KIRAZ

ร่างสูงของใครคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงโซฟาตัวนุ่มปลายเตียง เพราะไม่ทันสังเกต ตอนเข้ามาทีแรกจึงไม่เห็น เมื่อสายตาชินกับความมืดเห็นใบหน้าคมเข้มชัดเต็มตา ซองมินก็แทบเข่าอ่อนพับไปตรงนั้น

คิบอม

กลับดึกนะครับ คุณหนู

.

.

.

คุณหนูถอยเท้าออกห่างเหมือนกับว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนที่เคยคุ้นหน้ากันมากว่าสิบปี กรอบเงาร่างสูงเคลื่อนตัวจากโซฟาเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนสุดท้ายเมื่อระยะห่างระหว่างเขาทั้งสองเหลือเพียงแค่สองก้าวคิบอมก็หยุดอยู่ตรงนั้น คนตัวสูงไม่มีรอยยิ้มอยู่ในสีหน้า ดวงตาคู่คมดำลึก หม่นหมอง ตัดพ้อและเจ็บปวดจนซองมินต้องเบือนหลบ

เข้ามาทำไม

ขอโทษครับ แต่ผมมีเรื่องอยากคุยด้วย

เอาไว้วันหลังได้ไหม วันนี้เราเหนื่อย อยากพักผ่อนแล้ว พูดเสร็จก็ทำท่าจะเดินหนี แต่คิบอมก็เดินเข้าขวางไว้ ซองมินสะดุ้งรีบถอยห่างอย่างไม่ไว้ใจ.....ไม่รู้ว่าไม่ไว้ใจอะไร แต่ซองมินไม่อยากอยู่ใกล้กับคิบอมตอนนี้ ไม่อยากพูด ไม่อยากคุยแล้วก็ไม่อยากได้ยินเสียงด้วย!

ผมขอโทษ แค่อยากพูดให้คุณ.....คุณหนูเข้าใจ ไม่ต้องหายโกรธก็ได้ครับแค่ช่วยฟังที่ผมพูดสักครั้งก็พอ จากนี้แล้วถ้าจะยังโกรธจนไม่อยากเห็นหน้าอย่างที่ผ่านมา ผมก็จะไม่มาทำให้คุณหนูรำคาญอีก คุณซองมินเม้มปากแน่น คำก็คุณหนู สองคำก็คุณหนู ใช่สิ มันไม่มีคุณซองมินของคิบอมแล้วนี่ คิบอมน่ะสนใจคนอื่นมากกว่าคุณซองมินไปแล้ว จะมารู้สึกอะไรกับคำว่า คุณหนูๆๆ อีกล่ะ มีแต่ซองมินเท่านั้นแหละที่ยังยึดติดกับอดีต ยังเจ็บเพียงแค่ได้ยินคำเรียกขานแปลกหูจากคนตรงหน้าน่ะ

เอาสิ อยากพูดอะไรก็พูดเลย คุณซองมินรู้นะว่าพูดเสร็จแล้วก็จะหาเรื่องไปจากชีวิตคุณซองมินน่ะ คิดว่าเราไม่รู้หรือว่าคิบอมอยากออกไปจากบ้านนี้เต็มทนแล้ว

อยากพูดอะไรก็พูดมา ฉันง่วงแล้ว

ผมรู้ว่าคุณหนูโกรธเรื่องเมื่อวาน ผมยอมรับว่าตัวเองผิดที่ตวาดใส่คุณหนูทั้งที่ตัวเองไม่มีสิทธิ์ คนเป็นพี่เลี้ยงถึงจะสนิทสนมกันแค่ไหนแต่ก็ไม่สมควรจะขึ้นเสียงใส่เจ้านายแบบนั้น เรื่องนี้ถ้าคุณหนูจะโกรธผมก็ไม่แก้ตัว ซองมินขยับจะแย้งว่ามันไม่ใช่ คิบอมไม่ใช่แค่พี่เลี้ยงแล้วซองมินก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นเจ้านาย แต่ชายหนุ่มกลับเอาแต่ก้มหน้า ไพล่มือทั้งสองข้างไว้ด้านหลัง ไม่มองคนตัวเล็กที่อยู่ต่อหน้าเลยแม้สักแวบ

แต่กับเรื่องผู้หญิงคนนั้น ผมไม่ได้มีอะไรกับเขา ถ้าจะพูดออกไปตอนนั้นเลยว่าปารีสเขาโผเข้ามากอดผมเอง มันคงไม่ดีกับความรู้สึกแล้วก็ชื่อเสียงของผู้หญิงเท่าไหร่ ผมเลยไม่ได้พูด

ทำไมนายถึงอยู่กับเขา แม้จะเป็นเพียงแค่การถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาแต่มันก็ทำให้คิบอมดีใจจนยิ้มออกมาได้ อย่างน้อยคุณซองมินก็ไม่ได้โกรธจนตัดเป็นตัดตายเขาไปเสียทีเดียว เขานัดผมออกไปบอกว่าอยากปรึกษาเรื่องคุณหนู พอผมไปถึงเขาก็...ขอคบด้วย....คุณหนูกับทงเฮเข้ามาตอนนั้นพอดี แล้วมันก็เป็นอย่างที่เรารู้ เขาเจ็บ ผมก็พาไปห้องพยาบาล

ซองมินทำเสียงขึ้นจมูก ดีเหลือเกินทิ้งซองมินให้ร้องไห้กับทงเฮแต่ตัวเองไปสนใจผู้หญิงอื่น ถึงมันจะเป็นเรื่องดีที่คิบอมเป็นคนอ่อนโยน แต่ถ้าความอ่อนโยนนั้นมันถูกเอาไปใช้กับคนอื่นที่ไม่ใช่ซองมิน มันก็มีค่าเท่ากับศูนย์นั่นแหละ

มันก็เรื่องของนาย อยากคบใคร ใครจะมาขอคบ มันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของนาย เราไม่ลืมหรอก โดนตะคอกใส่เต็มหูขนาดนั้น เราจำได้ วางใจเถอะต่อไปนี้เราจะไม่ยุ่ง ไม่สนใจแล้วก็ไม่อาละวาดเป็นเด็กอย่างที่นายกลัวด้วย เท่านี้ใช่ไหมที่อยากพูด

คุณหนู 

คิบอมเงยหน้ามองคุณหนูของเขาอย่างท้อใจ ทำไมคุณซองมินถึงได้ผูกใจเจ็บมากมายขนาดนี้ เขาพูดไปหมดแล้ว อธิบายเรื่องทั้งหมด คุณซองมินไม่คิดจะอภัยให้ความผิดของคิบอมเลยหรือ ความผิดของผมมันคงรุนแรงเกินให้อภัย แต่ผมแค่อยากให้รู้ว่าสิ่งที่ทำลงไปเพราะไม่อยากให้ใครมองคุณในแง่ร้าย คิบอมยอมได้ทุกอย่าง ยอมแม้ว่าจะต้องฝืนใจตัวเองดุคุณหนูทั้งที่ไม่อยากทำ เหตุผลข้อเดียวสำหรับทุกการกระทำของผมก็คือ.......คุณซองมิน......

คุณซองมิน คือ เหตุผลข้อเดียวสำหรับทุกการกระทำของคิมคิบอมคนนี้

ซองมินทรุดนั่งบนเตียงอย่างอ่อนแรง คิบอมออกไปแล้วหลังจากพูดทุกอย่างที่อยากพูด พี่เลี้ยงของซองมินก็โค้งให้เขาตามมารยาทแล้วก็เดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบเหมือนตอนเข้ามา คนตัวเล็กซุกหน้ากับหมอนใบใหญ่ น้ำตาที่กลั้นไว้เริ่มทะลักออกมาราวกับเขื่อนพัง ไหล่เล็กสั่นสะท้านเพราะแรงสะอื้น ทั้งเจ็บ ทั้งทรมานเหมือนจะขาดใจ

ทนได้ไหมซองมิน

ทนได้ไหมถ้าไม่มีผู้ชายคนนั้น

จะทนได้หรือเปล่าถ้าไม่มีคิบอมเหมือนที่ผ่านมา 

.....ไม่เอา....ฮึ่ก....คุณซองมินไม่ทน....คุณซองมินจะอยู่กับคิบอม.....ฮือ.....คิบอม....... 

เสียงเล็กร่ำหาคนคุ้นใจแทบไม่เป็นคำ แรงสะอื้นเจืออยู่ในลมหายใจจนหอบฮัก ซองมินทุบลงไปบนเบาะแรงๆหลายที ทุบอยู่อย่างนั้นจนพอใจก่อนจะลุกขึ้นยืนทั้งที่แทบจะยืนไม่ไหว ไม่เอาแล้ว พอกันทีกับความโกรธ พอกันเสียทีกับทิษฐิและความทรมาน คุณหนูคนเล็กวิ่งออกไปจากห้อง จดหมายที่อยู่ในใจคือห้องพักของพี่เลี้ยงคนดี คิมคิบอม

คิบอม~

ซองมินไม่ต้องเสียเวลาเคาะเรียกหาให้วุ่นวาย เพราะคิบอมกำลังออกจากห้องของตัวเองมาพอดี ร่างสูงอยู่ในชุดเตรียมออกไปข้างนอก มือข้างหนึ่งมีเป้ใบย่อมถือมาด้วย ซองมินมองมันตาโตคว้าเป้ใบนั้นโยนทิ้งเล่นเอาเจ้าของเป้ตกใจไม่น้อย

คุณหนู ทำอะไรครับ

ไม่เอา! ไม่เอาคุณหนู ฮึ่ก! เราคือคุณซองมินนะ คุณซองมินของคิบอม คิบอมจะไปไหน จะ...จะทิ้งคุณซองมินไปจริงๆใช่ไหม คิบอมทำแบบนี้ทำไม ทิ้งกันได้ยังไง ไม่รักคุณซองมินแล้วหรือไง.....ฮือ....คิบอมใจร้าย!......ใจร้าย~..... คิบอมแทบทำอะไรไม่ถูก เปิดประตูออกมาก็เจอคุณซองมินของเขาแผดเสียงซะลั่นบ้าน แถมยังร้องไห้สะอึกสะอื้นจนเขาใจเสีย นี่เขาทำอะไรผิดไปอีกหรือเปล่า คุณซองมินถึงได้น็อตหลุดจนไม่เหลือมาดคุณหนูจอมเชิดคนเมื่อกี้เลยแบบนี้

คุณซองมิน ไม่เอาครับ หยุดร้องก่อน

ชายหนุ่มปลอบเสียงอ่อน ความผิดที่ติดตัวทำให้ไม่กล้าเข้าไปโอบปลอบดังทุกที สายตาเหลือบไปเห็นหัวหน้าแม่บ้านเมียงมองมาจากบันได เขาก็โบกมือให้บอกว่าไม่เป็นไร ฝ่ายนั้นจึงเดินกลับลงไปด้วยท่าทางยังงงไม่หาย เก้ๆกังๆอยู่ตรงนั้นก็คงจะไม่เข้าที คุณพี่เลี้ยงจึงจับข้อมือเล็กลากเข้าห้องเขา ปิดประตูล็อคกลอนเสร็จสรรพ กันเอาไว้เผื่ออาละวาดแล้วหนีจะได้ไม่ต้องเหนื่อยวิ่งไกล

ร้องไห้ทำไมครับ โกรธคิบอมหรือ ใบหน้าเล็กส่ายไปมาจนผมนิ่มกระจายไม่เป็นทรง คิบอมจับร่างเล็กให้นั่งบนเตียง ตัวเองก็ถอยมายืนกอดอกมองอย่างอดทน เบื่อที่จะร้องเมื่อไหร่ก็บอกนะครับ ผมจะได้ถามบ้าง

เจ้านายคนสวยครางอื่อเสียงยาว แม้จะพยายามกลั้นน้ำตาแต่อาการสะอื้นไห้ยังเจืออยู่ในลมหายใจ คุณหนูซองมินตบเบาะข้างตัวปุๆ โดยไม่เงยหน้า ทำให้อีกฝ่ายยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู...แค่นี้ก็รู้แล้วว่า เขาได้คุณซองมินกลับคืนมาแล้ว ร่างสูงเดินเข้าไปนั่งตามคำขอนั้น เมื่อเจ้าแมวน้อยคลานเข้ามาใกล้คิบอมก็ดึงให้ร่างเล็กมานั่งระหว่างช่วงขายาว ซองมินเกลือกใบหน้ากับไหล่กว้าง ถามเสียงอู้อี้

คิบอมจะไปไหน

ไปค้างข้างนอกครับ

ไปทำไม ชายหนุ่มยิ้มบางเมื่อเหตุผลที่ทำให้ต้องออกจากบ้านคืนนี้

ไม่รู้เหมือนกัน แต่ถ้าผมไม่อยู่คุณซองมินก็น่าจะดีใจไม่ใช่หรือครับ คนตัวเล็กลากเสียงยาว เบะปากทำท่าว่าจะเป่าปี่อีกรอบ คิบอมกระชับอ้อมกอดแน่นเข้า ปลอบเสียงนุ่ม ไม่เอาครับ ไม่ร้อง ถ้าคุณซองมินไม่ให้ไปผมก็จะไม่ไป โอเคไหมครับ

ไม่ไปทั้งวันนี้ ทั้งพรุ่งนี้ แล้วก็วันอื่นด้วยนะ

ครับ วันไหนก็ไม่ไป ผมจะไปก็ต่อเมื่อคุณซองมินไม่ต้องการพี่เลี้ยงอย่างคิมคิบอมแล้วเท่านั้น แบบนี้ดีไหมครับ ซองมินประท้วงคำกล่าวนั้นด้วยการกอดร่างหนาเต็มอ้อมแขน คิบอมไม่ใช่พี่เลี้ยงนะ คุณซองมินก็ไม่ใช่เจ้านายด้วย คุณซองมินรักคิบอมอ่ะ เข้าใจไหมว่ารักๆๆ รักจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว ทำไมคิบอมไม่เข้าใจคุณซองมินนะ

ชายหนุ่มหัวเราะเสียลั่นห้อง.....ตอนง้อก็ยังแอบวีนได้อีกนะคนเรา ว่าแต่ว่าคุณหนูของเขาจะเข้าใจคำว่า รัก ที่ตัวเองพูดได้มากแค่ไหนหนอ รักแบบเพื่อน แบบพี่ แบบคนใกล้ตัว รักแบบเด็กน้อยรักและหวงของเล่นของตัวเอง หรือรักแบบที่คิบอมรักคุณซองมินมาตลอด

คุณซองมิน คุณซองมินของผม ผมรักคุณครับ

คุณซองมินก็รักคิบอม รักมากด้วย 

.

.

.

กว่าคุณซองมินจะหยุดร้องไห้ กว่าจะคุยกันเข้าใจก็ปาไปเกือบตีหนึ่งแล้ว คุณหนูตัวเล็กที่เริ่มรู้สึกเหม็นตัวเองทำจมูกฟุดฟิดก่อนจะแลบลิ้นอย่างอายๆ

คุณซองมินยังไม่ได้อาบน้ำเลยล่ะ น่าอายเนอะ

พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียน รีบอาบ รีบนอนดีกว่านะครับ พี่เลี้ยงมือหนึ่งผู้ไม่เคยบกพร่องในหน้าที่ดึงร่างคุณหนูให้ลุกขึ้นทันทีเช่นกัน ซองมินยิ้มแก้มยุ้ย มือน้อยคล้องเหนือไหล่หนาทั้งสองข้าง แกล้งห้อยตัวหน่อยๆให้คิบอมสนใจก้มมามอง........

อะไรครับ ?

ให้คิบอมอาบน้ำ คนฟังใจกระตุกวูบ เสบอกเสียงอ่อน

ไม่เอาครับ โตแล้วต้องอาบเอง

คุณซองมินจะให้คิบอมอาบน้ำให้ ย้ำคำเดิมด้วยดวงตาพราวระยับ คิบอมถอนใจอย่างหนักอก รวบร่างนิ่มไว้ในอ้อมแขนก่อนจะแกล้งฟัดอย่างหมั่นเขี้ยว อ๊า!! คิบอมอ่า จั๊กจี๋นะ สงครามกลางห้องดำเนินไปจนคุณซองมินประกาศยอมแพ้นั่นแหละ ชายหนุ่มถึงได้จูงเจ้านายตัวเล็กกลับห้องส่วนตัว

ชายหนุ่มเตรียมชุดนอนของคุณหนูไว้พร้อม เมื่อซองมินออกมาจากห้องน้ำอีกทีเขาก็ยื่นชุดที่เลือกไว้ให้ แทนที่จะรับไปกระต่ายน้อยกลับเอียงแก้มให้......แบบไม่มีคำอธิบาย

ฟอด!

หอมแล้วครับ

เน่ ก็คิดอยู่แล้วว่าต้องหอม แก้มคุณซองมินซะอย่าง ปากเล็กส่งเสียงอวดจ๋อยๆ รับชุดนอนเดินเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำอีกครั้ง กลับมาอีกทีคิบอมก็เปลี่ยนเป็นชุดนอนเรียบร้อยแล้วเหมือนกัน คนตัวสูงเปิดอ้อมแขนรอ เจ้าของห้องก็คลานเข้าไปซุกพร้อมกับครางอย่างสุขใจ

อืม ง่วงสุดๆเลย วันนี้ใช้พลังงานไปเยอะ

ไปทำอะไรมาบ้างล่ะครับ ทานไอศครีม ทานข้าว ดูหนัง 

ใช่ ทำทุกอย่างที่พูดมานั่นแหละ ไม่อยากจะพูดว่าไปกันเป็นกองทัพทั้งซีวอน ทงเฮและคยูฮยอน อยู่ด้วยกันตลอดแล้วก็แยกกันกลับ อยากให้คิดว่าคุณซองมินไปกับซีวอนสองคนเผื่อว่า....เผื่อว่าใครบางคนจะรู้ตัวว่าหึงคุณซองมินจนฟิวซ์ขาดขึ้นมากลางดึกบ้าง คริๆๆ...................แต่คิบอมก็ไม่หึง

ทำทุกอย่างแต่ไม่ยอมทำการบ้าน แบบนี้ไม่ดีเลยนะครับ

คิบอมรู้ได้ยังไง อ๋อ ทงเฮมาฟ้องล่ะสิ 

หงื่อ นอกจากไม่หึงแล้วยังวกมาดุเรื่องน่าเบื่ออีก คุณซองมินเซ็ง

คนตัวโตลูบแผ่นหลังเล็กขึ้นลง ทำหน้าซื่อเหมือนไม่รู้ตัวว่ามีจมูกเล็กๆกำลังตั้งอกตั้งใจหอมทั้งแก้มทั้งคางเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย คิบอมกดจมูกกับหน้าผากมนตอบไปหนึ่งที ปรามด้วยสายตาว่า......อย่ามาคิดจะเบี่ยงประเด็นด้วยวิธีนี้เลยครับคุณซองมิน พอเห็นว่าพี่เลี้ยงหน้าหล่อไม่ยอมให้ความร่วมมือ คุณซองมินเลยทำท่าว่าจะขโมยเอาจากริมฝีปากหยักงามตรงหน้าแทน คิบอมถอนใบหน้าออกแทบไม่ทัน

คุณซองมิน........ไม่ใช่ทงเฮ จะใครบอกก็ช่างเถอะ แต่ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีกนะครับ เรื่องเรียนเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดสำหรับคุณซองมินในตอนนี้ ถึงจะโกรธกันมากแค่ไหนยังไงก็ไม่ควรทิ้งอนาคตของตัวเอง คุณซองมินเข้าใจที่ผมพูดไหม

จูบนะ จูบคุณซองมินหน่อย

คุณซองมิน! ทำไมดื้อแบบนี้ ผมพูดอะไรไปฟังบ้างหรือเปล่าครับ

ไม่ฟัง คุณซองมินดื้อ นิสัยไม่ดี ไม่ทำการบ้านแถมยังหนีเที่ยวอีก คิบอมทำโทษเลย เร็ว 

ลำบากแล้วสิคิมคิบอม เจ้านายจอมดื้อกำลังปีนขึ้นมาบนตัวเขาแถมยังมากลิ้งเกลือก ถูไถ ซุกไซร้และอีกสารพัดที่จะทำให้ขีดความอดกลั้นของพี่เลี้ยงเข้าใกล้ตัวแดงไปทุกที ชายหนุ่มกลั้นใจพลิกร่างคุณหนูตัวร้ายลงมานอนบนเตียงแทนตัวเขา ทาบฝ่ามือปิดปากอิ่มไว้ป้องกันคุณซองมินเสียดีพคิสก่อนวัยอันควร (ด้วยความตั้งใจของเจ้าตัวเอง)

ฟังดีๆนะครับ ถ้าไม่นอนตอนนี้จะไม่ได้นอนทั้งคืนนะครับ คนตัวเล็กตาวาว พยักหน้ารับหงึกๆโดยไม่พูด คิบอมหรี่ตามองอย่างไม่ไว้ใจ ทำไมลูกกะตาคุณซองมินมันถึงได้วิบวับนักวะ เพื่อความแน่ใจต้องถามย้ำอีกรอบ พยักหน้านี่หมายความว่ายังไงครับ จะนอนหรือจะไม่นอน 

คราวนี้มีหลับตาเป็นท่าประกอบให้ด้วย คิบอมจึงยอมปล่อยมือออก มองคนตัวเล็กดึงๆรั้งๆผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างแล้วก็อดที่จะเอ็นดูไม่ได้ เด็กแท้ๆ อ้อนเอาจูบกับผู้ชายเต็มตัวอย่างเขาเหมือนอ้อนจะกินขนมไม่มีผิด ร่างสูงทอดตัวนอนเคียงข้าง แล้วก็ต้องถอนใจเฮือกอีกรอบ.......มานอนมองกันตาแป๋วแบบนี้ ใครมันจะหลับลงล่ะครับคุณหนู

คิบอม

ครับ

คุณซองมินรักคิบอมนะ ชายหนุ่มยิ้มตาหยี ผมก็รักคุณซองมิน.....จูบแผ่วๆตรงหน้าผาก....มันบอกซองมินว่าอย่างนั้น คุณซองมินอยากจูบหวานๆกับคิบอม อยากมีอะไรๆด้วย แต่ถ้าคิบอมไม่อยากทำ คุณซองมินจะไปเป็นแฟนกับคนอื่น

คุณซองมิน คิบอมทิ้งตัวนอนหงาย ให้ตายเถอะ เขาน่าจะรู้

นี่แหละฤทธิ์เดชของคุณซองมิน ตราบใดที่ยังไม่ได้ดั่งใจ ฝันไปเถอะว่าคุณเธอจะหยุด ในพจนานุกรมชีวิตของคุณหนูตระกูลลีไม่เคยมีคำว่าผิดหวัง พอขอแบบนิ่มนวลไม่ได้ก็จะต้องมีการใช้ไม้แข็งบังคับให้เขาปฏิเสธไม่ได้ในที่สุด เจอแบบนี้มาตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้านายยังไม่ชินอีกหรือวะคิบอม

ทำไมวันนี้ถึงดื้อแบบนี้ล่ะครับ ซองมินยิ้มหวาน คนตัวเล็กใช้ศอกดันตัวเองจนสามารถก้มอยู่เหนือริมฝีปากได้รูปสวย มันช่วยไม่ได้ที่เขาจะเอาแต่ใจ ก็คุณซองมินเกิดมารวย พ่อแม่ตามใจ พี่เลี้ยงเอ็นดู ที่สำคัญคุณซองมินไม่ได้ขออะไรหนักหนาเสียหน่อย แค่ขอจูบสองจูบ ทำไมคิบอมต้องหวงด้วย!

คิบอมจะให้ไหม ปลายนิ้วป้อมกดลงบนกลีบปากล่างของชายหนุ่ม ลากจนจบมุมปากก่อนซองมินจะแตะปลายนิ้วนั้นกับริมฝีปากอิ่มตึงของตัวเอง เล่นเอาคนที่นอนมองร้อนวาบทั้งช่องท้อง ให้ตาย จะยั่วร้ายเกินไปแล้วนะคุณหนู

ผมปฏิเสธได้ด้วยหรือ

ได้ คุณซองมินไม่ได้บังคับซะหน่อย ไม่ได้จูบกับคิบอมก็มีคนตั้งมากมายอยากจูบกับคุณซองมิน ยกตัวอย่างเช่น ซีวอน ฮยอกแจ............................ 

เสียงเล็กเงียบหาย ท้ายทอยสวยถูกมือหนาซ้อนกระชับไว้ คิบอมคลึงปลายนิ้วกบผิวเนื้ออ่อนเบามือ รั้งร่างน้อยให้นอนทับอก ใช้สายตาสำรวจใบหน้าหวานอย่างหลงใหล แทบไม่ต้องใช้แรงโมถ่วงใดในโลก ใบหน้าสวยก็ก้มลงไปหาความหอมหวานที่รออยู่อย่างเต็มใจ พี่เลี้ยงหนุ่มเกลี่ยริมฝีปากกับมุมปากอิ่ม กระซิบถามเสียงแผ่ว

วันนี้วันอะไรครับ คนที่กำลังรอจูบอย่างใจจดใจจ่อกระพริบตาปริบ

วัน....พุธ....ไม่ใช่สิวันพฤหัสแล้วล่ะ คิบอมถามทำไม

วันพฤหัสบดีที่ 3 สิงหาคม เป็นวันที่เราจูบกันครั้งแรก จำไว้นะครับ คุณซองมินหน้าร้อนซู่ อะไรน่ะ บทจะหวานขึ้นมาก็หวานจนคุณซองมินสู้ตาไม่ไหว คิบอมบ้า คนตัวเล็กย่นจมูกเพราะความเขินแบบสุดๆ เมื่อริมฝีปากร้อนไต่จากแนวคางมาหยุดที่กลีบปากสีอ่อน ดวงตาคมเข้มจึงช้อนขึ้นมองดวงตากลมหวานอีกครั้ง

จูบล่ะนะครับ ไม่ทันได้หัวเราะคิกออกมาดังตั้งใจ ริมฝีปากหนาก็บดเบียดเข้ากับกลีบเนื้อนิ่มอย่างอ่อนหวาน ซองมินอุทานเสียงสั่นทั้งที่เตรียมใจไว้แล้วแต่ก็ยังไม่วายตัวสั่นให้คิบอมรู้สึกจนได้

คนตัวสูงผ่อนร่างเล็กลงกับเตียงช้าๆ สอนจูบให้เด็กอ่อนเดียงสามันทำให้หัวใจชายหนุ่มเต้นเร่าจนแทบทะลุออกมานอกอก เผลอและพลั้งทำให้อีกฝ่ายหวาดหวั่นจนนึกโมโหตัวเอง ชายหนุ่มเจือจางความเร่าร้อนของจูบแรกด้วยเสียงกระซิบอ่อนโยน....คนดี...ซองมินน้ำตาคลอ เมื่อริมฝีปากทั้งคู่หวนมาพบกันอีกครั้ง คิบอมก็ไม่อาจหยุดเพียงแค่จูบเดียวดังความตั้งใจแรกสุดได้อีกแล้ว

ความอ่อนหวาน คิบอมส่งมันผ่านจูบลึกซึ้งให้คุณซองมินรับรู้

ความอ่อนโยน คิบอมส่งมันผ่านสัมผัสปลายนิ้วที่เกาะเกี่ยว ผูกพัน

ความรัก คิบอมกระซิบมันผ่านความชุ่มชื้นของปลายลิ้นที่เกี่ยวพัน ลึกซึ้ง

มันเป็นภาพที่ซองมินเคยคิดเคยฝันไว้นานแล้ว วันที่คุณซองมินจะได้จูบจากคิบอม จูบที่ไม่ใช่แตะริมฝีปากกับแก้มหรือหน้าผาก แต่เป็นจูบลึกซึ้ง จูบที่จะผูกมัดคิบอมให้เป็นของคุณซองมินตลอดไป

รักคุณซองมินนะคิบอม รักคุณซองมินให้มากๆนะ

สดใสที่สุดในโลก!

เช้านี้ช่างเป็นเช้าที่น่าเบิกบานใจอะไรแบบนี้หนอ.....นั่นคือความคิดอันเริงร่าของคุณหนูซองมิน ร่างเล็กนั่งฮึมเพลงมาในรถคันใหญ่ ข้างตัวเป็นพี่เลี้ยงหนุ่มหน้าเข้มที่วันนี้สวมแว่นกรอบดำแทนการใช้คอนแทคเลนส์อย่างทุกวัน คุณหนูตัวเล็กเอียงคอมองแล้วก็ยิ้มกริ่มกับตัวเอง

แฟนใครน้อ ใส่แว่นก็ดูหล่อได้อีก

ยิ้มอะไรอยู่คนเดียวครับ

คุณซองมินตื่นเต้น เดี๋ยวจะต้องรีบไปบอกทงเฮว่าเราดีกันแล้ว.....แล้วก็นะ....ต้องให้ทงเฮจัดการปล่อยข่าวไปถึงหูยัยปารีส ยัยนั่นจะได้รู้ว่าคิบอมไม่ได้โกรธคุณซองมิน เย่ๆ คิบอมชำเลืองมองคนขับก่อนจะฉกจมูกกับแก้มหอมเร็วๆ คุณหนูตัวเล็กเบิกตากว้าง พองลมเต็มแก้มแล้วก็เอียงอีกข้างให้คิบอมหอมเพื่อความเสมอภาค เสียงเล็กหัวเราะคิกคัก รถแล่นมาถึงหน้าโรงเรียน คิบอมที่วันนี้ใจดีเป็นพิเศษอาสาไปส่งซองมินถึงหน้าตึกของปีหนึ่ง นานทีปีหนจะได้เห็นรุ่นพี่สุดหล่อในระยะใกล้ทำเอาเด็กปีหนึ่งที่เดินอยู่แถวนั้นอึ้งตาค้างกันเป็นแถว

ตั้งใจเรียนนะครับ เจอกันตอนเย็น

เจอกันตอนกลางวันไม่ได้หรือ คุณซองมินคิดถึง

แล้ววันนี้......คุณซองมินไม่ทานข้าวกับทงเฮหรือครับ ปกติแล้วคิบอมจะแยกกับคนตัวเล็กตอนเช้าและเจอกันอีกทีในตอนเย็น เพราะตึกเรียนอยู่ไกลกันแล้วอีกอย่างคุณหนูของเขาก็มีเพื่อนสนิทอยู่ด้วย ตอนพักกลางวันเลยเป็นอิสระที่จะทำอะไรก็ได้ วันนี้คุณซองมินอยากเจอเขามันก็หมายความว่าต้องไปทานข้าวด้วยกันแล้วคุณหนูทงเฮเขาจะทานกับใครล่ะอย่างนั้น

ก็ไปทานด้วยกันไง ทานด้วยกันหลายๆคน สนุกดีออก

แต่ผมต้องพาคยูฮยอนมาด้วยนะถ้าอย่างนั้น เพื่อนคุณซองมินจะยอมหรือ ที่ถามเพราะรู้ระดับความสัมพันธ์ของเพื่อนเขาและเพื่อนคุณซองมินดี โจคยูฮยอนกับลีทงเฮนั้นคำว่าน้ำกับไฟยังเปรียบได้ไม่ถึงใจเท่า คุณซองมินก็รู้ความจริงข้อนี้ดีแต่ก็ยังยิ้มรับ

ไม่เป็นไรหรอก เมื่อวานคุณซองมินเจอสองคนนี้เค้าแอบไปเดทกันสองคน

คิบอมตาโต นึกภาพเดทนองเลือดแถวหลังโรงเรียนขึ้นมาทันที

คยูฮยอนกับทงเฮน่ะหรือครับ ซองมินยักคิ้ว ป้องปากกระซิบประหนึ่งเป็นความลับระดับโลก

ไปกินแม็คฯหนุงหนิงกันสองคน แถมยังไปดูหนังรอบค่ำกับคุณซองมินด้วยนะ

เมื่อคืนไม่เห็นเจ้านั่นพูดถึงเลย หลุดปากออกไปแล้วก็ต้องรีบปั้นหน้าซื่อ โชคดีที่คุณหนูตัวร้ายไม่มีท่าทีว่าจะสะดุดใจการติดต่อระหว่างเพื่อนสนิททั้งสอง ไม่อย่างนั้นคิบอมคงต้องมานั่งคิดคำตอบอีกว่าเมื่อคืนคุยเรื่องอะไรกับคยูฮยอนบ้าง ถ้าคุณซองมินคิดว่าจะไม่เป็นอะไรก็เอาตามนั้นก็แล้วกันครับ

คุณซองมินยิ้มหวานจ๋อย จุ๊บแก้มคนตัวโตแล้วก็เดินฮึมเพลงเข้าตึกไปอย่างอารมณ์ดี เพราะวันนี้ใช้เวลาอ้อนคิบอมมากกว่าทุกวัน เลยมาถึงล็อคเกอร์ช้ากว่าเวลาประจำไปตั้งครึ่งชั่วโมง ซองมินเป่าปาก ป่านนี้ทงเฮไม่รอแย่แล้วหรือเนี่ย

อรุณสวัสดิ์ 

ทงเฮ ทำไมวันนี้มาสายล่ะ ไม่ได้สายจนเลยเวลาเข้าเรียนแต่สายกว่าปกติที่ทงเฮจะต้องมานั่งรอซองมินทุกวัน ซองมินมองนาฬิกาข้อมือ เขาว่าเขาสายแล้วทงเฮยังสายกว่าอีก ทงเฮล้วงกุญแจออกมาไขล็อคเกอร์หยิบรองเท้าออกมาเปลี่ยน ก่อนจะไขล็อคเกอร์ช่องบนเพื่อหยิบของใช้ส่วนตัวสองสามอย่างใส่กระเป๋า

ทงเฮ เป็นอะไรหรือเปล่า โกรธใครมา

พวกโรคจิตน่ะ อยู่ว่างไม่ได้มันจะขาดใจตายต้องโทรมากวนชาวบ้าน เล่นเอาฉันไม่ได้หลับไม่ได้นอน เช้านี้ถึงตื่นสายไงล่ะ แม่ง คิดแล้วโมโหชิบหา....... บ่นไปก็กระแทกประตูล็อคเกอร์ปิดดังปัง หันมาถามซองมินหน้าเครียด วันนี้ทำการบ้านมาหรือเปล่า

ทำมาสิ คำตอบของซองมินทำให้สีหน้าของทงเฮเปลี่ยนไปได้ในทันที ไอ้ตัวเล็กเหยียดปากยิ้ม หลิ่วตามองเพื่อนรักตั้งแต่หัวจรดเท้า ดีกันแล้วล่ะสิ

ซองมินยิ้มตาพราว มองซ้ายซ้ายก่อนจะกระซิบอวดๆ

ได้จูบกันด้วยนะเมื่อคืนน่ะ

ทงเฮหน้าเหวอ รู้สึกร้อนวาบตรงข้างแก้มขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล ไม่ใช่ ไม่ใช่ ไม่ใช่ นั่นมันไม่ใช่จูบ หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ใช่นะทงเฮ เขาเรียกว่าอุบัติเหตุ อุบัติเหตุไม่เจตนาเว้ย!

สองหนุ่มน้อยยังไม่ทันได้สานต่อประเด็นร้อน ร่างผอมเพรียวในชุดนักเรียนหญิงก็กรีดกรายเข้ามาพร้อมเพื่อนสนิทกึ่งลูกสมุนอีกสองคน ปารีสชูสันมือที่เป็นรอยถลอกปาดหน้าซองมินไปแบบเส้นยาแดงผ่าแปด ทำเอาเส้นประสาทส่วนขาของคุณหนูทงเฮกระตุกอยากขยับขึ้นมาทันตา

อรุณสวัสดิ์ซองมิน ได้ข่าวว่าถูกรุ่นพี่คิบอมเมินจนต้องกลับบ้านคนเดียวเลยหรือจ๊ะ

ข่าวลือแล้วมั้งปารีส เมื่อวานเรากลับบ้านพร้อมซีวอน ทงเฮ ไม่ได้กลับคนเดียว

โนวๆๆ ประเด็นสำคัญมันอยู่ที่ไม่มีรุ่นพี่คิบอมกลับกับนายด้วยต่างหากล่ะยะ คริๆๆ คุณหนูตัวน้อยโดนทิ้งซะแล้ว น่าสงสารจัง นี่ เห็นไหม หญิงสาวยื่นบาดแผลที่มีผ้ากอซปิดทับไว้เรียบร้อยมาตรงหน้า รุ่นพี่คิบอมทำแผลให้ฉันเองกับมือ เมื่อวานก็ยังตามมาถามอาการถึงห้อง เฮ้อ แต่ได้ข่าวเขาไม่แวะไปที่ห้องพวกนายเลยนี่ ใช่ไหม ซองมินเม้มปากแน่น ตามองใบหน้าสมใจของเพื่อนสาวโดยไม่มีสิทธิ์เถียง เถียงไม่ได้เพราะมันคือความจริง

หุบปากไปเลยปารีส เธอนี่สร้างมลพิษแต่เช้าเลยนะ

ใครพูดกับนายยะ ฉันพูดกับซองมินต่างหาก ซองมินไม่ต่อความ ร่างเล็กหันหน้าเข้าล็อกเกอร์ ค้นของกุกกักอยู่คนเดียวไม่มีปากมีเสียง ทงเฮเองก็นอนน้อย ความอดทนเลยต่ำไปตามความดัน เมื่อซองมินไม่คิดจะช่วยกันรับมือเขาก็คิดว่าวันนี้อาจจะเผลอทำร้ายร่างกายผู้หญิงเข้า....ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องดีเลย

ต๊าย ผิดหวังจนพูดไม่ออกล่ะพวกเธอ โถ ถูกทิ้งซะแล้ว เสียงแหลมๆ สูงๆ หัวเราะประสานกันอย่างรู้งาน ทงเฮเท้าเอวฉับ ถลกแขนสูทนักเรียนขึ้นมาแล้วข้างหนึ่งแต่ก็ถูกซองมินรั้งมือไว้เสียก่อน คุณหนูของคิบอมส่งเนคไทสีเทาให้เพื่อนรัก บอกเสียงอ่อนแต่ให้ได้ยินโดยทั่ว

ผูกไทให้เราหน่อยสิ เราผูกเองไม่สวย

แล้วปกติผูกยังไง ทงเฮถามอย่างสงสัย มองตาวาววับของกระต่ายน้อยแล้วก็ชักเอะใจ

ไม่รู้ ปกติคิบอมทำให้ มือขาวถอดสูทชั้นนอกออก เหลือแต่เชิ้ตสีขาวเนื้อดีตัวในเพียงตัวเดียว ทงเฮจับสาบเสื้อเพื่อนรักเข้าหากันเพื่อจะติดกระดุมสามเม็ดบนที่ถูกปลดไว้ก่อนจะร้องเฮ้ย

อะไรกันวะเนี่ย ?

ซองมินนี่มันรอยอะไร ตัวห้าวของห้องถามเสียงสั่น เรียกความสนใจของสามสาวคู่อาฆาตได้พร้อมกับพรึ่บ ปารีสเชิดหน้ามองไปยังจุดเกิดเหตุก่อนจะร้องเอ๊ะ อาการไม่ต่างจากทงเฮเท่าใดนัด ลำคอระหง ขาวผ่องเหมือนน้ำนมสดบัดนี้มีร่องรอยช้ำเป็นสีเข้มจับจองลามลงมาถึงร่องกระดูกไหปลาร้าได้รูป

ซองมินยิ้มนิดๆ

ไม่รู้สิ

ไม่รู้ได้ยังไง นี่มัน.....นี่มันรอย.......

เราไม่รู้จริงๆทงเฮ เจ้าตัวยืนยันเสียงหวาน ทงเฮส่ายหน้าไปมา เราไม่เชื่อ ของมันอยู่บนตัวซองมิน นายจะไม่รู้ได้ยังไง

ก็เหมือนเนคไทไงทงเฮ เราไม่รู้วิธีผูกแต่มันก็ยังมาสวยอยู่บนตัวเราได้ รอยนี่ก็เหมือนกัน.....เราไม่รู้วิธีทำให้มันเกิด แต่มันก็มาอยู่บนผิวเราเพราะฝีมือคนๆเดียวกันนั่นแหละ คุณหนูคนเล็กปรายตามองหน้าแม่สาวปารีสยิ้มๆ ........ถ้าอยากรู้ว่ามันมาได้ยังไงก็คงต้องไปถามรุ่นพี่คิบอมเองล่ะนะ

คุณซองมินชนะเลิศ!

ข้าวมื้อกลางวันเป็นอาหารกล่องที่นำมาจากบ้านของแต่ละคน รสมือของแม่ครัวมือดีถูกยกมาเป็นประเด็นสนทนาในระหว่างการรับประทานอาหารมื้อพิเศษ ซีวอนที่เหมือนจะเป็นตัวแถมเพิ่มเข้ามาแต่สามารถเนียนเฮฮาหัวเราะกับคนอื่นได้อย่างไม่มีติดขัด ชายหนุ่มเองก็มีเชฟมือหนึ่งเป็นพ่อครัวประจำบ้าน อาหารกล่องของเขาจึงอลังการมากกว่าคนอื่นหลายเท่า ความได้เปรียบข้อนี้ทำให้คุณหนูซองมินขอชิมนั่นนิดนี่หน่อยจากกล่องข้าวของเขาเสมอๆ ชายหนุ่มยิ้มปลื้มได้ไม่นานก็ต้องขยับเข้ากระซิบกับทงเฮอย่างสงสัย

พี่ชายซองมินดูแปลกๆเนาะ

แปลกยังไงวะ คิบอมมันมีตาซ้ายสองตาหรือไง ซีวอนจิ๊ปาก

ไม่ใช่ แล้วนายทำไมถึงชอบเรียกชื่อเขาห้วนๆแบบนั้นล่ะ มันไม่สุภาพนะรู้ไหม

ไม่สุภาพยังไง คิบอมมันอ่อนกว่าพวกฉันสองคนปีหนึ่ง แต่พอดีมันเรียนเก่ง สอบข้ามชั้นได้เลยเป็นรุ่นพี่ อายุก็น้อยกว่าแบบนั้นไม่เรียกไอ้น้องก็บุญหัวเท่าไหร่แล้ว ประโยคสุดท้ายเจาะจงให้มันลอยไปเข้าหูเจ้าของตาคมๆที่ชำเลืองมองมาอย่างรู้ตัว เห็นคยูฮยอนยักไหล่ตั้งหน้าตั้งตาจัดการข้าวของตัวเองต่อก็เบ้ปาก เหอะ หล่อตายล่ะ

อ้าว ไหนซองมินบอกว่าคิบอมเป็นพี่ชายไง

ไม่ใช่ก็เหมือนใช่นั่นแหละ นายจะซักทำไมวะ ขอกุ้งทอดหน่อยดิ๊ คีบหมับเอาจากกล่องข้าวของคนช่างซัก ซีวอนก็ยื่นให้อย่างไม่อิดเอื้อน มองซองมินป้อนข้าวป้อนน้ำกับพี่ชายหน้าเข้มแล้วก็นั่งข้องใจอยู่คนเดียว บรรยากาศมันหวานชื่นแปลกๆวุ้ย ฉันไปห้องน้ำก่อนนะ อย่ากินหมดล่ะ

ร่างสูงลุกไปแล้วที่นั่งข้างตัวก็โดนจับจองต่อทันที ทงเฮขยับออกเมื่อเห็ฯคยูฮยอนแอบมองข้างกล่องของเขาตาวาว อย่าแม้แต่จะคิดนะเว้ย

เซ่อสะบัดเลยนะเพื่อนนายน่ะ ขนาดนั้นแล้วยังมองไม่ออกอีก

เขาเรียกคนซื่อ ทำไมเพื่อนฉันเป็นแบบนั้นแล้วมันไปขวางวงจรชีวิตอุบาทก์ของนายหรือไง คยูฮยอนส่ายหน้า ไม่หนัก ฉันกำลังคิดเล่นๆว่าคุณหนูเอาแต่ใจอย่างซองมินมีแฟนเป็นพี่เลี้ยงใจเย็นเป็นน้ำแข็งขั้วโลกอย่างอย่างคิบอมมันก็เหมาะกันดี ถ้าเป็นคุณชายแสนซื่อชเวซีวอนของนายจะได้แฟนแบบไหนกันนะ 

ทงเฮหัวเราะพรืดออกมาทันที

นาย....นายชอบเพื่อนฉันอยู่เหรอ คยูฮยอนนิ่วหน้าก่อนจะเคาะตะเกียบกับหน้าผากเล็กไปหนึ่งที คิดอะไรให้มันสร้างสรรค์แล้วก็ไกลปากเหวมากกว่านี้ได้ไหมลีทงเฮ เจ็บนะเว้ย!

อย่าพูดแบบนี้อีกนะ นอกจากไร้สาระแล้วยังหยาบคายมาก

ใครจะไปรู้ อยู่ๆมาพูดเรื่องแฟนซีวอน ก็นึกว่านายสนใจเจ้านั่นน่ะสิ

งั้นมาพูดเรื่องแฟนนายกัน ดีไหม ทงเฮร้องเสียงยาว มันเรื่องอะไรมาวกเข้าตัวฉันล่ะ คยูฮยอนหัวเราะในคอ ถามเสียงเบา นายชอบผู้ชายแบบไหน

โจคยูฮยอน ทำไมฉันต้องชอบผู้ชายวะ!

ฉันหมายถึงว่าถ้าเป็นผู้ชายนายชอบผู้ชายแบบไหน ทงเฮกัดปากคิด คำตอบมันไม่ได้ตายตัวแล้วก็ไม่ชัดเจนด้วยแต่อย่างหนึ่งที่เขามั่นใจคือ ฉันชอบคนฉลาด อยู่ด้วยแล้วมันทำให้เราไฟท์ตัวเองไปด้วย 

เพื่อนสนิทของคิบอมครางรับ ใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มเหมือนทุกครั้งที่ต้องใช้ความคิด

นายรู้ไหมว่าสองคนนั่นดีกันได้ยังไง ทงเฮตาลุก ขยับเข้าใกล้ร่างสูงทันที

นายรู้หรือ ยักคิ้วตอบ นิ้วเรียวคีบเอากุ้งทอดจากกล่องข้าวของซีวอนใส่ปาก คราวนี้ทงเฮไม่ห้าม ความอยากรู้มันมีมากพอที่จะมองข้ามปากท้องของเพื่อนตัวสูงไปได้ เฮ่ย บอกซะทีสิ

จำเรื่องที่ฉันหลอกซองมินว่าคิบอมจะย้ายออกได้ไหม 

จำได้ แล้วไงต่อ...... 

ซองมินก็แพนิคน่ะสิ แอบเครียดเพราะกลัวว่าคิบอมมันจะทิ้งไปจริงๆ ทีนี้หลังจากไปส่งนายที่บ้านเมื่อคืนฉันเลยโทรบอกให้คิบอมมัน...ไปดักรอซองมินในห้องนอน....... ทงเฮอ้าปากค้าง สรุปไปเองว่ารอยที่คอของซองมิน มันมาจากความคิดของมันอย่างนั้นใช่ไหม ไม่ได้ให้ทำอะไรหรอกน่า แค่บอกให้มันไปสารภาพทุกอย่างแล้วก็ตีหน้าเศร้าเข้าไว้

ซองมินต้องใจอ่อนอยู่แล้ว

ปกติก็คงเป็นอย่างนั้น แต่เผื่อว่าคุณหนูเพื่อนนายเขาใจแข็ง ฉันเลยให้มันเก็บของมานอนบ้านฉันชั่วคราว พอซองมินเห็นคิบอมเอาจริงเลยใจเสีย ร้องไห้เสียลั่นบ้านกลางดึก ทั้งสองคนก็เลยดีกันเพราะแบบนี้แหละ ทงเฮหันไปมองเป้าหมายของการสนทนาที่ยังนัวเนียกันไม่เลิกแล้วก็หัวเราะเหอะ

กว่าจะดีกัน เล่นเอาใจหายใจคว่ำ

แล้วเป็นไง? คนข้างตัวถาม พลางยื่นกระป๋องชาให้ ทงเฮยิ้มนิดๆ

ก็ดีแล้ว เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่ จบปัญหาไปได้ก็ดี

ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น คนตัวเล็กกว่ายกชาขึ้นจิบ เหลือบมองไอ้เด็กหน้าคมอย่างสงสัย ก็ฉันกับนายไม่ได้คุยกันเรื่องนี้อยู่หรือ คยูฮยอนลูบท้ายทอยเก้อๆ แลบลิ้นเลียริมฝีปากก่อนจะแตะค้างไว้ตรงมุมปากได้รูป ดวงตาคมทงเฮจริงจังเสียจนเด็กหนุ่มชักเงอะงะ

อุตส่าห์เล่าแผนการทุกอย่างให้ฟังหมดแล้ว นายไม่คิดว่าฉันฉลาดขึ้นมาบ้างเลยหรือ ลีทงเฮ

ทงเฮเอียงคอมอง มองและคิดก่อนจะค่อยๆยืดตัวตรง ร่างเล็กนับหนึ่งถึงสามในใจแล้วก็ลุกพรวดขึ้นยืนจนซีวอนที่กำลังกลับมานั่งสะดุ้งโหยง จะไปไหนน่ะทงเฮ

ห้องน้ำ

ฉันไปด้วย

ห้ามมา! อย่าตามมานะ ไม่งั้น.............. พูดไม่จบก็วิ่งฝุ่นตลบออกไปทันที คยูฮยอนหัวเราะจนตัวสั่น ใบหน้าคมคายฉาบทอด้วยความพึงพอใจ ยิ่งเห็นคิบอมกับซองมินมองมาเหมือนรู้ทันก็ยิ่งยิ้มกว้าง นายชอบคนฉลาดแล้วฉันก็มั่นใจว่าตัวเองไม่ได้โง่ จะมาตัดสิทธิ์วิ่งหนีกันซึ่งๆหน้าแบบนี้ ไม่ได้ผลหรอกลีทงเฮ

ระวังจะช้ำในเข้าสักวัน คิบอมเตือนเสียงนุ่มเลยถูกคนข้างตัวหยอดเสียงอ่อน

คุณซองมินไม่กลัวช้ำในนะ คุณซองมินกลัวช้ำใจ

ใครมันจะกล้าทำแบบนั้นกับคุณซองมินครับ หือม์ อาละวาดเก่งขนาดนี้ ไม่มีใครกล้าเสี่ยงหรอก คุณหนูย่นจมูก ถ้าไม่อาละวาดเก่งจะเป็นคุณซองมินของคิบอมได้ยังไง จริงไหม ถ้าไม่ติดสายตาหยอกแกมเย้าของเพื่อนสนิท คิบอมก็จะตอบรับเป็นจูบลึกๆสักจูบอยู่หรอก แต่มันติดทั้งเวลาและสถานที่และบุคคล ชายหนุ่มเลยต้องข่มใจ

ทงเฮท่าจะท้องเสีย วิ่งหน้าตั้งเชียว

คุณชายชเวซีวอนก็ยังคงไม่รู้ความเป็นไปของโลก.....เช่นเคย

( THE END )

Fanismz ::: ไม่ไหวแล้ว....ข้าเจ้าเลี่ยนตัวเอง !!!

ตอนแต่งว่าจะพยายามไม่ให้มันหวานเกินไปแล้วนะ ก็ยังเกินลิมิตได้อีก ขอโทษนะคะ เพราะคู่เอกเขาได้บทมาแบบนี้ ถ้าไม่น่ารักหวานแหวว แฟนนิสก็คิดไม่ออกว่าจะให้เขาสวีทกันยังไง โชคดีที่มีคู่รองไว้จิบแก้เลี่ยน

ยาวมากตอนนี้(หัวเราะ) สิบหน้าพอดิบพอดี ความจริงมันจบตั้งแต่หน้าห้าแล้วแต่มันส์มือ ยังไม่ได้แก้แค้นยัยปารีสเลยขอต่ออีกนิด ต่อมาแล้ว...ลืมคู่รอง เอ้า ต่ออีกหน่อย ถือว่าเป็นตอนพิเศษไปก็แล้วกันเนาะ ^^

เมื่อกี้เปิดแฟ้มฟิกชั่นของตัวเอง ปรากฏว่ามีฟิกคู่แปลกอยู่ในกรุเยอะมาก

โอ้ว รวมเล่มได้หนึ่งเล่มหนาๆเลยทีเดียว

ใครสนใจ หลังไมค์เลย!