My Sungmin ::: THE END

posted on 31 Jul 2007 16:46 by kiraz in Short-Fiction

ร่างสูงของใครคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงโซฟาตัวนุ่มปลายเตียง เพราะไม่ทันสังเกต ตอนเข้ามาทีแรกจึงไม่เห็น เมื่อสายตาชินกับความมืดเห็นใบหน้าคมเข้มชัดเต็มตา ซองมินก็แทบเข่าอ่อนพับไปตรงนั้น

คิบอม

กลับดึกนะครับ คุณหนู

.

.

.

คุณหนูถอยเท้าออกห่างเหมือนกับว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนที่เคยคุ้นหน้ากันมากว่าสิบปี กรอบเงาร่างสูงเคลื่อนตัวจากโซฟาเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนสุดท้ายเมื่อระยะห่างระหว่างเขาทั้งสองเหลือเพียงแค่สองก้าวคิบอมก็หยุดอยู่ตรงนั้น คนตัวสูงไม่มีรอยยิ้มอยู่ในสีหน้า ดวงตาคู่คมดำลึก หม่นหมอง ตัดพ้อและเจ็บปวดจนซองมินต้องเบือนหลบ

เข้ามาทำไม

ขอโทษครับ แต่ผมมีเรื่องอยากคุยด้วย

เอาไว้วันหลังได้ไหม วันนี้เราเหนื่อย อยากพักผ่อนแล้ว พูดเสร็จก็ทำท่าจะเดินหนี แต่คิบอมก็เดินเข้าขวางไว้ ซองมินสะดุ้งรีบถอยห่างอย่างไม่ไว้ใจ.....ไม่รู้ว่าไม่ไว้ใจอะไร แต่ซองมินไม่อยากอยู่ใกล้กับคิบอมตอนนี้ ไม่อยากพูด ไม่อยากคุยแล้วก็ไม่อยากได้ยินเสียงด้วย!

ผมขอโทษ แค่อยากพูดให้คุณ.....คุณหนูเข้าใจ ไม่ต้องหายโกรธก็ได้ครับแค่ช่วยฟังที่ผมพูดสักครั้งก็พอ จากนี้แล้วถ้าจะยังโกรธจนไม่อยากเห็นหน้าอย่างที่ผ่านมา ผมก็จะไม่มาทำให้คุณหนูรำคาญอีก คุณซองมินเม้มปากแน่น คำก็คุณหนู สองคำก็คุณหนู ใช่สิ มันไม่มีคุณซองมินของคิบอมแล้วนี่ คิบอมน่ะสนใจคนอื่นมากกว่าคุณซองมินไปแล้ว จะมารู้สึกอะไรกับคำว่า คุณหนูๆๆ อีกล่ะ มีแต่ซองมินเท่านั้นแหละที่ยังยึดติดกับอดีต ยังเจ็บเพียงแค่ได้ยินคำเรียกขานแปลกหูจากคนตรงหน้าน่ะ

เอาสิ อยากพูดอะไรก็พูดเลย คุณซองมินรู้นะว่าพูดเสร็จแล้วก็จะหาเรื่องไปจากชีวิตคุณซองมินน่ะ คิดว่าเราไม่รู้หรือว่าคิบอมอยากออกไปจากบ้านนี้เต็มทนแล้ว

อยากพูดอะไรก็พูดมา ฉันง่วงแล้ว

ผมรู้ว่าคุณหนูโกรธเรื่องเมื่อวาน ผมยอมรับว่าตัวเองผิดที่ตวาดใส่คุณหนูทั้งที่ตัวเองไม่มีสิทธิ์ คนเป็นพี่เลี้ยงถึงจะสนิทสนมกันแค่ไหนแต่ก็ไม่สมควรจะขึ้นเสียงใส่เจ้านายแบบนั้น เรื่องนี้ถ้าคุณหนูจะโกรธผมก็ไม่แก้ตัว ซองมินขยับจะแย้งว่ามันไม่ใช่ คิบอมไม่ใช่แค่พี่เลี้ยงแล้วซองมินก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นเจ้านาย แต่ชายหนุ่มกลับเอาแต่ก้มหน้า ไพล่มือทั้งสองข้างไว้ด้านหลัง ไม่มองคนตัวเล็กที่อยู่ต่อหน้าเลยแม้สักแวบ

แต่กับเรื่องผู้หญิงคนนั้น ผมไม่ได้มีอะไรกับเขา ถ้าจะพูดออกไปตอนนั้นเลยว่าปารีสเขาโผเข้ามากอดผมเอง มันคงไม่ดีกับความรู้สึกแล้วก็ชื่อเสียงของผู้หญิงเท่าไหร่ ผมเลยไม่ได้พูด

ทำไมนายถึงอยู่กับเขา แม้จะเป็นเพียงแค่การถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาแต่มันก็ทำให้คิบอมดีใจจนยิ้มออกมาได้ อย่างน้อยคุณซองมินก็ไม่ได้โกรธจนตัดเป็นตัดตายเขาไปเสียทีเดียว เขานัดผมออกไปบอกว่าอยากปรึกษาเรื่องคุณหนู พอผมไปถึงเขาก็...ขอคบด้วย....คุณหนูกับทงเฮเข้ามาตอนนั้นพอดี แล้วมันก็เป็นอย่างที่เรารู้ เขาเจ็บ ผมก็พาไปห้องพยาบาล

ซองมินทำเสียงขึ้นจมูก ดีเหลือเกินทิ้งซองมินให้ร้องไห้กับทงเฮแต่ตัวเองไปสนใจผู้หญิงอื่น ถึงมันจะเป็นเรื่องดีที่คิบอมเป็นคนอ่อนโยน แต่ถ้าความอ่อนโยนนั้นมันถูกเอาไปใช้กับคนอื่นที่ไม่ใช่ซองมิน มันก็มีค่าเท่ากับศูนย์นั่นแหละ

มันก็เรื่องของนาย อยากคบใคร ใครจะมาขอคบ มันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของนาย เราไม่ลืมหรอก โดนตะคอกใส่เต็มหูขนาดนั้น เราจำได้ วางใจเถอะต่อไปนี้เราจะไม่ยุ่ง ไม่สนใจแล้วก็ไม่อาละวาดเป็นเด็กอย่างที่นายกลัวด้วย เท่านี้ใช่ไหมที่อยากพูด

คุณหนู 

คิบอมเงยหน้ามองคุณหนูของเขาอย่างท้อใจ ทำไมคุณซองมินถึงได้ผูกใจเจ็บมากมายขนาดนี้ เขาพูดไปหมดแล้ว อธิบายเรื่องทั้งหมด คุณซองมินไม่คิดจะอภัยให้ความผิดของคิบอมเลยหรือ ความผิดของผมมันคงรุนแรงเกินให้อภัย แต่ผมแค่อยากให้รู้ว่าสิ่งที่ทำลงไปเพราะไม่อยากให้ใครมองคุณในแง่ร้าย คิบอมยอมได้ทุกอย่าง ยอมแม้ว่าจะต้องฝืนใจตัวเองดุคุณหนูทั้งที่ไม่อยากทำ เหตุผลข้อเดียวสำหรับทุกการกระทำของผมก็คือ.......คุณซองมิน......

คุณซองมิน คือ เหตุผลข้อเดียวสำหรับทุกการกระทำของคิมคิบอมคนนี้

ซองมินทรุดนั่งบนเตียงอย่างอ่อนแรง คิบอมออกไปแล้วหลังจากพูดทุกอย่างที่อยากพูด พี่เลี้ยงของซองมินก็โค้งให้เขาตามมารยาทแล้วก็เดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบเหมือนตอนเข้ามา คนตัวเล็กซุกหน้ากับหมอนใบใหญ่ น้ำตาที่กลั้นไว้เริ่มทะลักออกมาราวกับเขื่อนพัง ไหล่เล็กสั่นสะท้านเพราะแรงสะอื้น ทั้งเจ็บ ทั้งทรมานเหมือนจะขาดใจ

ทนได้ไหมซองมิน

ทนได้ไหมถ้าไม่มีผู้ชายคนนั้น

จะทนได้หรือเปล่าถ้าไม่มีคิบอมเหมือนที่ผ่านมา 

.....ไม่เอา....ฮึ่ก....คุณซองมินไม่ทน....คุณซองมินจะอยู่กับคิบอม.....ฮือ.....คิบอม....... 

เสียงเล็กร่ำหาคนคุ้นใจแทบไม่เป็นคำ แรงสะอื้นเจืออยู่ในลมหายใจจนหอบฮัก ซองมินทุบลงไปบนเบาะแรงๆหลายที ทุบอยู่อย่างนั้นจนพอใจก่อนจะลุกขึ้นยืนทั้งที่แทบจะยืนไม่ไหว ไม่เอาแล้ว พอกันทีกับความโกรธ พอกันเสียทีกับทิษฐิและความทรมาน คุณหนูคนเล็กวิ่งออกไปจากห้อง จดหมายที่อยู่ในใจคือห้องพักของพี่เลี้ยงคนดี คิมคิบอม

คิบอม~

ซองมินไม่ต้องเสียเวลาเคาะเรียกหาให้วุ่นวาย เพราะคิบอมกำลังออกจากห้องของตัวเองมาพอดี ร่างสูงอยู่ในชุดเตรียมออกไปข้างนอก มือข้างหนึ่งมีเป้ใบย่อมถือมาด้วย ซองมินมองมันตาโตคว้าเป้ใบนั้นโยนทิ้งเล่นเอาเจ้าของเป้ตกใจไม่น้อย

คุณหนู ทำอะไรครับ

ไม่เอา! ไม่เอาคุณหนู ฮึ่ก! เราคือคุณซองมินนะ คุณซองมินของคิบอม คิบอมจะไปไหน จะ...จะทิ้งคุณซองมินไปจริงๆใช่ไหม คิบอมทำแบบนี้ทำไม ทิ้งกันได้ยังไง ไม่รักคุณซองมินแล้วหรือไง.....ฮือ....คิบอมใจร้าย!......ใจร้าย~..... คิบอมแทบทำอะไรไม่ถูก เปิดประตูออกมาก็เจอคุณซองมินของเขาแผดเสียงซะลั่นบ้าน แถมยังร้องไห้สะอึกสะอื้นจนเขาใจเสีย นี่เขาทำอะไรผิดไปอีกหรือเปล่า คุณซองมินถึงได้น็อตหลุดจนไม่เหลือมาดคุณหนูจอมเชิดคนเมื่อกี้เลยแบบนี้

คุณซองมิน ไม่เอาครับ หยุดร้องก่อน

ชายหนุ่มปลอบเสียงอ่อน ความผิดที่ติดตัวทำให้ไม่กล้าเข้าไปโอบปลอบดังทุกที สายตาเหลือบไปเห็นหัวหน้าแม่บ้านเมียงมองมาจากบันได เขาก็โบกมือให้บอกว่าไม่เป็นไร ฝ่ายนั้นจึงเดินกลับลงไปด้วยท่าทางยังงงไม่หาย เก้ๆกังๆอยู่ตรงนั้นก็คงจะไม่เข้าที คุณพี่เลี้ยงจึงจับข้อมือเล็กลากเข้าห้องเขา ปิดประตูล็อคกลอนเสร็จสรรพ กันเอาไว้เผื่ออาละวาดแล้วหนีจะได้ไม่ต้องเหนื่อยวิ่งไกล

ร้องไห้ทำไมครับ โกรธคิบอมหรือ ใบหน้าเล็กส่ายไปมาจนผมนิ่มกระจายไม่เป็นทรง คิบอมจับร่างเล็กให้นั่งบนเตียง ตัวเองก็ถอยมายืนกอดอกมองอย่างอดทน เบื่อที่จะร้องเมื่อไหร่ก็บอกนะครับ ผมจะได้ถามบ้าง

เจ้านายคนสวยครางอื่อเสียงยาว แม้จะพยายามกลั้นน้ำตาแต่อาการสะอื้นไห้ยังเจืออยู่ในลมหายใจ คุณหนูซองมินตบเบาะข้างตัวปุๆ โดยไม่เงยหน้า ทำให้อีกฝ่ายยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู...แค่นี้ก็รู้แล้วว่า เขาได้คุณซองมินกลับคืนมาแล้ว ร่างสูงเดินเข้าไปนั่งตามคำขอนั้น เมื่อเจ้าแมวน้อยคลานเข้ามาใกล้คิบอมก็ดึงให้ร่างเล็กมานั่งระหว่างช่วงขายาว ซองมินเกลือกใบหน้ากับไหล่กว้าง ถามเสียงอู้อี้

คิบอมจะไปไหน

ไปค้างข้างนอกครับ

ไปทำไม ชายหนุ่มยิ้มบางเมื่อเหตุผลที่ทำให้ต้องออกจากบ้านคืนนี้

ไม่รู้เหมือนกัน แต่ถ้าผมไม่อยู่คุณซองมินก็น่าจะดีใจไม่ใช่หรือครับ คนตัวเล็กลากเสียงยาว เบะปากทำท่าว่าจะเป่าปี่อีกรอบ คิบอมกระชับอ้อมกอดแน่นเข้า ปลอบเสียงนุ่ม ไม่เอาครับ ไม่ร้อง ถ้าคุณซองมินไม่ให้ไปผมก็จะไม่ไป โอเคไหมครับ

ไม่ไปทั้งวันนี้ ทั้งพรุ่งนี้ แล้วก็วันอื่นด้วยนะ

ครับ วันไหนก็ไม่ไป ผมจะไปก็ต่อเมื่อคุณซองมินไม่ต้องการพี่เลี้ยงอย่างคิมคิบอมแล้วเท่านั้น แบบนี้ดีไหมครับ ซองมินประท้วงคำกล่าวนั้นด้วยการกอดร่างหนาเต็มอ้อมแขน คิบอมไม่ใช่พี่เลี้ยงนะ คุณซองมินก็ไม่ใช่เจ้านายด้วย คุณซองมินรักคิบอมอ่ะ เข้าใจไหมว่ารักๆๆ รักจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว ทำไมคิบอมไม่เข้าใจคุณซองมินนะ

ชายหนุ่ม