KIRAZ

ระหว่างที่รอคยูฮยอนตื่น ซองมินก็เผลอหลับไปอีกยกมารู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อถูกปลุกด้วยเสียงที่ไม่คุ้นหู กระต่ายน้อยสุดรักสุดหวงของฮีชอลอ้าปากหาวหวอด ปรือตามองคนที่กำลังส่งยิ้มให้อย่างงงๆ ใครน่ะ หน้าไม่คุ้นเลย

คุณเป็นใครครับ

แล้วกัน เพิ่งเจอกันเมื่อคืนลืมกันแล้วหรือซองมิน

อ่า คุณมินคยู กลับมาแล้วหรือครับ มินคยู หรือ ไบรอันยิ้มกว้างยิ่งขึ้น มองความน่าเอ็นดูของเด็กผู้ชายตรงหน้าแล้วก็อดขำตัวเองไม่ได้ ได้ข่าวว่าลีซองมินแก่กว่าคยูฮยอนร่วมสองปีแต่ทำไมรังสีของความแก่กล้ามันถึงได้ต่างกันลิบลับแบบนี้หนอ ดูสิ อาการใช้หลังมือขยี้ตาแล้วก็เม้มปากเหมือนเด็กทารกหิวนมแบบนี้ ใครจะทำได้น่ารักเหมือนเด็กคนนี้อีกหนอ

คยูฮยอนยังไม่ตื่นอีกหรือ

ตื่นขึ้นมาครั้งหนึ่งแล้วก็หลับไปอีกครับ ซองมินเลี่ยงใช้คำว่าล้มพับไป ขืนบอกแบบนั้นแล้วมินคยูซักถามถึงต้นสายปลายเหตุก็ต้องรู้สิว่าซองมินเป็นคนทำให้คยูฮยอนทรุดไปน่ะ ร่างกลมขาวเดินเข้าไปในห้องนอน แล้วก็ต้องอุทานเสียงสั่น คยูฮยอนตื่นแล้วแล้วก็กำลังลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงด้วยตัวเอง

โอ๊ะโหยว คยูฮยอนมันจะฟ้องเพื่อนไหมอ่ะ !

เป็นไงบ้างไอ้เสือ ต้องให้หามส่งโรงพยาบาลไหม

ขอบใจ แต่เก็บความหวังดีของนายไว้ใช้กับตัวเองเถอะ ฉันแค่เพลียนิดหน่อย พอได้นอนเต็มๆตาก็หายแล้ว ว่าแต่นายเถอะ กลับเย็นของอีกวันแบบนี้ แสดงว่าเจอเรื่องยุ่งใช้ได้เลยล่ะสิ ไบรอันหัวเราะ

ก็นะ แต่ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วล่ะ คยูฮยอนยิ้มบาง ดวงตาคมพราวระยับด้วยความพอใจที่ซองมินบอกได้เลยว่าเขาไม่ชอบสีหน้าและแววตาแบบนั้นเลย มองแล้วมัน....สังหรณ์ใจอย่างไรชอบกล ราวกับรู้ตัวว่าถูกมองอย่างจับผิด หลังจากเก็บซองสีน้ำตาลที่ไบรอันยื่นให้ไว้ในในลิ้นชักแล้วก็ย้ายสายตามาทางร่างขาวจัดที่ยืนทำแก้มป่องอยู่ตรงประตูห้อง

ไปยืนอ้วนทำไมตรงนั้น เข้ามาสิ ซองมินแทบจะพุ่งตัวตีลังกาม้วนหน้ากระทืบพุงคนป่วยเข้าให้แล้ว ดีที่ข่มใจได้ทันไม่อย่างนั้นโจคยูฮยอนมีอาการช้ำในปรากฏขึ้นในใบรับรองแพทย์อีกอย่างหนึ่งแน่ เจ้าตัวกลมดินลากเท้าไปหยุดข้างเตียง มองนาฬิกาแล้วก็ถาม กลับบ้านกันได้หรือยัง จะค่ำแล้วนะ

พรุ่งนี้มีงานบ่าย กลับเช้าก็ได้นี่นา

ถ้าอย่างนั้นฉันกลับก่อนก็แล้วกัน ยังไม่ได้ท่องสคริปของ เอ-ไลฟ์ เลย นายค่อยตามไปทีหลังนะ ฉันจะบอกพี่อีทึกให้ ตัดสินใจเองเสร็จสรรพ เพราะเห็นว่าเพื่อนของคยูฮยอนก็กลับมาแล้ว มินคยูคงดูแลต่อจากเขาได้ แต่ใครจะคิดว่าคยูฮยอนก็เปลี่ยนใจเอาง่ายๆเหมือนกัน

ถ้าอย่างนั้นฉันกลับด้วย 

ไม่ใช่แค่ซองมิน แม้แต่ไบรอันเองก็แปลกใจ ชายหนุ่มมองหน้าเพื่อนรักเป็นคำถาม คยูฮยอนก็ตอบง่ายๆว่า จะรีบไปทำงานให้เรียบร้อยน่ะ ขืนช้า.....อาจจะไม่ทันการ ซองมินฟังแล้วก็ได้แต่นึกหมั่นไส้แกมแปลกใจ เกิดคึกอะไรขึ้นมาล่ะ คนที่ไม่เคยเห็นความสำคัญของอาชีพตัวเองแบบนายก็คิดจะขยันกับเขาเหมือนกันหรือ

แผ่นดินจะพลิกเสียละมั้งวันนี้ กระต่ายน้อยคิดไปเรื่องเปื่อยแต่ก็คงไม่ทันคิดว่า งานที่คยูฮยอนพูดถึง มันไม่เกี่ยวกับงานที่ซองมินคิดเลยแม้แต่น้อย

เฮ้ยยยยย!! คยูฮยอน เกิดอะไรขึ้นกับหน้านาย 

ซองมินคาดไว้แล้วว่าจะต้องได้เห็นปฏิกิริยาแบบนี้จากพี่ชายตาดุแน่นอน และก็ไม่ผิดจากที่คาดพี่ฮีชอลจ้องใบหน้าน้องเล็กจนตาแทบถลนออกจากเบ้า จับใบหน้าหล่อจัดหันไปมาจนพอใจแล้วก็เรียกหัวหน้าวงออกมาดูจนเกือบจะกลายเป็นเรื่องใหญ่

นายไปทำอะไรมาคยูฮยอน พี่บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าการเป็นดารานักร้อง หน้าตาเป็นสิ่งสำคัญ ดูสิ โหนกแก้มช้ำ ปากแตก แล้วแบบนี้นายจะเอาหน้าที่ไหนไปให้แฟนคลับเขาชื่นชม พี่อีทึกแตะมือกับพี่ฮีชอลเริ่มอบรมน้องเล็กที่กำลังนั่งหน้าซีดอยู่บนพื้นหน้าโซฟา มีซองมินนั่งบิดมืออยู่ข้างๆด้วย

พี่อีทึกครับ คือว่าเรื่องนี้ผมอธิบายได้ครับ 

ซองมินแทรกเสียงอ่อน อาศัยหน้าตาน่ารักและความเอ็นดูในใจหัวหน้าวงให้เป็นประโยชน์ ขยับเข้าไปเกาะเข่าอีทึกไว้มั่น คืนก่อนผมโดนพวกนักเลงหาเรื่องครับ แล้วคยูฮยอนเข้าไปช่วยไว้ พวกเราไม่อยากมีเรื่องก็พยายามคุยกับพวกมันดีๆแล้วครับ แต่พวกนั้นมันไม่ฟัง เราเลยวิ่งหนีออกมาแต่ก่อนหน้านั้น เอ่อ คยูฮยอนก็เข้ามารับหมัดแทนผมเลยเป็นอย่างที่เห็นนี่แหละครับ

มันเป็นการเล่นละครที่เจ้าของบทบาทไม่ได้เต็มใจแสดงเลยสักนิด ซองมินก้มหน้างุด ไม่อยากให้ใครจับได้ว่ากำลังโกหกแต่ก็ไม่มีทางอื่นที่ดีกว่านี้แล้ว ขืนบอกว่าไอ้เด็กบ้านี่มันจงใจเอาเขาไปขายเพื่อแลกกับรูปแอบถ่ายของตัวเองแล้วก็กลับไปเผาบ้านนักเลงจนเกิดการต่อสู้แล้วได้แผลกลับมามีหวังได้ถูกปลดออกจากวงโดยไม่มีการแก้ตัวแน่ งานนี้ซองมินเลยจำใจยกผลประโยชน์ให้กับคู่อาฆาตอย่างไม่มีทางเลือก

จริงอย่างที่ซองมินเล่าหรือเปล่าคยูฮยอน 

เจ้าน้องเล็กพยักหน้าน้อยๆ ไม่ยอมพูดอีกเช่นเคย ตอนนี้ใครต่อใครก็คงกำลังมองโจคยูฮยอนเป็นฮีโร่ ขณะที่ซองมินเป็นตัวสร้างความวุ่นวาย แถมฮีโร่ก็ยังฉลาดที่จะเรียกเอาคะแนนความเห็นใจจากบรรดาพี่ๆด้วยการนั่งหน้าเศร้าได้อย่างแนบเนียนด้วยสิ ซองมินเบะปากเมื่อเห็นพี่ฮีชอลลูบไหล่น้องเล็กพร้อมกับพึมพำปลอบใจ รยออุคเองก็ไม่น้อยหน้าเบียดคนอื่นจนได้มานั่งข้างไอ้เด็กแสบนั่น แถมยังทำท่าจะค้นเอายามาทาให้อีกด้วย

แผลที่ปากเนี่ยไม่เท่าไหร่หรอก รองพื้นกลบก็ไม่เห็นแล้ว แต่ตรงโหนกแก้มนี่จะทำยังไงดี ทงเฮเปรยอย่างคิดไม่ตก สุดท้ายทุกคนก็พากันลืมเรื่องที่เกิดขึ้นหันมาคิดวิธีแก้ปัญหากันใหญ่

เวลาถ่ายแบบก็ให้คยูฮยอนดึงปกเสื้อขึ้นสูงๆสิ บังได้ ฮยอกแจเสนอเลยโดนชินดงท้วง ไอ้บ้า ปกเสื้อมันก็บังหน้านายแบบหมดสิ แล้วมันจะดึงได้ทุกชอตหรือไง พูดอะไรคิดก่อนได้ไหมไก่

แล้วพี่มีวิธีที่มันดีกว่านี้เหรอ

ง่ายๆ ให้ช่างแต่งหน้าวาดธงชาติทับดีไหม เก๋ดีออกแก 

คนอื่นๆจะเห็นด้วยหรือเปล่าซองมินไม่สนใจจะฟังต่อ กระต่ายน้อยพึมพำขอตัวแล้วก็แยกออกมาจากกลุ่ม เข้าห้องได้ก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงทันที เฮ้อ เตียงของเรา กลิ่นที่เราคุ้ยเคย ไม่ได้นอนแค่คืนเดียวทำไมมันคิดถึงได้ขนาดนี้หนอ เกือบจะงีบไปอีกรอบแล้วถ้าทงเฮไม่เข้ามานอนเบียดกันเสียก่อน ซองมินครางยาว

ทงเฮอ่า หนักนะ ทงเฮหัวเราะเสียงก้อง พลิกตัวซองมินให้นอนหงายก่อนจะคร่อมไว้

มีอะไรจะบอกหรือเปล่า ซองมิน

บอกอะไร ไม่มี๊~ กระต่ายน้อยทำเสียงสูง ตั้งรับการจู่โจมของน้องเขี้ยวด้วยดวงตาใสซื่ออันเป็นไม้ตายประจำตัว ทงเฮโน้มใบหน้าลงไปใกล้แก้มใสถามเสียงต่ำ อย่ามาเนียนซะให้ยาก ฉันรู้นะว่าเรื่องจริงมันไม่แบบที่ซองมินเล่าไปเมื่อกี้ ถ้าไม่อยากถูกจูบก็บอกมาเร็ว เอาความจริงด้วยนะ

ทงเฮ อย่านะ ฉันไม่มีอะไรจะบอกจริงๆ

หนึ่ง

ทงเฮ นายก็ไปถามเอากับคยูฮยอนสิ ทั้งสองสนิทกันไม่ใช่หรือ

สอง

ทงเฮ เอ่อ ขอโทษครับแต่ผมมีเรื่องจะรบกวน เจ้าของเสียงระฆังช่วยชีวิตซองมินเป็นพระเอกหน้าเข้มที่กำลังยืนยิ้มจนตาปิดอยู่ตรงประตูห้อง ทงเฮถอนใจยาวอย่างเสียดาย ยอมปล่อยร่างนิ่มให้เป็นอิสระแล้วก็หันไปถามคิบอมยิ้มๆ มีอะไรหรือคิบอม

ทงเฮว่างหรือเปล่า ช่วยมาต่อบทกับผมหน่อยได้ไหมครับ

ฉันง่วง เอาซองมินไปแทนได้ไหม ซองมินโบกมือว่อนทันที

ฉันเพลีย ไม่ไหวหรอกไม่มีสมาธิ ทงเฮนั่นแหละไปช่วยน้องเลย อยู่ตรงนี้เดี๋ยวนายก็แกล้งฉันอีก ไปทำตัวให้เป็นประโยชน์ซะคุณชาย ปากอิ่มยื่นง้ำอย่างแสนงอน ทงเฮเลยหัวเราะร่วน ยอมลุกเดินนำคิบอมออกมาจากห้องแต่โดยดี ในเมื่อห้องของทงเฮไม่ว่าง ห้องนั่งเล่นก็ไม่สงบ คงเหลือแต่ห้องของคิบอมซึ่งตอนนี้ไม่มีใครอยู่ ทงเฮเปิดประตูเข้าไปนั่งรอบนเตียง มีเจ้าของห้องเดินตามเข้ามา....ไม่พูดไม่จา

จะต่อบทละครใบ้หรือ

พูดถึงอะไร

อ้าว~ ไอ้ตัวแสบของบ้านทำหน้าแปลกใจอย่างเสแสร้งที่สุด ก็บอกให้มาช่วยต่อบทละครให้ เข้ามาแล้วก็ไม่ยอมพูดอะไรเลยนึกว่าตอนนี้นายรับงานใหม่ แสดงละครใบ้ด้วย คิบอมส่ายหน้าไปมา ทั้งโกรธทั้งฉุนแต่ก็อดขำกับความหน้าตายของคนรักไม่ได้ สุดท้ายก็เป็นเขาเองที่ต้องยอม ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้ ดันร่างบางให้ล้มลงไปบนเบาะนุ่ม ริมฝีปากอุ่นเริ่มรุกรานผิวเนื้ออ่อนทันที

ละครใบ้จริงด้วยแหละทงเฮ แถมยังใช้ตัวละครแค่สองด้วยนะ

บ้า นายอย่ามาเนียนนะ เดี๋ยวคนอื่นเปิดประตูเข้ามาเจอจะทำยังไง

ผมล็อคแล้ว อุตส่าห์ได้เข้ามาอยู่ในห้องกันสองต่อสอง เรื่องอะไรจะปล่อยให้ใครมาขัดจังหวะ ระหว่างพูดมือก็ยุ่มย่ามไม่หยุด ทงเฮปัดทางซ้ายทางขวาก็เกี่ยวเข้าหมับ ปัดขวาทางซ้ายก็สอดเข้าลูบไปถึงไหนต่อไหน นี่ยังไม่รวมทั้งบนและล่างที่ขยันทำงานประสานกันเอาโล่ห์ด้วยนะ สุดท้ายก็ต้องมานอนหอบหายใจไม่ทันเพราะถูกเด็กปล้ำจูบเอาจนได้

ได้ไหม ยังมีหน้ามายิ้มถาม ทงเฮสบถในใจ

ได้อะไรล่ะ เมื่อกี้ยังโกรธฉันอยู่เลยนะนายน่ะ

รู้ด้วยหรือว่าผมโกรธ ทำไมชอบคลอเคลียคนอื่น รู้ไหมว่าผมไม่ชอบ ทงเฮทำเสียงหึในคอ จับจมูกโด่งของหนุ่มรุ่นน้องบีบแรงๆ ทำเป็นพูด แล้ววันนั้นใครมันแทบจะคลุกวงในกับซองมินตรงโซฟาข้างล่างนั่น หรือว่าฉันกับคยูฮยอนตาฝาด ไอ้แก้มแตกที่นั่งยิ้มให้ซองมินคร่อมตอนนั้นไม่ใช่นายแต่เป็นไอ้ไก่ฮยอกแจ

คิบอมยิ้มกริ่ม ชนจมูกกับปลายคางมนอย่างยั่วเย้า

หึงก็บอกสิครับ ต่อไปผมจะได้ไม่ทำ

ใช่ ฉันหึง แต่หึงซองมินนะไม่เกี่ยวกับนาย พระเอกหนุ่มครางฮึ่ม พูดคำย้อนมาสองคำแบบนี้ มียี่สิบสี่ชั่วโมงต่อวันก็ไม่พอให้ลงโทษหรอกนะทงเฮ เสียเวลามาหลายนาทีแล้ว มาต่อบทกันเถอะครับ

ทงเฮเป่าปากอย่างโล่งอก ลุกขึ้นนั่งอย่างว่าง่าย

โอเค เริ่มเลยสิ

.

.

.

.......คิบอม....เฮ่ย!!........เดี๋ยววววว...........

และแล้วเรื่องของคิบอมกับทงเฮก็ยังคงเป็นความลับต่อไป

ซองมินรู้เรื่องยูนิตพิเศษในตอนเช้าของอีกวันหนึ่ง เมื่อรยออุคเดินยิ้มเข้ามาหาและบอกอย่างดีใจ ใบหน้าเรียวเล็กฉายออร่าแห่งความตื่นเต้นและสุขสมจนซองมินอดที่จะยิ้มตอบไม่ได้.....แม้จะหนักใจกับสมาชิกอีกคนหนึ่งมากก็ตาม คยูฮยอนรู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรก ถือเป็นเรื่องน่าแปลกหรือเปล่านะที่หมอนั่นไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเขา หรือซองมินจะคิดมากไป ไม่สิ มันต้องแปลกอยู่แล้วในเมื่อหมอนั่นก็รู้ว่าซองมินคือหนึ่งในสามของของ KRS แล้วทำไมถึงยังเก็บคำเงียบ โจคยูฮยอนตั้งใจจะทำอะไรอีกหรือเปล่า

ฉันลืม นี่คือเหตุผลที่อีกฝ่ายตอบเมื่อซองมินถาม กระต่ายน้อยอ้าปากค้าง มองคนตัวสูงที่กำลังรินน้ำดื่มให้ตัวเองอยู่หน้าตู้เย็น ลืม เรื่องสำคัญขนาดนั้น นายบอกนายลืมนี่นะ

ใช่ แล้วมันก็ไม่ได้สำคัญอะไรกับฉันขนาดนั้นด้วย ก็แค่โปรเจคที่พยายามดันให้สมาชิกของวงเป็นที่รู้จักมากขึ้น จากที่เคยวิ่งพล่านกันเต็มเวทีจนไม่รู้ว่าใครเป็นใคร พวกผู้ใหญ่คงคิดว่าถ้าจับแยกออกมาแล้วมันคงทำให้คนจำหน้าได้มากขึ้นอย่างนั้นมั้ง

นายไม่ดีใจที่ได้เดบิ้วท์ยูนิตใหม่ คำตอบคือริมฝีปากที่เหยียดจนเป็นเส้นตรง

ทำไมฉันต้องดีใจที่ต้องมาร้องเพลงกับคนที่ด้อยกว่าทุกทางแบบพวกนาย นอกจากไม่ทำให้เสียงของฉันได้ทำงานอย่างเต็มที่แล้วมันยังทำให้ฟีลของเพลงหล่นวูบเป็นช่วงๆ ฉันถามจริงเถอะอีซองมิน นายไม่อายบ้างหรือที่ได้ฟังเพลงเพราะๆอยู่ดีๆแล้วมันต้องมาสะดุดตรงท่อนที่เสียงสูงแปร๋นของรยออุคหรือเสียงเป็ดๆของนาย แค่คิดฉันก็หมดความดีใจไปจนไม่มีเหลือแล้ว

มันจะเกินไปแล้วนะคยูฮยอน! ดูถูกความสามารถของคนอื่นแบบนี้ คิดว่าตัวเองวิเศษมาจากไหนกันเชียว คยูฮยอนหัวเราะอย่างคนที่เหนือกว่า เด็กหนุ่มวางแก้วน้ำไว้ที่เดิม หันมามองซองมินเหยียดๆ นายไม่จำเป็นต้องรู้ว่าฉันวิเศษมาจากไหน รู้แค่ว่าถ้าจะทำ ฉันก็ทำได้ดีกว่าพวกนายทั้งหมดรวมกันก็พอ 

หลงตัว ฉันไม่คิดเลยนะว่านายจะเลวได้ถึงขนาดนี้

อย่าเพิ่งพูดคำนี้เลยอีซองมิน จะบอกให้นะว่าฉันเลวได้ยิ่งกว่านี้เยอะ และถ้าเป็นไปได้.....ฉันไม่อยากให้พวกอ่อนหัดทั้งนายและรยออุคเข้ามามีส่วนร่วมในโปรเจคใหม่นี้ นายเข้าใจใช่ไหมว่าควรพิจารณาตัวเองยังไง

ฝันไปเถอะ ในเมื่อนายดูถูกกันขนาดนี้ ฉันก็จะทำให้นายดูว่าพวกเราก็ไม่ได้ด้อยไปกว่านายเลย ถึงจะไม่ได้ร้องเพลงเก่งมาตั้งแต่เกิดแบบนาย แต่ฉันจะใช้ความพยายามนี่แหละทำให้นายยอมขอโทษพวกเราให้ได้ แล้วนายจะต้องเสียใจคยูฮยอน ! น้องเล็กของวงเกลี่ยปลายนิ้วกับปลายคางมน เปลือกตาคมพับลงจนบดบังความรู้สึกทั้งหมดในหน่วยตาคมดุ ร่างสูงยืดตัวขึ้นเต็มความสูงก่อนจะเดินกระแทกไหล่ซองมินสวนออกไป ทิ้งไว้เพียงประโยคไร้ความรู้สึกที่ทำให้ซองมินต้องเป็นกังวลอีกครั้ง

คยูฮยอน.......ถ้าไม่ใช่ฉันกับรยออุคแล้วนายจะเอาใคร 

ฉันไม่ต้องการใคร

ห้องประชุมเล็กของบริษัท

ซองมิน คยูฮยอน และรยออุคถูกเรียกเข้าพบโปรดิวเซอร์ของโปรเจคใหม่ในวันนี้ เขาสามคนถูกผู้จัดการคุมตัวมาส่งถึงบริษัท ขณะที่คนอื่นๆก็แยกกันไปทำงานของตัวเอง ซองมินเสียบหูฟังขังตัวเองอยู่ในโลกส่วนตัวทันทีที่ผู้จัดการออกไปจากห้อง ปล่อยให้รยออุคชวนคยูฮยอนคุยโดยไม่ยอมมีส่วนร่วมด้วย

ฉันตื่นเต้นจังเลยคยูฮยอน ไม่รู้ว่าเค้าจะให้เราทำอะไรบ้าง

ใจเย็นครับรยออุค ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก มันเป็นเรื่องดีทั้งนั้นแหละครับ

ฉันรู้ แต่มันไม่มั่นใจนี่นา แอบกังวลว่าตัวเองจะเป็นตัวถ่วงนายกับซองมินหรือเปล่าน่ะ 

มั่นใจหน่อยสิครับ ที่พวกผู้ใหญ่เค้าเลือกรยออุคมาก็เป็นการรับรองขั้นหนึ่งแล้วว่ารยออุคมีความสามารถที่จะทำได้ ต่อจากนี้ก็อยู่ที่กำลังใจของพวกเราแล้วล่ะครับ ผมเสียอีกเพิ่งเป็นน้องใหม่ ไม่ค่อยรู้อะไร ต่อจากนี้คงต้องพึ่งรยออุคอีกเยอะเลยนะครับ 

หน้าไหว้หลังหลอก! สองหน้า !

ซองมินกัดฟันกรอดกับละครฉากเล็กข้างตัว ว่าจะไม่สนใจไม่ฟังแล้วนะ แต่มันอดไม่ได้ ซองมินคิดเข้าข้างตัวเองว่าเพื่อเป็นการป้องกันตัวเองจากแผนการชั่วร้ายของไอ้เด็กเลวนั่น อย่างน้อยเขาก็ต้องคอยรับฟังข่าวสารรอบตัวให้ได้มากที่สุด เก็บข้อมูลเอาไว้ เผื่อเกิดอะไรขึ้นจะได้คิดหาทางออกได้ทัน

ซองมินครับ 

ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก ตวัดตามองคนเรียกอย่างไม่พอใจ มันเรื่องอะไรที่นายต้องเอามือสกปรกของนายมาแตะแขนฉันด้วยไม่ทราบ คนตัวเล็กดึงแขนออก ถามเสียงเรียบ เรียกทำไม

ไม่มีอะไรครับ แต่เรากำลังคุยกันว่าใครจะเป็นลีดเดอร์ของยูนิตเราดี

มันสำคัญยังไงล่ะ ซองมินว่า มองรยออุคที่นั่งยิ้มหวานอยู่ข้างคยูฮยอนแล้วก็ให้อ่อนใจ คนเราหนอ ถ้ารู้ว่าอีกฝ่ายเขาพูดถึงตัวว่าอย่างไร โหดร้ายแค่ไหน จะมีใจมานั่งคลอเคลียเขาแบบนี้อีกไหมนะ ดวงตากลมสวยเหลือบมองเจ้าของใบหน้าหล่อจัด คยูฮยอนเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม

สำคัญสิครับ เราสองคนคิดว่าถ้าเรียงตามอายุ ซองมินจะต้องเป็นลีดเดอร์

แต่ถ้าเรียงตามความสามารถ เราก็คงต้องให้คยูฮยอนเนาะซองมิน ซองมินครางฮื่อ

ใครเป็นก็เป็นเถอะ ฉันไม่เป็น ตัดบทด้วยน้ำเสียงห้วนห้าวจนรยออุคหน้าเสีย ปกติแล้วซองมินเป็นคนน่ารัก อัธยาศัยดี ไม่ค่อยจะโมโหหรือโกรธใครง่ายๆ แต่พักหลังนี้รยออุคสังเกตเห็นว่าซองมินเปลี่ยนไป ชอบนั่งคิดอะไรคนเดียวแล้วก็ทำหน้าเครียดจนรยออุคไม่ค่อยกล้าเข้าไปรบกวน

พี่ซองมินเขาเป็นอะไรหรือครับรยออุค

คยูฮยอนแกล้งกระซิบถามเมื่อเห็นซองมินเดินออกไปจากห้อง รยออุคทำหน้าคิดหนักก่อนจะตาโต

หรือว่า....

ครับ เจ้าของร่างเล็กเอนตัวเข้ามาหาคยูฮยอน ใช้มือป้องปากกระซิบทั้งที่ไม่มีความจำเป็นต้องทำแบบนั้นสักนิด คยูฮยอนนึกอย่างรำคาญ ก็อยู่กันแค่สองคน จะกระซิบทำซากอะไร สงสัยจะทะเลาะกับแฟน

.........................................

ใช่แน่ๆ อาการแบบนี้ไม่มีสาเหตุอื่นอีกหรอก

พี่ซองมินมีแฟนแล้วหรือครับ

อื้ม แฟนสวยด้วยนะ ฉันเคยเจอสองสามครั้งแต่ก็นานแล้วล่ะ

สวย ผู้หญิงหรือครับ รยออุคพยักหน้าหงึก คนตัวเล็กทำท่าจะสาธยายต่อแต่คยูฮยอนยกมือห้ามไว้ เขานั่งหันหน้าไปทางประตูเลยเห็นก่อนว่าผู้จัดการกับโปรดิวเซอร์ที่พวกเขาคุ้นหน้ากันดีกำลังเปิดประตูเข้ามา ตามหลังด้วยซองมิน เจ้าของร่างกลมเล็กประสานสายตากับคยูฮยอนแวบเดียวก็เลี่ยงไปนั่งข้างพี่ซึงฮวานโดยไม่ยอมหันมามองเพื่อนร่วมยูนิตอีกสองคนอีกเลยตลอดการประชุมนั้น

เช้าวันอังคารซองมินตื่นเช้าตามปกติ นอกจากซ้อมร้องเพลงในตอนบ่ายแล้วก็ไม่มีงานอื่นต่ออีก ร่างเล็กบิดขี้เกียจเต็มแขน บอกตัวเองให้สู้กับวันใหม่แล้วจึงรีบอาบน้ำแต่งตัวอย่างกระตือรือร้น ซองมินตั้งใจจะทำทุกวันให้เป็นวันที่สดใสสำหรับเขาและคนรอบข้างแต่ไม่คิดว่ามันจะพังครืนลงทันทีที่เขาก้าวลงบันไดก้าวแรก

โอ๊ย !

ซองมินได้แต่โมโหอยู่ในใจ วันหนึ่งมีตั้งยี่สิบสี่ชั่วโมง ทำไมไอ้เด็กบ้านี่ต้องเลือกเดินขึ้นบันไดมาตอนนี้ด้วยนะ เจ้าของร่างขาวจัดขยับไปทางขวาโดยอัตโนมัติ ใจจริงนั้นอยากจะวิ่งกลับห้องไปจนกว่าคยูฮยอนจะเดินพ้นบันไดแล้วค่อยเยื้องย่างลงไปอย่างสบายใจ แต่มาคิดได้ว่าถ้าทำแบบนั้นมันก็จะเห็นกันจะๆเลยว่าเขาเป็นฝ่ายหลบหน้าไอ้เด็กร้ายกาจนั่น เรื่องอะไรซองมินจะทำให้มันได้ใจอีก

เมื่อร่างสูงเดินผ่าน ซองมินก็เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคู่สวยชำเลืองมองใบหน้าด้านข้างของคู่อาฆาต แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อคยูฮยอนไม่คิดจะสนใจเขา เจ้าเด็กมีปัญหามันซุกมือทั้งสองข้างไว้ในกระป๋ากางเกงยีนส์สีซีด เหยียบขึ้นบันไดไปทีละขั้นๆ ตามองแค่พื้น กลายเป็นซองมินเองแหละที่เผลอมองตามไปจนอีกฝ่ายหันกลับมาเห็นเข้า

มีอะไร ถามเสียงห้าว ไม่มีการทอดเสียงอ่อนหรือลงหางเสียงเหมือนตอนอยู่ต่อหน้าคนอื่น ซองมินจึงเบ้ปากตอบ แล้วก็ก้าวลงบันไดไปเร็วๆ แล้วก็ต้องอุทานเสียงหลง คนที่ไม่สนใจเขาในตอนแรกนั้นมันกระโดดลงบันไดมาทีละสองขั้นแล้วก็กระชากแขนเขาจนซองมินเซ

ไอ้บ้า! ปล่อยฉันนะ ทำแบบนี้เกิดตกบันไดไปจะว่ายังไง

ฉันถาม ทำไมไม่ตอบ

ฉันไม่มีอะไรจะตอบนาย ปล่อย+

เอะอะก็ร้องให้ปล่อยๆ ตีหน้าเหมือนรังเกียจกันเสียเต็มประดา ทำไมอีซองมิน กลัวใครเขารู้หรือไงว่านายเป็นประเภทมีแฟนผู้หญิงบังหน้าแต่ดันแอบใจเต้นกับเพศเดียวกัน ซองมินหน้าร้อนวาบ ไม่ได้เขิน ไม่ได้อาย คำนั้นตอนนี้ไม่มีอยู่ในหัว เพราะเรื่องเดียวที่คิดออกคือ เขาโกรธ โกรธจนอยากจะฆ่าไอ้บ้านี่ให้ตายคามือ ถือดียังไงมากล่าวหากันแบบนี้ ไอ้เลว ทนไม่ไหวแล้วเว้ย

งับ !

เปิดศึกกันกลางบันไดนั่นเอง ซองมินที่โดนยึดมือยึดแขนไว้แต่มีใจอยากจะทำร้ายคนเลยอ้าปากกว้างแล้วก็กัดลงไปบนไหล่อีกฝ่ายเต็มแรงฟัน คยูฮยอนสะดุ้ง หลุดเสียงร้องออกมาพร้อมกับดันศีรษะเล็กออกจากไหล่อย่างทุลักทุเล อีซองมิน ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ

ซองมินไม่ฟัง ความแค้นมันตีเข้ากลางแสกหน้าจนไม่เหลือสติแล้ว เด็กหนุ่มย้ำฟันลงไปแล้วก็ต้องผงะออกแบบไม่ทันตั้งตัว

เจ็บ !  

คราวนี้เป็นเสียงของซองมิน คยูฮยอนใช้มือหนึ่งจับแขนอวบไพล่หลัง อีกมือกระตุกผมตรงท้ายทอยเล็กเต็มแรง ใบหน้าเล็กเงยเชิด แม้จะรู้สึกร้อนผ่าวทั้งกระบอกตา แต่ก็ยังต่อตากับคนตัวสูงอย่างไม่ยอมแพ้

เป็นบ้าไปแล้วหรือไง กัดไม่เลือกแบบนี้

สมควรแล้ว โทษฐานที่นายถือดีเอาเรื่องของคนอื่นมาพูดเสียๆหายๆ ไอ้คนทุเรศ ปากสกปรก ใจสกปรก นายมันไม่คู่ควรจะมายืนอยู่ตรงนี้เลย ไม่คู่ควรกับพวกเราสักนิด

แล้วคิดว่าฉันอยากอยู่นักหรือไง ขอแค่ให้ฉันได้.......................... ริมฝีปากได้รูปหุบลงทันควัน คยูฮยอนไม่พูดต่อ ผลักร่างเล็กออกห่างอย่างหัวเสีย รู้ว่าสู้ไม่ได้ก็ยังคิดจะสู้ พวกโง่

ฉันจะสู้ ต่อให้ไม่มีอะไรจะสู้นายได้เลย ฉันก็จะไม่ยอมแพ้ !

รับรองว่านายได้ลิ้มรสความพ่ายแพ้สมใจแน่ อีซองมิน

ซองมินไม่คิดเลย ไม่คิดเลยว่าคำพูดของเด็กคนนั้นจะเป็นจริงเร็วขนาดนี้ มือบางวางนิตยสารบันเทิงชื่อดังของประเทศลงบนเตียง พยายามรวบรวมสติอันคลอนแคลนของตนให้มั่นคงก่อนที่ทุกอย่างจะแย่ไปยิ่งกว่าเดิม ต้องทำอะไรก่อน ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเขาต้องทำอะไรก่อน

สติ ซองมิน ตั้งสติไว้

ปรึกษาพี่อีทึกก่อนดีไหมหรือจะบอกผู้จัดการเลย ไม่ดีๆ ถ้าบอกผู้จัดการคงเป็นเรื่องใหญ่ แต่ข่าวมันลงหน้ากลางเต็มพื้นที่หราแบบนี้ เดี๋ยวทางต้นสังกัดก็ต้องรู้อยู่ดี ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วคงต้องบอกเจ้าตัวให้เตรียมใจไว้ก่อน แล้วก็บอกพี่อีทึก ให้ตาย ทำไมมันต้องเป็นช่วงนี้ด้วยนะ

ร่างเล็กวิ่งลงไปยังชั้นล่างพร้อมนิตยสารในมือ ตั้งใจจะบอกข่าวร้ายที่เพิ่งรู้มาให้หัวหน้าวงรู้เป็นคนแรก แต่พอเห็นสีหน้าของพี่อีทึกที่กำลังจ้องภาพบางภาพอยู่หน้าจอคอมฯ แล้ว ซองมินก็นึกรู้ว่ามันสายเกินไปแล้ว

พี่อีทึก

ซองมิน ไปตามรยออุคมาพบพี่ที่ห้องที ด่วน

คะ...ครับ.... ซองมินไปถึงห้องรยออุคก็เปิดประตูออกมาพอดี ร่างเล็กบางหน้าเสียเมื่อซองมินถ่ายทอดคำสั่งพี่อีทึกให้รู้ ดูเหมือนรยออุคเองก็รู้ข่าวนั้นจากเวบเพจที่แฟนคลับของเขาสร้างให้ ซองมินจูงเพื่อนตัวเล็กไปส่งถึงหน้าห้องหัวหน้าวง เห็นรยออุคกลัวจนน้ำตาหยดแล้วก็ให้ใจหายตาม

ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะ

ซองมินครุ่นคิดอยู่คนเดียว คิดอยู่อย่างนั้นเป็นชั่วโมง จนในที่สุดความคิดบางอย่างก็วาบเข้ามาในสมอง ไม่ผิดแน่ วิธีสกปรกแบบนี้เป็นมันแน่ ซองมินคว้านิตยสารเล่มเดิมขึ้นมากำแน่น ร่างเล็กก้าวเร็วๆไปหยุดหน้าห้องริมสุดของชั้นบน ผลักบานประตูเข้าไปโดยไม่เสียเวลาเคาะ

ในห้องนั้นไม่เปิดไฟ......บนเตียงติดหน้าต่าง.....ร่างสูงของใครบางคนกำลังนั่งชันเข่าข้างหนึ่งอยู่หน้าโน้ตบุ๊คของตัวเอง เสี้ยวหน้าคมคายที่ถูกแสงจากหน้าจอตกกระทบมีร่องรอยของความพึงพอใจปรากฏอยู่ตรงมุมปากหยักงาม ดวงตาคมที่ชำเลืองมองมาทางเขาวาววาม....คล้ายสมใจกับอะไรสักอย่าง

มีความสุขได้อย่างน่ารังเกียจ !

ซองมินก้าวเข้าไปใกล้ ปาหนังสือในมือลงตรงหน้าอีกฝ่ายเต็มแรง

นายทำแบบนี้ได้ยังไง !

Fanismz ::: ไม่อยากจะนับเลยว่ามันห่างกับตอนสิบเอ็ดนานเท่าไหร่ ส่งบทเคะให้ที่รักจำใจเล่นมาพักหนึ่ง ตอนนี้เลยทุ่มเทความเลวให้เธอหมดใจ ยัง....มันยังไม่เลวพอ เหมือนที่บทมันบอกไว้นั่นล่ะ ฉันเลวได้ยิ่งกว่านี้เยอะ เหอะ ตอนนี้ก็จบค้างเช่นเคย

ฝากด้วยค่ะ ^^