Sweet revenge 15

posted on 31 Aug 2007 16:40 by kiraz in Sweet-Revenge

การรับรู้ข้อมูลใหม่จากไบรอันสร้างความสับสนในใจซองมินได้อย่างล้นเหลือ

จากที่เคยปักใจเชื่อมาตลอดว่าคยูฮยอนคือต้นเหตุของเรื่องราวเลวร้ายทั้งหมดไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่กลับกลายเป็นว่าต้องมารื้อความคิดเสียใหม่ตั้งแต่ต้น ถ้าคยูฮยอนไม่ได้ทำ ก็ต้องเป็นคนอื่นทำแถมยังเป็นคนใกล้ตัวพวกเขาด้วย และถ้าสิ่งที่ไบรอันพูดเป็นความจริงแสดงว่าซองมินก็ต้องไปนั่งลดดีกรีความเลวของเจ้าน้องสิบสามลงด้วยเช่นกัน แต่มันจะเป็นไปได้หรือ ซองมินไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองจะมองผิด คยูฮยอนเข้ามาอยู่ในบ้านด้วยจุดประสงค์ที่คลุมเครือ ไม่ชัดเจน แม้จะเป็นเด็กดีต่อหน้าคนอื่นแต่การแสดงออกของหมอนั่นที่มีต่อเขาก็เป็นไปในทางลบยิ่งกว่าลบ ซองมินไม่อยากจะปักใจเชื่อเลยว่าคยูฮยอนไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องที่เกิดขึ้น

แต่ถ้าไบรอันพูดจริงก็แสดงว่าซองมินกล่าวโทษน้องด้วยอคติส่วนตัว

เพราะครั้งแรกที่เจอกัน ทำให้มองอีกฝ่ายไปในทางลบ ตั้งแง่เกลียดชังทั้งที่ตัวเองเป็นรุ่นพี่และเพราะเป็นแบบนั้นก็ทำให้คยูฮยอนตอบโต้ด้วยวิธีเดียวกัน แบบนั้นหรือเปล่า

ลีซองมิน จะเหม่ออีกนานไหม

อะ...อะไรเล่า อยากพูดอะไรก็พูดมาสิ

ฉันพูดไปสามรอบแล้ว นายก็ยังเอาแต่นั่งเหม่อจ้องหน้ากันแบบนี้ ยังมีสติดีหรือเปล่า คนเป็นพี่ทำปากยื่น ดูเอาเถอะ ปากคอเราะร้ายแบบนี้ มันน่ามองไปทางที่ดีไหมล่ะ ตัวเองเป็นน้องแท้ๆ แทนที่จะยอมอ่อนให้เขาซึ่งมีศักดิ์เป็นรุ่นพี่กลับว่าเอาๆ ไม่มีการเคารพเกรงใจ ไอ้เด็กนิสัยเสีย

มีอะไรก็พูดมา

เค้กในกล่องนั่นน่ะ ทิ้งไว้แบบนั้นมันไม่เสียหรือ

ตายแล้ว ฉันลืม โอ๊ย! มันจะละลายเสียรูปไปหรือยังเนี่ย

งี่เง่าชะมัด! คนตัวสูงพูดใส่หน้า ยกเอกสารทั้งหมดวางบนตักเล็ก ส่วนตัวเองก็เดินไปคว้าถุงใส่กล่องเค้กแล้วก็หายออกไปจากห้องประชุมเล็ก ซองมินได้แต่นั่งเซ็ง คยูฮยอนคงเอาไปแช่ในตู้เย็นของออฟฟิสแต่ไม่รู้ว่าครีมสดทั้งหลายเค้าจะสลายรูปไปถึงไหนแล้ว เขากลับมาถึงตั้งแต่สองชั่วโมงที่แล้ว เพราะมัวแต่ยุ่งกับการวัดตัวและคิดเรื่องที่เพิ่งได้รับรู้มาทำให้ลืมของสำคัญไปเสียสนิท สมควรแล้วที่โดนว่า

คยูฮยอนหายไปอึดใจใหญ่ก็กลับมาพร้อมนิตยสารในมือ เด็กหนุ่มส่งมันให้ซองมิน บอกเสียงเรียบ แบบทรงผมทรงใหม่ พี่เค้าให้เอามาลองเลือกดูก่อน อยากให้เป็นแบบไหนก็ลองไปคุยกับเค้าอีกที

การทำงานชุดใหม่ก็หมายถึงคาแรคเตอร์ที่ต้องเปลี่ยนไปเพื่อป้องกันความซ้ำซากจำเจด้วย ความจริงซองมินมีทรงผมที่คิดไว้ในใจหลายทรง ฝันไว้ว่าอยากทำแบบนั้นแบบนี้ แต่มันคงไม่ดีนักถ้าทรงผมกับแนวเพลงและการแต่งตัวมันไปคนละทางกัน ซิงเกิ้ลพิเศษนี้เน้นเพลงช้าเป็นหลัก เนื้อหาก็เกี่ยวกับความรัก ความอ่อนหวาน ความสวยงาม ถ้าขอทำผมสีชมพูแปร๋นมันก็คงจะไม่ค่อยเวิร์คเท่าไหร่ ดีไม่ดีอาจโดนคู่ดูโอของตัวเองฆ่าหมกห้องน้ำโทษฐานทำให้หัวดำๆนั่นต้องเปลี่ยนสีก็เป็นได้

แล้วนายไม่เลือกหรือ หรือว่าเลือกเรียบร้อยแล้ว

ไม่

ไม่อะไร ไม่เลือก หรือว่ายังเลือกไม่ได้

ฉันไม่เลือก กะว่าจะเล็มให้มันสั้นขึ้นแล้วก็เซ็ตให้มันเป็นทรงก็พอ ซองมินทำหน้าไม่เห็นด้วย อะไรกัน จะเป็นยูนิตเดียวกันกับลีซองมินทั้งทีคิดจะทำแค่นั้นน่ะนะ มันจะตามสบายเกินไปไหมไอ้น้องสิบสาม คุณกระต่ายน้อยเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าคยูฮยอน เอียงคอมองซ้ายขวา พลางทำหน้าครุ่นคิด

รูปหน้าก็เรียวใช้ได้ แบบนี้ก็คงหาทรงง่าย

อยากทำอะไรก็ทำไป ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน

เหอะ ถ้าเราไม่ต้องทำงานด้วยกัน ฉันก็ไม่อยากยุ่งหรอก นี่นายลองสไลด์เอาไอ้รังนกตรงกลางหัวออกหน่อยสิ ปล่อยยาวแบบนี้มันไม่ดูหนาเกินไปหรือ แล้วไอ้ผมข้างหน้าเนี่ยก็ปัดข้างให้ดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจ ทำแบบนั้นหน้านายจะอ่อนลงเยอะเลยนะ ปากแนะนำ มือก็ฉวยโอกาสแกล้งดึงไปทั่วทั้งหัวให้คยูฮยอนเอียงหลบวุ่นวาย เด็กหนุ่มรุ่นน้องจิ๊ปากเมื่อได้ยินเสียงใสหัวเราะร่วน

เห็นว่ายอมให้หน่อยเอาใหญ่เชียวนะ

ยุ่งน่า เอาเวลาไปคิดเรื่องของตัวเองเถอะ

โอ๊ย ระดับฉัน มีรอไว้เป็นสิบทรงเลยล่ะ สนใจจะแบ่งไอเดียไปสักสองสามทรงไหมล่ะ กับน้องชายคนเล็กแบบนายน่ะฉันไม่หวงหรอก ดวงตาคมตวัดมองคนพูดเหมือนไม่ชอบใจ คยูฮยอนเหยียดริมฝีปากออก จับคางเล็กเชิดขึ้นบังคับหันซ้ายหันขวาจนพอใจแล้วจึงทิ้งแขนลงข้างตัว

ถ้าแน่ใจแล้วว่าทรงที่เตรียมไว้นั้นมันจะปิดแก้มกลมๆของนายได้ชัวร์ ก็เอาเวลาที่เหลือไปซ้อมร้องเพลงไม่ให้เสียงหลงเถอะ ถ้าไม่ใช่รุ่นพี่ฉันไม่เตือนหรอกนะลีซองมิน หนอย มันย้อน คิดหรือว่าลีซองมินจะยอมแพ้ งานนี้ถ้าไม่ได้ทำให้คยูฮยอนหน้าหงายก็อย่ามาขอกินฟักทองต้มหวานอีกเลย!

นายนี่มันนิสัยแย่ผิดกับพี่ไบรอันเลยนะ

หมายความว่าไง

ก็พี่เค้าออกจะนิสัยดี พูดจารู้เรื่อง ท่าทางเป็นผู้เป็นคนกว่านายเยอะ ไม่รู้คบกันมาได้ยังไง คยูฮยอนเดินไปเกือบจะถึงประตูแล้ว แต่พอได้ยินชื่อคุ้นหูชายหนุ่มก็กลับมาประจัญหน้ากับซองมินอีกครั้ง ใบหน้าคมเข้มเรียบตึง ไร้ความรู้สึก ดวงตาคมวาวแสงน่ากลัว บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าแส่ไม่เข้าเรื่อง ทำไมไม่ฟัง

ฉันไม่ได้แส่ แต่เจอกันเพราะความบังเอิญต่างหากล่ะ...... พูดไม่ทันจบก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อถูกเสียงห้าวตะคอกใส่อย่างโกรธจัด แล้วไงล่ะ! ล้วงความลับอะไรมาได้บ้าง เรื่องอดีตของฉัน เรื่องครอบครัว หรือเรื่องความเลวของฉันที่มันฝังอยู่ในหัวนายตลอดเวลา!

โจคยูฮยอน ฉันแค่ไปนั่งกินเค้กเป็นเพื่อนพี่ไบรอัน แล้วก็ไม่ได้ขุดคุ้ยเรื่องบ้าบออย่างที่นายว่าด้วย ไอ้คนบ้า เพราะแบบนี้แหละ ฉันถึงได้บอกว่านายมันเทียบไม่เลยกับพี่เค้า คนเค้าอุตส่าห์จะ.... ฉันอุตส่าห์จะมองนายใหม่แล้ว นายยังมาทำตัวป่าเถื่อนแบบนี้อีก ฉันเกลียดนายจริงๆแล้ว!

จะอะไร.....จะหาหลักฐานมาเอาผิดฉันหรือยังไง

เออสิ ถ้ามันมีหลักฐาน ฉันจะไม่รอช้าที่จะเอามันออกมาประจานนายแน่

แต่ฉันจำได้ว่านายมีนี่นา นายจำได้ไม่ใช่หรือ รูปแอบถ่ายเซ็ตแรกรูปคืนแรกที่เราเจอกันนั่นไง ฉันเอาให้นายกับมือทำไมไม่เอาออกมาประจานล่ะ คนเค้าจะได้รู้กันทั้งประเทศว่ารยออุคไม่ใช่สมาชิกซุปเปอร์จูเนียร์คนแรกและคนเดียวที่หนีเที่ยวผับตอนกลางคืน

ไอ้...ทำไมนายถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้นะ! คยูฮยอนสูดลมหายใจลึก เอ่ยเสียงต่ำ

นายเองก็ร้ายกาจพอกับฉันนะลีซองมิน ทำไมนายไม่คิดว่าตัวเองอคติกับฉันบ้าง นายตัดสินฉันจากเหตุการณ์ จากสถานที่ที่เราเจอกันครั้งแรกแล้วนายก็เชื่ออยู่นั่นว่าฉันเป็นคนเลว แม้ว่าฉันจะได้รูปถ่ายเซ็ตนั้นมาด้วยความบังเอิญหรือแม้ว่าฉันจะไม่ได้เป็นคนถ่ายรูปรยออุค นายก็จะไม่มีวันเชื่อเพราะใจของนายมันคิดอยู่ตลอดว่าฉันเป็นคนชั่วช้า

แต่นายเอารูปนั่นมาแบล็กเมล์ฉันตั้งแต่แรกนะ

ถ้าฉันไม่ทำ นายก็คงปากโป้งให้ฉันหมดอนาคตไปแล้วเหมือนกัน เฉลยออกมาแล้วคยูฮยอนก็เดินไปอีกมุมหนึ่งของห้อง ร่างสูงยืนเงียบอยู่ครู่ใหญ่ จากนั้นก็เริ่มเก็บกระดาษทุกแผ่นใส่แฟ้มพลาสติก เคลียร์ของทุกอย่างบนโต๊ะเหมือนทุกครั้งที่จะเลิกใช้ห้องประชุมเล็ก ซองมินมองปลายนิ้วเรียวบรรจงเรียงโน้ตเพลงเก็บในแฟ้มอย่างเบามือแล้วก็เอ่ยเสียงแผ่ว

ใช่ ฉันอาจจะใจร้ายที่อคติกับนาย แต่ฉันก็มีสิทธิ์จะคิดไม่ใช่หรือ 

ร่างขาวจัดทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ตัวที่ใกล้สุด เพราะจุดประสงค์ของนายมันคลุมเครือ นายดูไม่แคร์พวกเราเลยสักนิด นายต้องการอะไรกันแน่คยูฮยอน นายอยากเป็นนักร้องจริงหรือเปล่า เข้าวงการมาเพราะอะไร ทำไมนายถึงไม่กลัวว่าใครจะเดือดร้อนเพราะนายบ้างเลย ฉันรักวงของฉัน นายรู้ไหมว่ากว่าพวกเราจะมาถึงจุดนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย พี่อีทึกพี่ฮีชอลต้องรออย่างอดทนมาถึงหกปี พี่คังอิน ฮยอกแจ ชินดง และพวกเราอีกหลายคนต้องทนกับเสียงปรามาสของคนรอบตัวระหว่างการรออย่างเลื่อนลอยไร้จุดหมาย การปรากฏตัวของนายมันมาพร้อมเหตุการณ์หลายเหตุการณ์ที่เสี่ยงต่อความเป็นอยู่ของพวกเรา แล้วแบบนี้นายจะไม่ให้ฉันระแวงสิ่งที่นายแสดงออกอย่างนั้นหรือคยูฮยอน

คยูฮยอนไม่มีคำตอบให้ ชายหนุ่มจัดเก้าอี้ตัวสุดท้ายเสร็จก็เดินออกไปจากห้องแล้วซองมินก็ไม่เจอเจ้าน้องสิบสามอีกเลยตลอดช่วงบ่ายของวัน