[SF] The First Beat

posted on 21 Aug 2007 18:00 by kiraz in Beat-of-My-Heart

เสียงจ๊อกแจ๊กจอแจจากคนกลุ่มใหญ่ที่ยืนเบียดกันอยู่หน้าทางเข้าสตูดิโอทำให้ใครบางคนที่ต้องการจะเดินผ่านทางนั้นต้องถอนใจอย่างเบื่อหน่าย ดวงตาคมกริบมองบรรดาแฟนคลับของพระเอกชื่อก้องก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมากดเบอร์ของคนที่นัดไว้

ฉันเอง ตอนนี้ฉันมาถึงแล้ว อยู่หน้าสตูดิโอ........ว่าไงนะ!...... ปลายสายคงเอ่ยบางข้อความที่ไม่ถูกใจ คิ้วคมจึงขมวดมุ่น ท่าทางเหมือนไม่ค่อยชอบใจเท่าใดนัก นายจะบ้าหรือเปล่า ให้ฉันฝ่าดงผู้หญิงเข้าไปหานายเนี่ยนะ นายจะฆ่าฉันหรือไงคิบอม ไม่ นายให้ใครก็ได้ออกมาเอา ไม่งั้นฉันจะกลับ!

น้ำเสียงที่ห้วนกระชากขึ้นทุกคำที่เอ่ยออกไปบอกให้รู้ว่าเจ้าตัวคงเป็นคนที่ใจร้อนอยู่ไม่น้อย ขายาวก้าวเลี่ยงหญิงสาวกลุ่มใหม่ที่วิ่งเร็วๆเฉียดร่างเขาไป ชายหนุ่มสบถในคอ และเสียงสบถนั้นมันคงดังมากพอที่จะทำให้คนที่เดินรั้งท้ายมากับกลุ่มนั้นหันมามองเขาเหมือนไม่แน่ใจ คยูฮยอนตวัดตามองเหมือนจะถาม ฝ่ายนั้นก็เพียงแค่เอียงคอมองจนชายหนุ่มต้องหันหลังให้ ฉันจะรออยู่ด้านหลังก็แล้วกันนะ นายให้ผู้จัดการคิมออกมาเอาก็แล้วกัน อย่าช้านะ ฉันมีธุระต่อ

กดสายทิ้งด้วยความหงุดหงิดใจ วันนี้เขาต้องไปคุยเรื่องหัวข้อรายงานกับอาจารย์ที่ปรึกษา แต่เพื่อนเขาดันลืมเอกสารสำคัญไว้ที่คอนโดมัน ลำบากเขาที่มีกุญแจสำรองต้องเข้าไปเอามาให้ แล้วตอนนี้มันก็ใกล้เวลานัดเข้าไปทุกทีแล้วด้วย คิมคิบอมมันยังคิดจะให้เขาฝ่าฝูงแฟนคลับมันเข้าไปหาอีก ทำแบบนั้นมันเท่ากับฆ่าตัวตายชัดๆ ฝันไปเถอะว่าคยูฮยอนยอมเสี่ยง

ขอโทษนะ

คนตัวสูงหันกลับไปมอง เด็กคนเมื่อกี้ยังยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาสวยใสจ้องเป๋งมาที่เขา คยูฮยอนมองหมวกใบโตสีขาวสะอาด มองแว่นกรอบดำทรงเก๋ มองเสื้อแจ๊คเก็ตเนื้อบางต่ำลงไปถึงกางเกงห้าส่วนแล้วก็รองเท้าผ้าใบสีเดียวกับหมวกไหมพรม แล้วก็ได้ข้อสรุปในใจ เด็กมอปลาย!

มีอะไรหรือครับ

ไม่มีอะไรหรอก แต่เมื่อกี้เพื่อนฉันเกือบวิ่งชนนาย ขอโทษแทนพวกเค้าด้วยนะ

ไม่เป็นไร เท่านี้ใช่ไหม ชายหนุ่มย้อนถาม ตอนแรกเขายังคิดด้วยซ้ำว่าเด็กคนนี้จะหยุดรอเอาเรื่องที่เขาสบถหยาบคายใส่พวกหล่อนแต่ชายหนุ่มก็ไม่แคร์ยังคุยโทรศัพท์ต่อ ไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะหยุดยืนรอเพียงเพื่อจะขอโทษ แต่คยูฮยอนไม่มีเวลามาสนใจหรอกว่าใครจะคิดอย่างไร ชายหนุ่มยกนาฬิกาเรือนหรูขึ้นดูเวลา คิ้วหนายิ่งขมวดมุ่นเมื่อเห็นว่าเขาเสียเวลาไปอีกห้านาทีแล้ว

ผมต้องไปแล้ว ขอตัว

เดี๋ยว เสียงหวานหยุดเขาไว้อีกครั้ง คยูฮยอนกระแทกลมหายใจให้เห็นชัดว่าเขาไม่พอใจ แต่ฝ่ายนั้นกลับยิ้มใส ยังมีอีกเรื่อง เกี่ยวกับนาย ชายหนุ่มแค่นยิ้ม ผู้หญิง!....ก็เหมือนกันหมด เห็นผู้ชายหน้าตาดีเป็นไม่ได้ ต้องหาเหตุผลสารพัดจะเข้าใกล้ไม่เว้นแม้แต่ดารานักร้องหรือคนเดินดินธรรมดา เขาไม่น่าเสียเวลาคิดเลยว่าเด็กนี่จะมีมารยาทมาหยุดรอขอโทษ ความจริงก็แค่อยากเรียกร้องความสนใจจากเขา เรียวปากสีสดเหยียดตึง ดักทางด้วยเสียงเรียบจัด

ผมไม่สนใจพวกบ้าดาราหรอกนะ

ฉันก็ไม่สนใจผู้ชายมารยาททรามเหมือนกัน

คราวนี้คนตัวเล็กคลายแขนที่กอดอกออก ชี้นิ้วข้างหนึ่งใส่หน้าคยูฮยอนแบบไม่เกรงใจ พวกเราอาจจะผิดที่เกือบชนนาย แต่ในฐานะอารยชน การสบถคำหยาบให้ผู้หญิงได้ยินเป็นการกระทำที่หยาบคายมาก ถ้าไม่เคยมีใครสอน ฉันจะบอกให้ว่ามันทำให้หน้าตาที่นายภาคภูมิใจหมดคุณค่าไปในทันที จำไว้นะ ต่อไปจะได้ไม่ถูกใครติงเรื่องมารยาทอีก

ปิดท้ายด้วยรอยยิ้มหวานหยด คยูฮยอนชาวาบไปทั้งใบหน้า ความอับอายและความโกรธแล่นพล่านไปตามกระแสโลหิต เด็กมอปลายที่เพิ่งด่าเขาไปนิ่มๆ ยิ้มตาใสเหมือนรอฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อ ชายหนุ่มกัดปากจนเป็นเส้นขาว ยังไม่ทันพูดอะไรต่อ เสียงแหลมๆของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังมาจากทางเข้าสตูดิโอ

ซองมิน ทำอะไรอยู่ เร็วๆเข้า

ไปเดี๋ยวนี้แล้ว! เจ้าของชื่อซองมินร้องตอบเต็มเสียง ใบหน้าเล็กหันมาทางคยูฮยอนอีกครั้ง คราวนี้กลีบปากอิ่มงามแย้มเป็นรอยยิ้มสวย ใส และจริงใจ ไปละ อย่าเผลอไปหงุดหงิดใส่ใครอีกล่ะ

ร่างขาวจัดวิ่งแกมกระโดดเข้าไปหากลุ่มเพื่อนสาวโดยไม่หันมามองทางคยูฮยอนอีกเลย ชายหนุ่มตัดความวุ่นวายใจทิ้ง เดินอ้อมไปด้านหลังเพื่อนำเอกสารไปส่งให้ผู้จัดการคิมตามนัด ฝ่ายนั้นมารออยู่ก่อนแล้วพร้อมทั้งบอกว่าเย็นนี้หลังเลิกงานคิบอมจะโทรหาเขา ชายหนุ่มรับคำแล้วก็ร่ำลาพอเป็นพิธีก่อนจะตรงไปมหาวิทยาลัย

เย็นนั้นคิบอมโทรมานัดทานข้าวเย็นกันตามปกติของหนุ่มโสดที่มีเวลาว่างเมื่อใดก็ต้องหันหน้าเข้าหาเพื่อนสนิทเพราะไม่มีแฟนไว้คอยโทรหาหรือมาทานข้าวเป็นเพื่อน คยูฮยอนอารมณ์ดีขึ้นมากเมื่อได้รับคำชมเรื่องการเตรียมหัวข้อและรายละเอียดของรายงานปลายภาค เขาตอบรับอย่างเต็มใจแล้วก็ตกลงว่าจะไปคอยอยู่ร้านกาแฟใกล้กับจุดที่กองถ่ายละครของคิบอมไปปักหลักทำงานกันในวันนี้

ร่างสูงสวมเสื้อยืด กางเกงยีนส์สีซีดตัวเก่งมีแว่นกันแดดสวมบังดวงตาคมเป็นเครื่องประดับเพียงชิ้นเดียวบนใบหน้า หากรัศมีความดูดีก็ยังแผ่ออกมาให้สาวน้อยใหญ่ที่เดินผ่านไปมาแถวนั้นต้องคอยหันกลับมามองคนแล้วคนเล่า คยูฮยอนกำลังจะลุกออกไปจากร้านแล้วแต่ลูกค้ากลุ่มใหม่ที่เปิดประตูเข้ามาทำให้ชายหนุ่มตัดสินใจนั่งต่อ หญิงสาวหน้าตาสะสวยเกือบทั้งกลุ่มเลือกโต๊ะที่อยู่ด้านหลังเขา คยูฮยอนยืดตัวตรงโดยไม่รู้ตัวเมื่อได้ยินเสียงหนึ่งในนั้นเปิดประเด็นอย่างถึงพริกถึงขิง

ไม่ไหวแล้ว ฉันหมั่นไส้นางร้าย เทคแล้วเทคอีกกับฉากเดียวนั่นน่ะ

นั่นสิ แค่เดินหนีแล้วถูกคิบอมกระชากเข้ามาหาแค่นั้น มันจะหลุดขำอะไรนักหนา น่าโมโห เสียงที่สองเป็นหญิงสาวที่ดูจะแก่กว่าคนแรกหลายปี ท่าทางหล่อนเหมือนนักศึกษามหาวิทยาลัย คยูฮยอนมองผ่านกระจกฝ้าที่กั้นระหว่างโต๊ะเห็นใครบางคนที่กำลังสนใจเมนูเงยหน้าขึ้นมองเพื่อน ก่อนจะเอ่ยเสียงใส

อย่าไปว่าเค้าเลยน่า คนมันจะขำห้ามกันได้ที่ไหนล่ะ คุณคิบอมเองก็ขำเหมือนกัน คุณคิบอม...คนแอบฟังนิ่วหน้า เกิดมาก็เพิ่งเคยเห็นเคยได้ยิน แฟนคลับที่เรียกดาราที่ตัวเองชอบว่าคุณ ปกติถ้าดาราคนนั้นแก่กว่า เค้าต้องเรียกโอป้าหรือฮยองกันไม่ใช่หรือ ที่สำคัญถ้าคุณคิบอมเขารู้ว่าพวกเราคิดแบบนี้ มีหวัง....... เรียวปากสวยคลี่เป็นรอยยิ้มร้าย เล่นเอาสาวๆเหล่านั้นกรี๊ดกร๊าดกันทั้งโต๊ะ

ความจริงนะซองมินน่าจะไปเป็นดารา เผื่อพวกเราจะได้ติดสอยห้อยตามไปเข้าใกล้คิบอมบ้าง ซองมินหัวเราะเสียงใส ถึงเป็นได้ก็ไม่เป็นหรอก เราชอบมองคนหน้าตาดี ไม่ชอบเป็นเอง

ชายหนุ่มหัวเราะในคอ พวกชอบคนที่หน้าตาอีกแล้ว

ถ้าอย่างนั้นก็ส่องกระจกดูที่บ้านสิจ๊ะ หรือไม่ก็มองฮยอกแจโอป้านั่น จะมาตามคิบอมทำไม ซองมินหัวเราะดังยิ่งกว่าเดิม ใบหน้าใสพราวด้วยความชอบใจ มันไม่เหมือนกัน คุณคิบอมน่ะเขาน่ามองเพราะเขาเป็นคนน่ารัก เล่นละครเก่ง แถมยังเสียงดี เพรียบพร้อมขนาดนี้ไม่ตามติดได้ยังไงล่ะ

เลยมองแต่คิบอมคนเดียว ไม่เหลือตาไว้มองหนุ่มให้ชีวิตจริง

โอ๊ย เรื่องนั้นไม่รีบ อยากมีเดี๋ยวก็มีเอง

พวกมองโลกในแง่ดี อะไรก็สดใสไปหมดแม่คุณ

มันจริงนี่นา ถ้าทำอะไรแล้วไม่มีความสุขเราจะทำไปเพื่ออะไร ตามคุณคิบอมแล้วต้องมาคอยเป็นทุกข์กังวลเรื่องนั้นเรื่องนี้ เราไม่ตามดีกว่า นั่งรอดูละครออนแอร์ที่บ้านไม่สบายกว่าหรือ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเห็นภาพบาดตาหลังกล้อง สาวๆทั้งโต๊ะพากันค้อนให้คนพูดอย่างหมั่นไส้หากก็เป็นทีเล่นมากกว่าทีจริง ประเด็นการสนทนาถูกเปลี่ยนไปเรื่องอื่น คยูฮยอนก็นั่งฟังไปจนถึงเวลาที่กลุ่มนั้นพากันแยกย้ายกันกลับ คิบอมก็โทรมาตามเขาพอดี

ร่างสูงเดินเข้าถนนเส้นเล็กข้างร้านกาแฟเพื่อทะลุไปยังลานจอดรถของตึกทางด้านหลัง ก้าวมาได้ครึ่งทางก็ต้องชะงัก ร่างกลมป๊อกที่นั่งตัวงออยู่เพียงลำพังทำให้ชายหนุ่มสาวเท้าเข้าหาโดยไม่ต้องหยุดคิด

เป็นอะไรหรือเปล่า?

คนตัวเล็กเงยหน้าจากเข่า ภาพใบหน้าขาวที่เผือดสีราวกับกระดาษและดวงตากลมที่คลอรื้นด้วยหยาดน้ำใสทำให้คยูฮยอนหัวใจกระตุก กลีบปากบางสั่นระริกยามที่เจ้าตัวส่ายหน้าไปมา

เกิดอะไรขึ้น ไม่สบายหรือ ซองมินยังคงส่ายหน้าตอบ ร่างเล็กพยายามยันกำแพงตึกพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนแต่แขนขาเหมือนจะไร้เรี่ยวแรงจนชายหนุ่มอดที่จะยื่นมือเข้าไป