KIRAZ

สาวใช้พาคิบอมมาปล่อยไว้กลางห้องรับแขกกว้าง นำเครื่องดื่มที่เป็นชาอย่างดีทั้งชุดมาให้แล้วเจ้าหล่อนก็เร้นกายหายไปกับความเงียบของบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่คิบอมก็ไม่อยากจะสนใจ เด็กหนุ่มขยับแว่นให้เข้าที่แล้วก็เลยปัดผมให้บดบังใบหน้าและดวงตามากกว่าเดิมตามความเคยชิน กำลังสำรวจความอลังการของบ้านหลังงามก็ต้องสะดุ้งเมื่อหันมาเจอคยูฮยอนยืนหอบอยู่ข้างหลัง

..ไอ้!.......มาเงียบๆ ตกใจหมด

กูขอโทษ มึงจะกลับหรือยัง

กลับได้ยังไงล่ะ กูยังไม่ได้ตัวทงเฮเลย คยูฮยอนกระแทกลมหายใจแรง กูยังไม่ได้ตัวทงเฮ มันพูดยังกับจะมาลักพาตัวพี่ชายตัวเอง ชายหนุ่มหันกลับไปมองด้านหลังก่อนจะกระแทกตัวลงนั่งบนโซฟา ท่าทีลุกลนแต่พยายามให้นิ่งนั้นทำให้คิบอมชักสงสัย มึงอยากบุหรี่หรือคยู

อยากเหี้ยอะไรล่ะ มึงก็เห็นว่ากูเพิ่งดูดไปตัวตอนอยู่ข้างนอก

ก็กูเห็นมึงลุกลี้ลุกลนพิกล ทำยังกับคนกำลังหักดิบ คยูฮยอน อย่าบอกนะว่ามึงเล่นยา

ยาป๋ามึงสิ คิบอมหัวเราะลงคอ รู้ดีว่าถึงจะร้ายสารพัดอย่างแต่เรื่องยาเสพติดร้ายแรงนั้น เขาและคยูฮยอนเป็นเหมือนกันคือไม่ยุ่งเกี่ยวอย่างเด็ดขาด แต่เสียงต่ำๆของเพื่อนสนิททำให้คิบอมชะงัก ......แต่กูอาจกำลังหักดิบอยู่จริงๆก็ได้

มึงหมายความว่ายังไง 

เมื่อกี้.....ในเรือนกล้วยไม้......กูเจอ............. การสนทนาของสองหนุ่มแว่นถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าของคนมากกว่าหนึ่ง คยูฮยอนกับคิบอมลุกขึ้นยืนคู่กัน ประสานมือไว้ด้านหน้าอย่างสงบเสงี่ยม เมื่อทงเฮและซีวอนโผล่เข้ามาในห้องรับแขกก็ได้เห็นสองหนุ่มแว่นยิ้มส่งให้อย่างเกรงใจ

มาได้ยังไงกัน ตอนที่ซีวอนมาบอกพี่ตกใจหมด นึกว่าใครเป็นอะไร

ขอโทษครับ แต่พอดีว่า.....เอ่อ...บ้านของคยูฮยอนอยู่แถวๆนี้ ผมเลยคิดว่าจะรอกลับบ้านพร้อมพี่ เลยให้เพื่อนมาส่ง ขอโทษที่มารบกวนนะครับ ประโยคหลังหันไปบอกคนตัวสูงที่ยืนอวดลักยิ้มอยู่ติดกับทงเฮ ซีวอนโบกมือไปมา

ไม่เป็นหรอก ไม่ได้รบกวนอะไร แล้วทานอะไรกันมาหรือยัง

เรียบร้อยแล้วครับ ขอบคุณ ผมก็ทานมาจากร้านที่เจอมึงนั่นแหละ ไอ้ปลาทอง

แล้วรู้ได้ยังไงว่าบ้านพี่อยู่แถวนี้ ซีวอนถามยิ้มๆ เรื่องเล่นละครนั้นคยูฮยอนถนัดมากกว่าเขา คิบอมเลยถองศอกให้เพื่อนรักที่ยืนเหม่ออยู่เป็นคนตอบ คยูฮยอนยิ้มแหย เกาหัวแกรก คือว่า....บังเอิญน่ะครับ แล้วบ้านคุณหลังใหญ่ ถามใครใครก็รู้จัก พวกเราเลยเดินถามคนอื่นมาเรื่อยๆ จนถึงเนี่ยแหละครับ 

ถ้าอย่างนั้นจะเอายังไงดี ทงเฮจะกลับไปก่อนไหม

ไม่ดีหรอก คิบอมรอพี่ก่อนได้ไหม งานยังไม่เสร็จเลย คิบอมพยักหน้ารับเงียบๆ ทงเฮมองแล้วก็เดินเข้ามาสวมกอดน้องชายตัวโต เกลือกหน้าไปมากับอกกว้างอย่างเอาใจ แต่พอคิบอมทำท่าจะถอยหนี คนตัวเล็กก็บอกเสียงอ่อน ขอชาร์จพลังหน่อย นิดเดียว 

เป็นการง้อที่รู้กันเพียงสองคน พี่ชายตัวเล็กยิ้มโชว์เขี้ยวเมื่อมืออุ่นยอมลูบหลังให้ ทงเฮกอดแน่นๆอีกครั้งแล้วก็ยอมปล่อย ให้รออยู่แถวนี้ได้ไหมซีวอน รบกวนหรือเปล่า

ไม่เลย จะเข้าไปอ่านหนังสือในห้องสมุดก็ได้นะ เล่มไหนก็หยิบเอาเลย ตามสบาย

เจ้าของบ้านบอกอย่างใจกว้าง เพราะประเมินจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว ทั้งสองหนุ่มน่าจะเป็นหนอนหนังสือตัวยง หารู้ไม่ว่าทันทีที่ได้ยินคำว่าห้องสมุด คยูฮยอนก็แทบจะเบ้ปากออกมาแล้ว ช่างเสนอนะครับคุณพี่ ถ้าไม่มีไอเดียที่มันบรรเจิดกว่านี้ก็เก็บปากไว้แตกหน้าหนาวเถอะ

เมื่อกี้เราสองคนเห็นเรือนกระจกในสวน ขออนุญาตเข้าไปดูได้ไหมครับ

เอาสิ เดี๋ยวจะให้เด็กพาไป

ไม่ เอ่อ ไม่รบกวนดีกว่าครับ พวกเราขอรออยู่ในห้องสมุดก็ได้

คิบอมเสนอทางเลือกใหม่ที่คิดว่าคงถูกใจเพื่อนสนิท แต่กลายเป็นว่าคยูฮยอนเองที่ปฏิเสธหน้าเคร่ง ชายหนุ่มหันไปมองเมื่อคยูฮยอนยังยืนกรานจะอยู่ในห้องสมุดอันแสนน่าเบื่อ เขาก็ได้แต่เงียบ จนซีวอนกับทงเฮกลับไปทำงานแล้วและพวกเขาเข้ามาอยู่ในห้องสมุดของบ้านตระกูลชเวเรียบร้อยแล้วนั่นแหละ คิบอมถึงได้เปิดประเด็นอาการแปลกประหลาดของเพื่อนรัก

เล่ามา มึงไปเจออะไรที่เรือนกระจก

มึงนี่ จมูกดียิ่งกว่าร๊อดไวเลอร์ บ้านกูอีกนะ คิบอมหัวเราะเสียงต่ำ ใช้เท้าเขี่ยขายาวในกางเกงนักเรียนสีเทาเป็นการกระตุ้น ไม่ต้องเป็นหมากูก็รู้ได้ มึงเล่นมีพิรุธขนาดนี้ บอกมาเร็ว

กูเจอ....เจอคนว่ะ.......

อะไรนะ

กูบอกว่ากูไปเจอคนในนั้น ใครก็ไม่รู้ คิบอมตั้งใจฟังต่อ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าเพื่อนรักจะบอกรายละเอียดที่มันน่าสนใจมากกว่านี้ แต่คยูฮยอนก็ไม่ได้พูดต่อ เล่นเอาชายหนุ่มฉุนกึก แค่นี้น่ะนะ!

เออ ก็แค่นี้แหละ เขา............เฮ่ย!.......... คุณชายโจร้องเสียงหลงเมื่อประตูห้องสมุดถูกเปิดออกโดยใครคนหนึ่ง เล่นเอาคิบอมสะดุ้งตามไปด้วย แต่พอเห็นเจ้าของร่างเล็กที่เดินผ่านเข้ามาแล้วชายหนุ่มก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ผิดกับอีกคนที่นั่งตัวแข็งไปแล้ว

ขอโทษ แต่พวกคุณเป็นใคร เข้ามาทำอะไรในนี้

เสียงหวานเอ่ยถามเนิบๆ ไม่มีคำลงท้าย แต่ก็ไม่ได้ห้วนห้าวจนเคืองหู คิบอมลุกขึ้นยืน ตอบว่า เราสองคนมารอพี่ชายครับ พี่ซีวอนบอกให้มารอในนี้ได้

อ๋อ น้องชายของเพื่อนซีวอนสินะ

ครับ ริมฝีปากอิ่มตึงจุดรอยยิ้มบางเบา เพิ่มความน่ามองให้ใบหน้าหวานเป็นทบทวี

ถ้าอย่างนั้นก็ตามสบายเถอะ ฉันไม่กวนแล้ว บอกแล้วก็เดินกลับออกไป พอประตูปิดสนิทคิบอมก็หันมามองเพื่อนรักแล้วก็อึ้งไปทันตา คยูฮยอนกำลังนั่งหน้านิ่ง ริมฝีปากได้รูปเผยอค้าง สายตาหยุดอยู่ที่ประตูห้องสมุด แถมมือข้างหนึ่งยังกุมเสื้อตรงอกซ้ายไว้แน่น คิบอมโบกมือไปมาตรงหน้า

ไอ้เหี้ยคยู มึงเป็นอะไร

ไม่.....ไม่รู้ กูก็ไม่รู้ โอ๊ย! เป็นเหี้ยอะไรของมันวะ

อาการน่าเป็นห่วงแทนพ่อแม่มึงนะเนี่ย เดี๋ยว นี่มึงอย่าบอกนะว่า......คนเมื่อกี้คือคนๆเดียวกันกับคนที่มึงเจอในเรือนกระจก คยูฮยอนหลบตาวูบ หันหน้าหนีแล้วก็ไม่ตอบเสียอย่างนั้น คิบอมได้ทีก็หัวเราะเต็มเสียง ความเครียดเรื่องทงเฮดูจะจางลงไปได้บ้างเมื่อมีเรื่องสนุกให้สนใจตรงหน้า ร่างสูงเดินไปดักตรงหน้าอีกฝ่าย ประมวลอาการดูแล้ว ตอบได้คำเดียวว่า ใช่ เท่านั้น

มึงปิ๊งเค้าหรือวะ

............................. เงียบ

เฮ้ย จริงหรือวะคยูฮยอน

......................................... เงียบอีก

ฮ่าๆๆๆ ท่าทางเครียดหนักนะไอ้คุณชาย บุหรี่สักตัวไหมมึง

ไม่เอา

คยูฮยอนน่า เจอพิษเกษรดอกไม้เข้าไปทีเดียว บุหรี่ก็เอาไม่อยู่เลยหรือเพื่อน

ไอ้แก้ม ไอ้สันดาน รู้แล้วยังล้อกูอีก

เอาน่า ทำอย่างกับมึงไม่เคยรักแรกปิ๊งกับใคร กูก็เห็นมึงฟันมาเป็นสิบเป็นร้อย แค่คุณหนูคนเดียวจะเอาไม่อยู่ก็ให้มันรู้ไปสิ อย่าเครียดเลยน่า เดี๋ยวพอได้รู้ว่ามึงเป็นเพื่อนบ้าน เจ้าของสวนสาธารณะตรงข้ามนี่ อะไรๆก็ง่ายขึ้นมาเอง คยูฮยอนถอนใจลึก ใช่ คิบอมพูดถูกทุกอย่าง ไม่ได้ดูถูกหรือดูหมิ่นใครคนนั้น แต่เท่าที่เจอมาตลอดชีวิต คนที่เข้ามาเกี่ยวข้องกับคยูฮยอนเป็นแบบนั้นทั้งหมดจริงๆ

รักความร่ำรวย

รักรูปร่างหน้าตา แต่ไม่มีใครรักความเป็นตัวตนของเขาสักคน

ไม่เคยมีใครมองทะลุเกราะที่คยูฮยอนสร้างไว้ได้เลย...แม้สักคนเดียว

กูไม่แน่ใจ

เรื่อง

เรื่องเขา.... เพราะไม่รู้ว่าจะเรียกอย่างไร ชื่อก็ไม่รู้จัก เคยเห็นหน้าแค่สองครั้ง ได้สบตาแค่แวบเดียว แต่สิ่งที่มันเกิดขึ้นในใจคยูฮยอนมันทำให้เด็กหนุ่มอยู่ไม่เป็นสุข ผิดกับทุกที

มันรู้สึกแปลกๆว่ะ กูรู้สึกว่ากูกลัว กลัวอะไรก็ไม่รู้ แค่เห็นหน้าเขา แค่ได้สบตาใจกูมันก็เต้นจนเจ็บ แล้วมึงรู้ไหม กูรู้สึกคล้ายๆจะ....เอ่อ....เกรงใจ ออกไปทางเทิดทูน บูชา อะไรประมาณนั้นเลยนะคิบอม แล้วมึงคิดดู อย่าว่าแต่แตะเนื้อต้องตัวเลยมึงแค่สบตากูก็ยังใจสั่นจะตายเอาให้ได้ เป็นเอามากขนาดนี้ มึงคิดว่ากูจะกล้าฟันเค้าหรือวะ

คิบอมหยุดหัวเราะไปในทันใด อาการแบบนี้มันคุ้นๆ ว่าเหมือนเคยเกิดกับตัวเขาอย่างไรชอบกล

คยู มึงเป็นเอามากจริงๆว่ะ 

คยูฮยอนทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาตัวยาว ส่งเสียงงึมงำออกมาจากท่อนแขนที่ซบหน้าไว้ว่า หวังว่าบ้านนี้คงไม่ติด CCTV เหมือนบ้านกูนะ ไม่อย่างนั้นเรื่องที่เราคุยกันเป็นได้รั่วไปถึงหูเค้าแน่

คิบอมไม่ได้ตอบว่าอย่างไร เห็นคยูฮยอนท่าทางเครียดจริงจังก็รู้ดีว่าเพื่อนกำลังสับสนเข้าขั้นหนัก สถานการณ์เช่นนี้สมองอัจฉริยะของเขามันบอกออกมาว่าคงต้องใช้เวลาสักระยะ แล้วคนที่ไม่เคยจนมุมอย่างโจคยูฮยอนก็จะพบคำตอบของเรื่องนี้ด้วยตัวเอง

ทงเฮทำงานเสร็จตอนสามทุ่มกว่า ระหว่างนั้นมีเมดประจำบ้านเอาของว่างและน้ำชามาเสริ์ฟให้สองหนุ่มแว่นถึงในห้องสมุด ตัดปัญหาเรื่องโมโหหิวไปได้ก็ทำให้คิบอมใจเย็นพอที่จะยิ้มตาหยีมองทงเฮร่ำลากับผองเพื่อนโดยไม่หงุดหงิดใจดังทุกที แต่ก็มารำคาญตรงที่คุณชายของบ้านตื้อจะขับรถไปส่งนี่แหละ

มันดึกแล้ว เดินไปมันอันตรายออก ให้ฉันไปส่งเถอะ

ไม่เป็นไร เราไม่ได้ไปคนเดียวนะซีวอน ที่สำคัญนายก็บอกเองว่ามันดึกแล้ว เราเกรงใจ 

ทงเฮไม่จำเป็นต้องเกรงใจฉัน ฉันเต็มใจ

เอาไว้โอกาสหน้าก็แล้วกัน วันนี้เราอยากเดินกินลมเล่น โอเค แล้วเจอกันที่ยูนะ ทงเฮตัดบทแล้วก็คว้าแขนน้องชายเดินลิ่วออกมาทันที พ้นรั้วบ้านหลังใหญ่ได้คิบอมก็ได้ยินพี่ชายถอนใจเฮือกใหญ่ จากที่กำลังกรุ่นๆก็อดไม่ได้ที่จะจับมือนิ่มบีบเบาๆ เหนื่อยมากหรือครับ

ก็เอาเรื่องเหมือนกัน คิบอมหิวหรือเปล่า แวะหาอะไรทานกันก่อนไหม

ผมอยากกลับบ้าน ทงเฮฟังแล้วก็หัวเราะคิก

โอเค กลับบ้านเราดีกว่าเนาะ เออ แล้วคยูฮยอนล่ะ.....พี่ลืมไปเลยนะเนี่ย หายไปไหนแล้วล่ะ คิบอมกลั้นยิ้ม นึกถึงไอ้คุณชายตัวแสบที่ขอตัวกลับก่อน หลังจากทนนั่งเงียบอยู่ได้ไม่นาน คิบอมเองก็เห็นว่ามันดึกมากแล้วและเพื่อนเขาก็ไม่สบายใจที่จะนั่งในบ้านหลังนั้นเลยไม่ได้รั้งไว้ ตอนนี้เจ้านั่นคงกำลังซัดเบียร์สงบจิตใจอยู่ในคฤหาสถ์ของมันนั่นแหละ

คิบอม ยิ้มอะไรน่ะ คิดถึงใครหรือเปล่าเรา

คิดไปเรื่อยครับ คยูฮยอนกลับไปแล้ว เห็นว่าต้องไปทำรายงานที่ค้างไว้ ทงเฮครางรับรู้ เจ้าเด็กพวกนี้นี่ขยันกันจริงๆ แล้วคิบอมไม่ต้องทำหรือ

ทำครับ ตอนนี้ผมกำลังหาข้อมูลอยู่ พี่งานยุ่งใช่ไหมช่วงนี้

ยุ่ง แต่จะแบ่งเวลาให้คิบอมเหมือนเดิมนะ ไม่เอาอย่างวันนี้แล้วล่ะ มาทำงานกันแต่เจ้าพวกนั้นชวนกันคุยไปซะส่วนใหญ่ มีเวลาทำงานจริงๆแค่สองสามชั่วโมงเอง รู้อย่างนี้พี่กลับบ้านไปกินข้าวกับคิบอมซะก็ดีหรอก ทำระบบชีวิตเรารวนหมดเลยเนาะ

ใช่ ผมคิดถึงพี่ทั้งวันเลยนะวันนี้ ทงเฮร้องเอ๋ เห็นดวงตาคู่สวยมองมาอย่างกังขาคิบอมก็หัวเราะ กลบเกลื่อนไปว่า เป็นห่วงว่าพี่จะทำงานหนักจนไม่สบายไปอีกหรือเปล่าน่ะ คยูฮยอนเองก็เป็นห่วง

พี่ไม่เปราะบางขนาดนั้นสักหน่อย

ผมรู้ พี่น่ะเข้มแข็งแล้วก็น่ารักยิ่งกว่าใครเลยล่ะ

อ้าว แล้วสองคุณสมบัตินั่นมันมาอยู่ด้วยกันได้ยังไง คนละเรื่องแล้วคิบอม

อยู่ได้สิ ก็มันรวมกันแล้วเป็นพี่ทงเฮนี่นา ทงเฮน่ะทั้งเข้มแข็ง ทั้งอ่อนโยน แล้วยังน่ารักไม่สนใจใครอีกด้วย บางทีผมก็รู้สึกอิจฉาตัวเองที่ได้ใกล้ชิดกับพี่มากที่สุด มากกว่าใครในโลก ทงเฮทำปากยื่น รู้สึกวูบวาบในอกกับคำชมของน้องชายคนเดียว คิบอมนะคิบอม วันนี้ไปกินอะไรกับคยูฮยอนมาหนอ ถึงได้พูดคำหวานคำเอากับพี่แบบนี้ ทงเฮไม่ค่อยชินกับคำชม มันเขินนะเด็กบ้า

ช่วงนี้แปลกๆไปจริงๆด้วย

ครับ ร่างสูงหยุดยืนก่อนจะถึงป้ายรถประจำทาง คิบอมตั้งใจจะยืนรอตรงนี้เพราะไม่อยากพาทงเฮไปให้ผู้ชายสองสามคนที่ยืนอยู่ก่อนหน้ามันลวนลามทางสายตาเอา คนตัวสูงจงใจกุมมือและเอาตัวบังพี่ชายตัวเล็กไว้ให้ได้มากที่สุด ปากก็ชวนทงเฮคุยเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายผิดสังเกต ผมก็เป็นปกตินะ พี่คิดมากไปหรือเปล่า

ไม่ได้คิดมาก นาย....มีแฟนใช่ไหม

นี่แหละคิดมากของจริง ผมจะไปมีใครได้ล่ะก็.....อยู่กับพี่ทุกวัน....

ถึงนายจะมีใครพี่ก็ไม่ว่าอะไรสักหน่อย เราเป็นพี่น้องกันนะคิบอม นายปรึกษาพี่ได้ทุกเรื่อง ถึงจะช่วยไม่ได้มากพี่ก็อยากรับฟังเพราะพี่ไม่อยากให้มีความลับระหว่างเราสองคน ไหนบอกมาซิ ไปจีบสาวที่ไหนไว้ พักนี้คำพูดคำจามันถึงได้พริ้วขนาดนี้ คิบอมส่ายหน้าไปมา แค่เอาเวลาไปเรียน นั่งคุยกับคยูฮยอน คิดถึงทงเฮ ก็หมดไปวันหนึ่งแล้ว เขาจะเหลือเวลาที่ไหนไปมองใครได้อีกล่ะ แต่ฟังสิ่งที่พี่ชายพูดออกมาแล้ว คิบอมก็พูดไม่ออกไปเหมือนกัน

........ถึงนายจะมีใครพี่ก็ไม่ว่าอะไร.........

.............เราเป็นพี่น้องกัน..............

เจ็บชะมัด !

คิบอม ทำไมไม่เช็ดผมให้แห้ง เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก 

นอกจากไม่ยอมเช็ดผมให้แห้งแล้วยังลงไปนอนบนเตียงทั้งที่หัวเปียกอีกด้วย ทงเฮเท้าเอวฉับอยากจะดุจริงๆนะ อยากหวดด้วยไม้เรียวด้วย เด็กอะไรสอนไม่รู้จักจำ ทงเฮพูดมาตั้งแต่คิบอมหัวเท่ากำปั้นจนกำปั้นคิบอมโตกว่าหัวทงเฮแล้ว เจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจเลย ดูสิ นอนลงไปได้ยังไง

เช็ดแล้วครับ เมื่อกี้

แต่มันยังไม่แห้ง เดี๋ยวเชื้อราก็ขึ้นหรอก ลุกมาเดี๋ยวนี้ คราวนี้พี่ชายผู้น่ารักสวมบทโหดสั่งเสียงดุ แต่ก็คว้าผ้าขนหนูมากางไว้รอ คิบอมยิ้มอ้อน ลุกขั้นมานั่งต่อหน้า และแล้วก็เหมือนเดิมทงเฮต้องตามมานั่งเช็ดผมให้น้องชายตัวดีอีกจนได้

ต่อไปพี่จะไม่บอกนายแล้ว บอกไปก็ไม่เคยจะฟัง ถ้านายสระผมเสร็จก็เรียกพี่มาเช็ดให้เลยก็แล้วกัน ทงเฮประชดนิดๆ แต่ถ้าคิบอมทำอย่างนั้นจริง ทงเฮเองที่จะเป็นฝ่ายดีใจ แล้วก็จะได้นั่งเช็ดผมนิ่มๆให้โดยที่ไม่ต้องแกล้งบ่นก่อนด้วย

พี่เบื่อที่จะทำแบบนี้แล้วหรือทงเฮ

พี่ไม่ได้เบื่อ แต่พี่เสียใจที่นายไม่สนใจคำพูดของพี่ คิบอมยึดมือบางที่กำลังวุ่นวายกับเรือนผมของเขาไว้ เด็กหนุ่มประสานสายตากับดวงตาคู่สวย มองกันนิ่งอยู่อย่างนั้นก่อนดวงตาคมจะหรุบลงมากลีบเนื้อนิ่มที่เผยอน้อยๆ อึดอัด คิบอมรู้สึกอึดอัดในอกและอยากระบายมันออกไป ชายหนุ่มรั้งข้อมือบางเข้ามาหาตัว โน้มใบหน้าเข้าไปหาความหอมหวานตรงหน้าช้าๆ

คิบอม

เสียงหวานครางแผ่วๆ เห็นพี่ชายคนสวยหลับตาปี๋คิบอมก็ซุกใบหน้าลงกับซอกไหล่เล็ก เกลือกแก้มกับความหอมของทงเฮอย่างห้ามใจ ผมขอโทษ ต่อไปจะไม่กวนพี่แล้ว จะทำเอง พี่อย่าโกรธเลยนะ

ใครว่าพี่โกรธกันล่ะ พี่แค่เป็นห่วงนาย

ขอบคุณครับ พี่ไปนอนเถอะ เดี๋ยวผมเช็ดต่อเอง

ทงเฮใจหายจนพูดอะไรไม่ออก อกใจมันวูบโหวงเพียงแค่เห็นสีหน้านิ่งสนิทของน้องชายคนเดียว เขาสองคนไม่ค่อยจะโกรธกันอาจจะมีขัดกันบ้าง งอนกันบ้างตามประสาพี่น้อง แต่ทุกครั้งคิบอมก็จะเป็นคนยอมให้เสมอ แต่คราวนี้มันไม่ใช่ เพราะดูเหมือนคิบอมจะตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่สนใจทงเฮ ดูสิ พูดจบก็หันหลังให้ ก้มหน้าก้มตาเช็ดผมลูกเดียวแบบนี้ ลืมไปแล้วว่ามีพี่ชายนั่งน้อยใจอยู่ตรงนี้หรืออย่างไรกัน

งั้น พี่ไปนอนละนะ ฝันดี

ฝันดีครับ ตอบกลับมาเหมือนทุกครั้ง ทงเฮถอนใจ รู้สึกไม่ดีกับบรรยากาศแบบนี้แต่ก็ต้องกลับห้องตัวเองอย่างเลี่ยงไม่ได้ พอคล้อยหลังร่างเล็กไปเท่านั้นคิบอมก็เหวี่ยงผ้าขนหนูในมือลงพื้น หยิบหนังสือเล่มหนาออกมาจากชั้นวางแล้วก็เดินออกไปนอกระเบียง หนังสือเล่มนี้คยูฮยอนเป็นคนเอามาให้เขา ความจริงแล้วมันคือกล่องใบหนึ่งที่พอเปิดออกก็จะมีช่องว่างอยู่ข้างใน คิบอมหยิบซองบุหรี่และไฟแช็คออกมาจากหนังสือเล่มนั้น

อันตราย

นับวันจะยิ่งอันตรายมากขึ้นทุกที หากยังเป็นแบบนี้ต่อไปเขาไม่มั่นใจเลยว่าจะห้ามใจตัวเองได้ แค่เห็นหน้าทงเฮ แค่ได้กลิ่นหอมจากร่างเล็กใจคิบอมก็สั่นจนน่ากลัว ริมฝีปากที่ลอยเย้ายวนอยู่ตรงหน้ามันทำให้สติของเขาพร้อมจะหลุดลอยได้ทุกเมื่อ เขาจะทำยังไงกับมันดี ต้องทำยังไง

มือหนาจุดไฟแช็คเตรียมจะสูบบุหรี่ดับความต้องการที่กำลังแผดเผาข้างในตัว

คิบอม

เสียงคุ้นหูเรียกอยู่ในห้อง คิบอมเก็บกล่องพับเข้าหากับจนมันกลายเป็นหนังสือเล่มเดิม แล้วก็เลื่อนประตูระเบียงกลับเข้าไปในห้องด้วยสีหน้านิ่งสนิท...ทั้งที่ใจนั้นเต้นรัว โชคดีที่ยังไม่ทันได้สูบ หวังว่าคงไม่มีกลิ่นติดตัวหรอกนะ

มีอะไรหรือครับ

.....คือว่า.....แอร์ที่ห้องมันเป็นอะไรก็ไม่รู้ มันไม่เย็น ขอนอนด้วยคนได้ไหม เหตุผลของทงเฮทำให้คิบอมยิ่งเครียดหนัก จะมาขอนอนด้วยตอนที่คิบอมแทบจะห้ามใจไม่ไหวอยู่นี่นะ ดวงตาคมกริบมองสีหน้าเก้อๆของพี่ชาย ทงเฮทำท่าเหมือนกึ่งกล้ากึ่งกลัว อาจจะเป็ฯเพราะไม่เคยชินกับการง้อคนพอได้ทำสักครั้งมันถึงได้น่ารักจนคิบอมแทบจะทนไม่ไหวแบบนี้

ถ้าอย่างนั้นพี่นอนเตียงก็แล้วกัน ผมจะไปนอนห้องโน้นเอง

คิบอม คิบอมเก็บหนังสือเล่มหนาเสียบไว้ที่เดิมของมัน หยิบผ้าขนหนูไปใส่ตะกร้าเสร็จก็จะออกจากห้องแต่เขาก็ช้ากว่าทงเฮที่ตรงไปเปิดประตูก่อนแล้ว ร่างเล็กไม่พูดไม่จา เดินก้มหน้ากลับห้องตัวเองด้วยอารมณ์น้อยใจที่กำลังล้นปริ่มขอบตา

ทงเฮ! คิบอมวิ่งมาทันก่อนที่เจ้าของห้องเขาจะปิดประตู เด็กหนุ่มยื่นมือเข้าไปกันไว้ เดินตามทงเฮเข้าไปในห้อง รั้งร่างนิ่มมากอดไว้แน่น ผมขอโทษ

โกรธแล้ว! โกรธคิบอมแล้ว!

ผมขอโทษ อย่าร้องนะ

คนใจร้าย เราอุตส่าห์ง้อแล้วนะ ยังมาทำหน้าดุใส่กันอีก ออกไปเลยไม่อยากนอนด้วยกันก็กลับห้องนายไปเลย เรานอนคนเดียวก็ได้ งอนสุดโต่งแล้วคราวนี้ ถึงขั้นเรียกตัวเองว่าเราไม่ใช่พี่อย่างนั้นพี่อย่างนี้เหมือนปกติ แสดงว่าพี่ชายตัวเล็กของคิบอมกำลังงอนจัด มือเล็กเอาแต่ดันอกคิบอมออกห่างทั้งที่เจ้าตัวกำลังสะอื้นฮักแบบนี้จะไม่ให้คิบอมใจอ่อน ง้อได้ยังไง

ไม่เอาหรอก ถ้าไม่ได้นอนกอดพี่ คืนนี้ผมนอนไม่หลับแน่

ก็เรื่องของนาย เสียงเล็กบอกสะบัด คิบอมคลายอ้อมกอด ก้มลงแพขนตาที่เปียกเป็นกระจุก มองปลายจมูกแดงเรื่อแล้วก็อดไม่ได้ที่จูบลงไปเบาๆ ทงเฮ ผมไม่ได้โกรธหรือเคืองทงเฮเลย ผมรู้ตัวว่าผมไม่ได้เรื่อง ทำอะไรก็ไม่เป็น ทุกเรื่องจะต้องให้ทงเฮคอยช่วยคอยบอกอยู่เสมอ ผมแค่ไม่มั่นใจ ผมแค่น้อยใจที่ทงเฮทำเหมือนเบื่อที่จะดูแลผมแค่นั้นเอง

ก็บอกแล้วไงว่ามันไม่ใช่ๆ

ผมรู้ แต่มันอดกลัวไม่ได้นี่นา คิบอมมันไม่ได้เรื่อง เป็นแค่ไอ้เด็กแว่น หัวช้า ติดพี่ แต่ใครจะว่ายังไงผมไม่สนใจหรอก ผมรู้อย่างเดียวว่าชีวิตผมจำเป็นต้องมีทงเฮ อย่าโกรธผมเลยนะครับ ทงเฮไม่ตอบ แต่พอคิบอมดันให้นอนลงบนเตียงกว้าง คนตัวเล็กก็ยอมขยับให้น้องชายได้นอนลงข้างกันอย่างไร้แง่งอน อาการสะอื้นยังเจืออยู่ในลมหายใจเมื่อคิบอมถามว่ายังโกรธอยู่หรือเปล่าและทงเฮก็ส่ายหน้าตอบ เด็กหนุ่มยิ้มบาง สอดแขนให้คนตัวเล็กกว่าหนุนต่างหมอน ขณะที่ทงเฮตลบผ้าห่มขึ้นคลุมร่างเขาทั้งสองไว้ด้วยกัน

กอดแน่นๆหน่อยสิ พี่หนาว

ไหนบอกว่าแอร์มันไม่เย็นไงครับ หัดเป็นเด็กเลี้ยงแกะตั้งแต่เมื่อไหร่

พูดเหมือนซีวอนอีกคนแล้ว เมื่อตอนเย็นนะ พี่เอาแต่เป็นห่วงคิบอม พอเจ้านั่นมาถามพี่ก็บอกไปเรื่องอื่น ซีวอนเค้าก็เลยบอกว่าพี่เป็นเด็กเลี้ยงแกะที่หน้าซื่อตาใสที่สุดในโลก คิบอมอารมณ์ขุ่นขึ้นมาทันทีที่ได้ยินชื่อผู้ชายคนอื่นหลุดมาจากปากบาง แต่พอฟังแล้วมันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเขาเด็กหนุ่มก็ยอมนอนฟังเงียบๆ มือหนาลูบไหล่บางขึ้นลงเป็นการกล่อมพี่ชายคนสวยให้เพลินสัมผัสจนคนในอ้อมกอดเริ่มจะเคลิ้ม และทงเฮคงหลับไปแล้วถ้าคิบอมไม่ถามขึ้นมาก่อนว่า

เพื่อนพี่คนนี้มีพี่น้องหรือเปล่าทงเฮ

ใคร ซีวอนน่ะหรือ......... คิบอมพยักหน้า ทงเฮพลิกตัวไปอีกทางให้น้องชายได้ขยับเข้ามากอดซ้อนหลัง คิ้วเรียวย่นน้อยๆเมื่อนึกไปถึงครอบครัวมหาเศรษฐีของเพื่อนตัวสูง มีสิ ถ้าจำไม่ผิดบ้านนี้มีลูกชายสามคน ลูกสาวหนึ่งคนนะ พี่คนโตเป็นผู้หญิงแต่งงานไปหลายปีแล้ว ส่วนสามคนหลังเป็นผู้ชายหมด ซีวอนเป็นคนสุดท้อง แล้วจะบอกให้นะว่าบ้านนี้หน้าตาดีกันทั้งบ้าน

ฟังแล้วเหมือนทงเฮรู้เรื่องบ้านนี้ดีจังเลยนะ

ซีวอนเล่าให้ฟังน่ะ เคยเจอสองสามครั้ง คิบอมอยากรู้ไปทำไม

ผมถามไปงั้นแหละ ไปวันนี้ไม่เห็นมีใครก็เลยอยากรู้ว่าพี่น้องบ้านเขาจะรักกันเหมือนเราไหม ทงเฮหัวเราะเสียงใส บางทีคิบอมก็สามารถลากเอาเรื่องสองเรื่องเข้ามาเกี่ยวกันได้โดยที่ทงเฮเองก็คิดตามไม่ทัน พูดกันเรื่องคนอื่นอยู่ดีๆก็โยงมาเข้าเรื่องตัวเองได้หน้าตาเฉย แต่มันก็เป็นเรื่องที่ชวนให้ชื่นใจทงเฮเลยไม่คิดจะค้าน มือบางลูบท่อนแขนที่พาดตรงเอวเบามือ เสียงใสเผลอพาดพิงไปถึงประเด็นที่ทำให้คิบอมต้องตั้งใจฟังโดยไม่รู้ตัว

จะว่าไปก็มีเรื่องแปลกๆเหมือนกันนะ คนในบ้านนั้นน่ะ.........

.

.

.

คิบอมนอนลืมตาโพลงแข่งกับความมืดรอบตัว ทงเฮหลับไปแล้วหลังจากเล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้เขาฟัง คนตัวเล็กก็ผลอยหลับไปกับอกคิบอม ทิ้งให้น้องชายคนเดียวนอนคิดหนักแทนใครบางคนอยู่ในความเงียบสงัดของค่ำคืน ข้อมูลที่เพิ่งได้รู้ ไม่ว่ามันจะเป็นจริงหรือไม่อย่างไร แต่คิบอมเชื่อแน่ว่ามันต้องส่งผลถึงอนาคตชีวิตรักของเพื่อนเขาแน่นอน

คยูฮยอนถ้ามึงรู้เรื่องนางไม้ของมึงอย่างที่กูรู้

มึงจะคลั่งไปถึงขั้นไหนนะ

Fanismz ::: ลงช้าเพราะลืม

โพสต์ในบอร์ดไปนานแล้วแต่ดันลืมว่ายังไม่ได้ลงตอนสองในบล็อคตัวเองเลย

อืม หลงได้อีก ตอนนี้เน้นหนักไปที่คู่คิเฮ ส่วนนางไม้ของคยูฮยอนหลายคนก็เดาได้ว่าเป็นใคร แต่ที่เดาไม่ได้คือเป็ฯคนยังไงนี่สิ......เนาะ

ฝากไว้อีกเรื่องหนึ่งค่ะ ^^