Sweet Revenge 16

posted on 08 Nov 2007 14:18 by kiraz in Sweet-Revenge


 

กระแสตอบรับโปรเจคพิเศษสูงเกินกว่าที่คาดไว้หลายระดับ


การไต่ขึ้นชาร์ทอันดับหนึ่งของทุกสถานีเพลงของเกาหลีพร้อมกันเป็นปรากฏการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับเอสเอ็มเอ็นเตอร์เทนเม้นท์มานานหลายปี นักวิจารณ์ต่างพากันกล่าวขวัญถึงศิลปินกลุ่มใหม่ที่กลายเป็นขวัญใจของแฟนเพลงช่วงอายุสิบขวบขึ้นไปถึงสามสิบตอนปลายกลุ่มนี้ไม่ขาดปาก กระแสทั้งดีและไม่ดียิ่งเสริมให้อัลบั้มพิเศษ Marry U ครองแชมป์อยู่ในท็อปไฟว์อัลบั้มขายดีของแต่ละสัปดาห์ติดต่อกันนับเดือน ผู้ใหญ่ของทางค่ายเอ่ยชมไล่ลงมาตั้งแต่ทีมโปรดิวเซอร์ ฝ่ายคอสตูม เมคอัพอาร์ทติส ทีมงานทุกฝ่ายและแน่นอนว่าต้องรวมถึงสองดูโอคู่ใหม่ของวงการอย่างโจคยูฮยอนกับลีซองมินด้วย


ผลงานอันน่าพึงพอใจทำให้พวกเขาได้รับรางวัลเป็นวันหยุดสองวันติดกัน มันอาจจะเป็นเพียงช่วงสั้นๆแต่สำหรับคนที่ทำงานตลอดยี่สิบชั่วโมงในหนึ่งวันมานานนับเดือน ระยะเวลาเพียงแค่สี่สิบแปดชั่วโมงก็นับว่ามีค่ามหาศาลเลยทีเดียว


เช้าตรู่ของวันหยุดแรกในรอบหนึ่งเดือน ซองมินนอนกลิ้งเกลือกอยู่บนเตียงของตัวเองอย่างมีความสุข ใบหน้ากลมอิ่มซุกซบกับหมอนใบโตปรือตามองรูมเมทก่อนจะหัวเราะคิกออกมา นอนร่วมห้องกันมานานพอๆกับระยะเวลาที่ต้องทำงานคู่กัน ซองมินยังไม่เคยเห็นวันไหนคยูฮยอนจะหมดสภาพเท่าวันนี้เลย ร่างสูงนอนคว่ำหน้าทอดตัวทำมุมทะแยงกับเตียง ศีรษะได้รูปพาดมาทางเตียงซองมินทิ้งแขนข้างหนึ่งห้อยลงมาจนเกือบถึงพื้น...เหมือนเด็กไม่มีผิด


ปกติแล้วเขาสองคนจะนอนพร้อมกัน ตื่นพร้อมกันเพราะตารางการที่ถูกเซ็ตมาให้ตรงกันเป๊ะ กลับมาถึงบ้านยังไม่ทันได้พูดคุยเล่นหัวกับมนุษย์อื่นก็ต้องอาบน้ำเข้านอนเตรียมตัวสำหรับงานในวันรุ่งขึ้น ถึงเวลาก็งัวเงียตื่นไม่มีเวลามาทอดหุ่ยนอนกลิ้งสังเกตเพื่อนร่วมห้องแบบตอนนี้ ร่างขาวจัดที่บัดนี้ถูกดูจะบางลงไปกว่าช่วงเดบิ้วท์ใหม่ๆ เลื้อยตัวลงจากเตียงของตัวเองแล้วก็ค่อยคืบคลานเข้าไปใกล้เตียงข้างกัน ดวงตาใสแจ๋วหลุกหลิกมองซ้ายขวาแล้วก็ยิ้มร่าเมื่อหันไปเจอเศษเส้นผมบนหมอนใบโต


ท่านอนเหมือนแมวจนกระต่ายอยากจะแหย่


เป้าหมายคือปลายจมูกโด่งคม ซองมินกลั้นหัวเราะเมื่อคิ้วเข้มกระตุกย่นเข้าหากัน คยูฮยอนครางงึมงำในคอพลิกใบหน้าหนีสัมผัสก่อกวนไปอีกทาง แต่ระยะแค่นี้มันจะพ้นมือกระต่ายน้อยไปได้อย่างไร ซองมินเท้าแขนคร่อมร่างคนหลับ โน้มตัวตามไปแหย่ต่ออย่างนึกสนุก ยิ่งคยูฮยอนซุกหน้าหนีมากเท่าไหร่ คนคอยกวนใจก็ยิ่งชอบใจมากขึ้นเท่านั้น


คริๆๆ ตลกชะมัดหัวเราะชอบใจอยู่คนเดียว มือก็ไม่หยุดทำงานวนเวียนอยู่แถวจมูกและใบหูคนตัวสูงเพลินมือ ยิ่งทำยิ่งลืมตัวก้มหน้าเข้าไปใกล้ พอเปลือกตาคมเปิดพรึ่บขึ้นมองเลยทำอะไรไม่ได้นอกจากตกใจจนสะดุ้งเฮือก


สนุกมากใช่ไหมเสียงหุ้มเจือความแหบเอ่ยถามเรียบๆ ซองมินกรอกตาไปมาก่อนจะลอยหน้าลอยตาไม่รู้ไม่ชี้


สนุกอะไรล่ะ ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยคยูฮยอนหรุบตามองหลักฐานชิ้นสำคัญที่อยู่ในมือเล็ก ซองมินรีบดีดมันทิ้ง บอกหน้าซื่อ ก็เห็นสายแล้วยังไม่ตื่น เลยจะปลุก คนเค้าหวังดีหรอก


ขอบใจ แต่คราวหลังไม่ต้อง ตื่นแล้วจะไปไหนก็ไป


ปากร้าย!


ตัวกวน


ก็บอกแล้วว่าไม่ได้กวน แค่นึกเสียดายวันพักของนาย คิดดูสิได้หยุดในรอบหนึ่งเดือนเชียวนะ นายคิดจะนอนทั้งวันไม่ทำอะไรเลยหรือคยูฮยอน เสียดายเวลาแย่เลย ตื่นเถอะนะคนตัวสูงถอนใจยาว มองคนที่ทำตาแป๋วอยู่เหนือร่างเขาอย่างสงสัย ซองมินจะรู้ตัวไหมว่ากำลังนอนทับอกเขาอยู่ เจ้ากระต่ายตัวนิ่มแต่หัวช้านี่จะรู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังยื่นหน้าเข้ามาใกล้เขามากเกินไปแล้ว


นายโง่หรือเปล่าลีซองมิน วันพักผ่อนใครเค้าจะทำอะไรกัน พักก็คือพัก ถ้าไม่มีเรื่องเข้าท่ากว่านี้จะพูดก็ลุกไปจากตัวฉันได้แล้ว หนักซองมินพองแก้มตาวาว


นายว่าใครหนัก ฉันผอมลงแล้วนะ หายไปตั้งเจ็ดกิโลแล้วด้วยมากกว่าที่ต้นสังกัดคาดโทษ เอ๊ย! กำหนดไว้ตั้งสองกิโลแน่ะ เสื้อผ้าก็ต้องไปแก้ให้เข้ารูปกว่าเดิมตั้งสองรอบ นายก็อยู่ด้วยกันตลอดเวลาเป็นพยานยืนยันได้ จะมาว่าฉันหนักอยู่ได้ยังไง


หนักก็คือหนัก ลงไป


ไม่หนัก!เสียงเล็กที่เคยเอื้อนเอ่ยทำนองแว่วหวานให้สาวน้อยใหญ่หลงรักและเอ็นดูกันทั้งประเทศตวาดแหวเถียงลั่นห้อง คนตัวโตแต่ดันรั้งตำแหน่งอายุน้อยที่สุดของกลุ่มจิ๊ปาก ดันตัวเองลุกขึ้น แล้วแขนยาวก็ตวัดร่างนิ่มพลิกทีเดียวซองมินก็หงายหลังแอ๊กลงบนเตียง สลับตำแหน่งกับคนที่เคยเป็นเบาะให้เขาเป็นที่เรียบร้อย ริมฝีปากแดงกระตุกยิ้มเยาะ


เป็นไง คราวนี้จะบอกว่าไม่หนักอีกไหม


มันเทียบกันได้ที่ไหนเล่า นายตัวโตแล้วก็สูงกว่าฉัน นายก็ต้องหนักสิ


เหรอ


คนอ่อนวัยกว่าลากเสียงยาว แกล้งแนบร่างลงกับร่างนุ่มนิ่มจงใจให้ผิวเนื้อสัมผัสกันผ่านชุดนอนเนื้อบางมากกว่าเดิม ขายาวก่ายกดเรียวขาขาว มือเรียวจับมือป้อมตรึงไว้กับฟูกตรงข้างศีรษะเล็ก ซองมินครางอื่อในคอ เริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศแปลกๆจากท่าการนอนที่ค่อนข้างจะผิดเพี้ยนไปจากปกติ โดนล็อคเอาไว้ทั้งบนทั้งล่างแบบนี้....ไม่ค่อยดีเท่าไหร่มั้ง


คยู....คยูฮยอนอ่า....


หือม์


มัน...มันจะใกล้เกินไปไหม ตอนนี้น่ะ


แล้วยังไง


ก็มันใกล้กันเกินไป ฉัน.....อึดอัด.....คยูฮยอนหัวเราะเสียงต่ำ ใบหน้าหล่อจัดเลื่อนเข้ามาใกล้จนซองมินเห็นหน้าตัวเองสะท้อนออกมาจากหน่วยตาคม คนตัวเล็กกว่าพยายามบิดข้อมือตัวเองให้หลุดจากการเกาะกุมของคยูฮยอน แต่กระต่ายตัวป้อมจะไปสู้แรงหมาป่าตัวโตกว่าได้อย่างไร เมื่อคยูฮยอนไม่ยอมปล่อยแถมยังแกล้งเฉียดปลายจมูกกับแนวคางมนไล้ลงไปถึงซอกคอขาว คนเป็นพี่อยากลีซองมินก็ได้แต่หดคอหนีสุดชีวิต


อาบน้ำแล้วหรือ?”


ยัง


แล้วทำไมตัวหอม


ฮือออออ......ไม่เอา ไม่หอมนะ ไม่หอมสักนิดเดียว เหม็นด้วยก็ได้เอ้า ไม่ต้องเสียเวลาพิสูจน์เลย ซองมินจั๊กจี๋จะตายอยู่แล้ว คนตัวสูงกลั้นยิ้มจนเมื่อยแก้ม เนียนซบหน้ากับซอกไหล่เล็กเพื่อซ่อนรอยยิ้มขำไม่ให้กระต่ายน้อยเห็น คยูฮยอนถอนใจเฮือกใหญ่จงใจให้ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดซอกคออ่อนไหว และผลที่ได้รับก็ทำให้ใจของเด็กหนุ่มเต้นรัวด้วยความลำพองใจ


ตัวสั่นเชียวคนเก่ง


ซองมินไม่เห็นสีหน้าคนที่นอนเบียดร่างเขาอยู่จึงไม่รู้ว่าคยูฮยอนกำลังสนุกกับการแกล้งแบบถึงเนื้อถึงตัวคนเป็นพี่มากแค่ไหน น้องรักของพี่ฮีชอลขยับตัวดุ๊กดิ๊กแต่ก็ไม่กล้าจะเอ่ยคำห้ามปรามออกไปเพราะกลัวว่าเกิดคยูฮยอนรำคาญเสียงของเขา เปลี่ยนเป้าหมายมาหาจุดอื่นแทน คนซวยก็จะเป็นซองมินเอง


คิดไปคิดมาก็ต้องสะดุ้งสุดตัว


สัมผัสเปียกชื้นตรงฐานคอทำเอาขนลุกวาบไปทั้งร่าง ซองมินกัดปากกลั้นเสียงครางเมื่อรู้สึกถึงแรงดูดดึงตรงแอ่งชีพจร จุดไวสัมผัสที่สุดของซองมินถูกกระตุ้นด้วยปลายลิ้นร้อนโดยที่เขาป้องกันไม่ได้สักทาง ร่างน้อยดิ้นอึกอัก ห้ามคนอุกอาจเสียงพร่า


อย่า คยูฮยอน ไม่เอานะ


อยู่นิ่งๆ


อย่าทำแบบนี้ ไม่เอา




............ซองมิน...........



เสียงห้าวกระซิบแผ่วตรงติ่งหูบาง รอยชื้นจากฐานคอลากไล้มาคลอเคลียตรงนั้นก่อนจะรุกรานมาถึงปลายคางมน ซองมินหลับตาปี๋ เอียงหน้าแนบไปกับหมอนสีขาว หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำ ผวาสั่นยิ่งกว่าความตื่นกลัวครั้งใดในชีวิต ความหวาดหวั่นส่งผลให้เรี่ยวแรงลดหายเหลือเพียงอาการไหวระริกของผิวเนื้อไว้เร่งเร้าอารมณ์ดิบในตัวคยูฮยอนให้ลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง



.............ซองมิน..............



ย้ำคำนั้นลงไปพร้อมปลายนิ้วที่สอดเข้าประสานกับมือบาง ซองมินจิกปลายเล็บกับหลังมือขาวจัด ความร้อนรุ่มที่จูบแนบลงกับซอกคอไปจนถึงแนวไหล่ทำให้รู้ว่าคยูฮยอนจัดการกระดุมเสื้อนอนเขาลงไปเกือบหมดแถวแล้ว สติเพียงน้อยนิดดึงซองมินให้ใช้เรี่ยวแรงต่อต้าน แต่คยูฮยอนกลับปัดมันทิ้งไปด้วยจูบแผ่วๆกลางหน้าผากเนียน



นายกำลังจะทำอะไรคยูฮยอน
นายจะทำอะไร






คยูฮยอน


เรียกสิซองมิน เรียกชื่อฉันแล้วนายจะไม่กลัว


ฉันกลัวนะ กลัวมากๆด้วย นาย....นายไม่เคย.....อื้อ.....นายไม่เคยเป็นแบบนี้นะ....


ร่างสูงกระตุกยิ้มบาง เพียงแค่แทรกร่างเข้าระหว่างช่วงขาเล็ก คนข้างล่างก็สะดุ้งถดถอยหนี คยูฮยอนประคองเอวกลมไว้มั่น กดสะโพกลงไปหา ย้ำสัมผัสเร่งเร้าผ่านเนื้อผ้าจนซองมินผวาสั่น คนตัวเล็กครางสะอื้น ไม่รู้ตัวว่าถูกคนเป็นน้องปลุกเร้าความต้องการอย่างแนบเนียน ซองมินไม่ทันสังเกตว่าขณะที่ตัวเองเอ่ยปากห้ามนั้นผิวกายกลับร้อนผ่าวเพราะแรงปรารถนาที่ถูกคยูฮยอนจุดทิ้งไว้พร้อมรอยแดงช้ำ คำห้ามปรามนั้นมันตรงข้ามกับสะโพกบางที่แอ่นหยัดขึ้นเบียดกับสะโพกหนาด้วยจังหวะเร้าอารมณ์จนคยูฮยอนแทบคว้าดาวอันพร่างพราวโดยไม่ต้องก้ำเกินกันมากกว่านี้ ความตั้งใจที่จะกลั่นแกล้งในตอนแรกเริ่มจางหายไปจากใจเหลือเพียงความอ่อนหวานที่เขาซึมซับได้จากผิวเนื้ออ่อนและเสียงครางผะแผ่ว


คยูฮยอนปิดทุกการรับรู้จากสิ่งเร้าภายนอก
มองและสัมผัสเพียงแค่ร่างขาวกระจ่างในอ้อมกอดนี้เท่านั้น






ถ้าทำมากกว่านี้ นายจะโกรธฉันไหม


โกรธเสียงหวานครางตอบ แต่จะรู้ตัวไหมว่ากำลังเกาะเกี่ยวไหล่กว้างไว้มั่น


แล้วจะเกลียดกันหรือเปล่าข้อนี้ซองมินตอบไม่ได้ เพราะไม่แน่ใจว่าถ้าคยูฮยอนทำเรื่องเอาแต่ใจกับเขาถึงขั้นสุดท้ายแล้วซองมินจะสามารถพูดคำว่าเกลียดได้อย่างเต็มปากหรือไม่ คยูฮยอนเข้าใจความเงียบนั้น เด็กหนุ่มวางปลายนิ้วลงบนกลีบปากฉ่ำชื้น ลูบไล้เบามือ


ฉันยอมให้นายเกลียด ซองมิน





เปลือกตาบางพริ้มหลับลงเมื่อกลีบปากนุ่มทาบสัมผัสลงกับมุมปากอิ่ม บดคลึงให้ฝ่ายที่ได้รับความหวานปั่นป่วนลึกในอก คยูฮยอน โจวคยูฮยอน นายจะรู้ไหม...หากเปลี่ยนองศาอีกเพียงนิดเดียว จูบแรกเราสองคนจะเดินทางมาถึงในทันที นายคิดถึงตรงนั้นหรือเปล่า ?