉันไม่ปล้ำนายหรอกน่า


            ....อายมาก.... อายจนอยากจะทุบคนแซวให้จุกไปเต็มๆแรงแต่ซองมินยังไม่ทันได้ขยับตัว ไอ้เด็กรุ่นน้องมันก็ปล่อยตัวเขาแล้วก็ล้วงโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเปิดเครื่องพร้อมกับออกเดินนำไปโดยไม่บอกกล่าว นี่ก็อีกกรณีหนึ่ง ไอ้การทำอะไรอย่างที่ตัวเองต้องการโดยมั่นใจว่าอีกฝ่ายจะต้องทำตามนั้น....มันจะเป็นธรรมชาติเกินไปไหม โจคยูฮยอน


            ซองมินยืนฮึดฮัดอยู่ที่เดิมจนคู่หูดูโอหยุดฝีเท้าหันมาเลิกคิ้วมอง เมื่อเห็นรูมเมทรุ่นพี่ยังปักหลักทำหน้าง้ำอยู่ข้างหลังก็ก้าวยาวๆกลับมาหา คราวนี้มือหนาเอื้อมมากระตุกแขนเสื้อตัวนุ่ม แล้วเลยลากให้เดินตามไปแบบบังคับ