KIRAZ

ฮะ...ฮยอกแจ.....ฮยอกแจ.......

เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมองทั้งที่กำลังเคี้ยวข้าวอยู่เต็มปาก เห็นรยออุคนั่งหน้าซีด ตาจ้องเป๋งไปที่ประตูก็หันไปมองบ้าง สงสัยจะตะลึงในความหล่อของคยูฮยอน

พรวด!!!!!!!

กรรมไปตกอยู่ที่อีทึกผู้ไม่ทันจะป้องกันตัว ข้าวสวยเม็ดขนาดกำลังงามพุ่งพรวดออกจากปากแดงแบบไม่ทันกั๊กเข้าใส่หน้าขาวๆของเพื่อนผู้โชคร้าย อีทึกโวยลั่นห้อง ปัดเศษอาหารออกพร้อมกับเสียงเอ็ดอึง

โอ๊ย หมด หมดกัน นายทำเสื้อฉันเลอะหมดแล้ว

อีทึก รยออุคเรียกเสียงแผ่ว พาอีทึกให้หันไปมองบ้าง คราวนี้ได้อึ้งพร้อมกันทั้งสามคน

คิมคิบอม ตัวจริงเสียงจริง !

นาย....นายมาทำอะไรในบ้านฉัน! 

ลีฮยอกแจตะคอกถามไปตามมารยาทของเจ้าบ้านที่ดี เห็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญขมวดคิ้วน้อยๆด้วยสีหน้าเอาเรื่องก็ให้ใจหายวาบ คิมคิบอมเดินเข้ามาในห้องนั้นแบบไม่มีท่าทางประหม่าของผู้มาใหม่เอาเสียเลย ฮยอกแจได้แต่แอบค่อนปนหวั่น ใช่เซ่ ดาราใหญ่นี่ จะไปไหน จะทำอะไรก็ทำได้ มีเงินมีชื่อเสียงซะอย่าง ไม่มีทางเห็นหัวชาวบ้านธรรมดาๆอย่างเขาอยู่แล้ว

ฉันถามว่านายมาทำอะไร แล้วก็หยุดอยู่ตรงนั้นนะ ขืนก้าวเข้ามาอีกก้าว......

ฮยอกแจ ค่อยๆพูดกันสิ จะขู่ทำไม รยออุคปรามเสียงสั่น ขอบอกว่าสั่นจริงๆ ทั้งตื่นเต้นทั้งตกใจปนกันไปหมด จู่ๆ คนที่แอบปลื้มมาตั้งนานก็มาโผล่อยู่ตรงหน้า ทำเอารยออุคทำอะไรไม่ถูกยิ่งกว่าฮยอกแจเสียอีก โอ๊ย วันนี้มันวันอะไรนะ ชีวิตรยออุคถึงได้เจอแต่คิบอมๆๆ หรือว่ากุศลที่เคยทำมาทั้งชาติที่แล้วและชาตินี้ มันคิดจะส่งผลให้ในวันเดียว!

มาทำไม หลังจากลดความโมโหหิวลงแล้วก็ลดความกระด้างในน้ำเสียงลงด้วย ฮยอกแจกอดอกถามแขกหน้าเข้ม แล้วก็ได้คำตอบที่ทำให้ตาโต

นายลืมของ นี่ กระเป๋าเงินนายใช่ไหม

กระเป๋าเงิน ตอนแรกเกือบจะไม่เชื่อ แต่พอลองได้เพ่งดูแล้วกระเป๋าเงินสีน้ำตาลเข้มแถมยังเยินจนมีเศษด้ายเปื่อยยุยออกมาแบบนั้น มันของเขาเองนี่หว่า ฮยอกแจรับมาจากมือใหญ่เหมือนกระชากไม่สนใจแม้ว่าจะได้ยินเสียงรยออุคกับอีทึกครางเบาๆด้านหลัง ก็จะทำไมล่ะ ไม่ได้รัก ไม่ได้ชอบมันนี่ ทำไมต้องนิ่มนวล ฮยอกแจไม่เข้าใจ ไม่เก็ท

ทำไมมันไปอยู่ที่นายได้

ฮยอกแจ พูดดีๆสิ คุณคิบอมเค้าอุตส่าห์เอามาคืนให้นะ

เออ โทษที แล้วนายหาบ้านฉันเจอได้ยังไง ใครเป็นคนเปิดประตูให้เข้ามา อ้อ เสร็จธุระแล้วจะกลับหรือยังล่ะฉันจะได้กินข้าวต่อ คิบอมถอนใจกับความห้าวที่อีกฝ่ายแสดงออกมา อยากจะตอบโต้อย่างที่เคยชินเหมือนกันแต่ถ้าทำแบบนั้นไอ้เรื่องที่ต้องทำหน้าตายมาหาถึงบ้านมันก็จะพังไม่เป็นท่า ชายหนุ่มหันไปด้านหลังคู่รักคู่หนึ่งกำลังยืนง้อกันเงียบๆ จะพรากคนใดคนหนึ่งมาช่วยอธิบายก็ดูจะใจร้ายเกินไป

ว่าไงล่ะ

ฉันรู้ที่อยู่ของนายเพราะดูจากบัตรประชาชน ซองมินเป็นคนเปิดประตูให้เข้ามา แล้วก็.....ธุระของฉันยังไม่เสร็จจนกว่าจะได้คำตอบว่าทำไมนายถึงไปโผล่ที่งานมีตติ้งของฉันโดยใช้ชื่อของซองมินได้

ฮยอกแจหน้าซีด มือไม้เย็นขึ้นมาในทันที เอาแล้วไง ไอ้แก้มแตกมันเล่นกูแล้ว ร่างเล็กบางกระถดถอยมาหนึ่งก้าว ตั้งท่าจะเล่าเหมือนที่เคยเล่าให้อีทึกกับรยออุคฟัง แต่คิบอมกลับยกมือห้ามไว้เสียก่อน พ่อดาราใหญ่บอกด้วยประโยคง่ายๆว่า ฉันหิว กินไปคุยไปได้ไหม

ไม่ได้ ไม่ให้กิน

ฮยอกแจ นายจะใจร้ายมากไปแล้วนะ กับคนหิวก็ไม่เว้นเลยเหรอ

อีทึก แต่นี่มัน....มันไม่ใช่เด็กยากจนที่เราจะสละข้าวให้นะ ระดับหมอนี่น่ะแค่ข้าวมื้อเดียวหาทานได้ง่ายๆอยู่แล้ว อีทึกจะแย้งอีกก็เกรงใจในเมื่อเจ้าบ้านเขายืนกรานแบบนั้นก็ได้แต่หันไปฝากความหวังไว้กับเด็กสาวหน้าหวานที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมชายหนุ่มคนหนึ่ง

เกิดอะไรขึ้น แล้วทำไมพี่ชายไปยืนเบียดพี่อีทึกแบบนั้น ไม่มีที่ให้ยืนแล้วหรือ

ซองมิน เธอเป็นคนเปิดประตูให้หมอนี่เข้ามาใช่ไหม หมอนี่คือคนไหน สังเกตได้จากปลายนิ้วชี้ที่แทบจะกดหน้าผากพระเอกเบอร์หนึ่งอยู่รอมร่อ ซองมินพยักหน้ารับ

ใช่ ตอนแรกฉันก็ตกใจเหมือนกันไม่คิดว่าจะเป็นคุณคิบอม แต่เห็นว่ามากับคยูเลยวางใจให้เข้ามา อ้อ พี่ยังไม่รู้สินะ คยูฮยอนเป็นเพื่อนกับคุณคิบอม ฮยอกแจแทบจะลงไปนอนดิ้นอยู่กับพื้น โอ๊ย แค่ไอ้น้องเขยคนเดียว ชีวิตของลีฮยอกแจก็ลุ่มๆดอนๆ พออยู่แล้ว นี่ยังพ่วงเอาเพื่อนโรคจิตมันมาอีกคน ใครก็ได้ช่วยบอกทีว่าผมกำลังฝันร้าย

เป็นเพื่อนกัน ทำไมฉันไม่เคยรู้

ก็ฉันไม่เคยบอก เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น ชายหนุ่มที่ชื่อคยูฮยอนตวัดตามองมาเหมือนฮยอกแจเพิ่งพูดอะไรโง่ๆออกไป จากนั้นก็เสริมต่อว่า เป็นนาย นายจะประกาศหรือว่านายเป็นเพื่อนตั้งแต่เด็กกับไอ้คนที่แฟนนายปลื้มนักปลื้มหนา นายคงไม่เห็นฉันโง่ขนาดนั้นหรอกนะ

แต่คยูเห็นเราโง่ใช่ไหมถึงได้ปิดบังเรา

ไม่เอาน่า เราคุยกันแล้วนี่ ซองมินก็รู้ว่าผมหวงของผม ซองมินทำปากยื่น ขยับหนีเมื่อคนรักโอบเอวเข้าไปหาอย่างง้องอน ฮยอกแจไม่อยากจะสนใจไอ้คู่รักคู่เพี้ยน ปล่อยให้มันอยู่โลกส่วนตัวของมันไป เพราะไอ้คนที่ต้องสนใจน่ะมันกำลังลากเก้าอี้มานั่งร่วมโต๊ะกับพวกเขาหน้าตาเฉย

คุณสองคนคือปาร์คจองซู กับคิมรยออุคใช่ไหมครับ ผมจำได้ เจ้าของชื่อยิ้มรับอย่างปลาบปลื้ม คิมคิบอมเรียกชื่อเขาออกมา ไม่ใช่เรื่องที่จะเกิดขึ้นได้ทุกวัน อีทึกกับรยออุคเลยตั้งหน้าตั้งตากอบโกยช่วงเวลาอันมีค่าตรงหน้าให้ได้มากที่สุด ฮยอกแจมองแล้วก็ดีใจกับเพื่อนจนต้องแอบเบ้ปาก

จำไม่ได้ก็บ้าแล้ว เพิ่งแยกกันไม่ถึงวัน

พี่ชายซองมินเป็นอะไรมากหรือเปล่า วันนี้อากาศก็ไม่ร้อนนะ

ไม่รู้สิ สงสัยดีใจมีเพื่อนๆมาบ้านมั้ง ฮยอกแจค้อนขวับ ใครว่าผู้ชายค้อนไม่ได้ ลีฮยอกแจนี่แหละจะทำให้ดู ตวัดตาใส่ทั้งน้องสาว น้องเขยนั่นแหละ ช่างทิ่มแทงกันดีนัก เห็นคนนอกดีกว่าพี่ในไส้แบบนี้ ไม่กงไม่กินมันแล้วโว้ย

ฮยอกแจ อิ่มแล้วหรือ รยออุคถามอย่างสงสัย เหอะ เห็นหรอกน่าว่าโล่งใจที่ฮยอกแจลุกขึ้นซะได้น่ะ กลัวจะมีคนอาละวาดให้พ่อยอดชายนายคิบอมอยู่ไม่ได้น่ะสิ คนตัวขาวพยักหน้าตอบ ไม่พูดไม่จาแล้วก็วิ่งขึ้นชั้นบนไปทันที

เข้าห้องตัวเองได้ก็เตรียมอาบน้ำให้หายเหนียวตัว ฮยอกแจตัดไอ้พระเอกหน้ากวนนั่นออกไปสมองอย่างเด็ดขาดจะไม่คิดถึงมัน ไม่ระแวง ไม่กลัวเพราะฮยอกแจไม่ได้ทำผิดอะไรนี่นา แต่สวมรอยไปเป็นแฟนคลับมันไม่ถึงวัน เจ้านั่นคงไม่เอาตำรวจมาจับเขาโทษฐานหลอกลวงคนของประชาชนหรอกนะ ที่สำคัญ....ทั้งซองมิน คยูฮยอนก็อยู่ด้วย สองคนนั่นคงช่วยกันอธิบายเรื่องทั้งหมดได้หรอก เมื่อย้ำเหตุผลทั้งหลายแหล่กับตัวเองและตัดความกังวลในใจทิ้งไปได้แล้ว ฮยอกแจก็อาบน้ำเตรียมตัวเล่นเกมส์ก่อนนอนต่อ

ร่างบางเดินสดชื่นออกมาจากห้องน้ำก่อนจะร้องเฮ้ยเต็มบ้าน

นาย.....นายเข้ามาได้ยังไง

ก็เปิดประตูเข้ามา

ไม่ใช่ ฉัน...ฉันหมายถึงว่านายเข้ามาในห้องฉันทำไม ใครอนุญาตวะ

ก็มีเรื่องอยากคุยด้วย ซองมินเลยบอกให้ขึ้นมาหา ฉันเคาะประตูแล้วนะ ซองมิน! ซองมินนี่! ยัยซองมิน! มันเบื่อหน้าพี่ชายแสนดีคนนี้แล้วใช่มั้ยถึงได้ส่งเพชรฆาตหน้าหยกมาสังเวยกันถึงบนเตียงแบบนี้ ฮยอกแจได้แต่แหกปากร้องอยู่ในใจ มือที่ถือผ้าขนหนูเช็ดผมยังค้างอยู่บนหัว มองคิบอมตาไม่กระพริบ

จะคุยเรื่องอะไร

แต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนสิ

นี่ก็เรียบร้อยแล้ว ฉันอยู่ในห้องส่วนตัวนะ จะแต่งยังไงมันก็สิทธิ์ของฉัน นายนั่นแหละบุกรุกห้องคนอื่นยังมีหน้ามาสั่งเจ้าของห้องเค้าอีกเหรอ คิบอมกรอกตามองเพดานห้อง สีหน้าบอกชัดว่ากำลังระอาคนเถียงคำไม่ตกฟากมากอยู่เหมือนกัน แต่ชายหนุ่มก็ยังรักษามารยาทที่ดีของผู้มาเยือนไว้ด้วยการล้มตัวลงนอนบนเตียงของฮยอกแจแบบไม่ต้องมีการเชื้อเชิญ

อ๊ากกกก ห้ามนอนนะ ห้ามนอน ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้

เหนื่อย ขอพักสักเดี๋ยวสิ

ไปพักบ้านนายสิวะ มานอนทำไมบนเตียงฉัน หมด หมดกันความบริสุทธิ์ของเตียงกู โดนไอ้โจรชั่วช้าสามานย์มันปล้นไปแบบไม่ทันป้องกันซะแล้ว 

พระเอกอันดับหนึ่งที่เพิ่งถูกลดขั้นให้กลายเป็นโจรชั่วลืมตามองคนพูดขำๆ เออนะ คนแปลกแบบนี้มันก้มีอยูในโลกจริงๆด้วย คนที่อยู่ใกล้แล้วไม่รู้สึกเบื่อ รู้สึกอย่างไรก็แสดงออกมาหมดทางสีหน้าและแววตา แต่ก็เป็นคนที่เขาไม่สามารถจะเดาได้ว่าอารมณ์ต่อไปจะมาในรูปแบบไหนเหมือนกัน คนที่ทำให้เขาต้องใช้ความพยายามอย่างแสนสาหัสกว่าจะละสายตาได้สักครั้ง มีอยู่จริงบนโลกใบนี้สินะ

นายจะคุยอะไร 

นั่นไง เพิ่งโมโหเขาไปหยกๆ ตอนนี้ก็มานั่งตาแป๋วรอฟังอย่างตั้งอกตั้งใจแล้ว คิบอมแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่เริ่มแห้ง สะกดสายตาของตัวเองให้หยุดแค่ดวงตาเรียวสวย อย่าได้มองต่อไปกว่านั้น อย่ามากกว่านั้นคิบอม นายไม่เห็นริมฝีปากแดงเรื่อ ไม่เห็นปลายคางมน ผิวเนื้อเนียนตรงซอกคออ่อนไหว กระดูกไหปลาร้าและแผ่นอกบอบบางนายก็ไม่เห็น

ไม่เห็น ไม่เห็นอะไรทั้งนั้นคิบอม!

ร่างสูงผุดลุกขึ้นนั่งพร้อมกับหันหลังให้ คิบอมซบหน้ากับฝ่ามือตัวเอง ข่มความรู้สึกที่กำลังเต้นเร้าในอกให้สงบลงอย่างยากลำบาก ก็มานั่งแต่งตัวยั่วกันแบบไม่รู้ตัวต่อหน้าต่อตาแบบนี้ มันจะสงบได้ง่ายๆไหมล่ะ ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึกหันมามองเจ้าของห้องที่ยังงกับอาการผีเข้าผีออกของแขกไม่หาย

เป็นไรมากป่ะ ถามด้วยความเป็นห่วงแต่ยังไม่วายจะกวน ตาเรียวรีจับจ้องใบหน้าคมเข้มไม่หลบ ไม่ได้ๆ ฮยอกแจไม่ไว้ใจ เกิดมันคึกบ้าอยากเอาคืนที่เขาทุบหน้าผากขึ้นมา เขาจะเอาเวลาที่ไหนไปวิ่งหนี ทางที่ดีเราต้องไม่ประมาท เพราะฉะนั้นเมื่อคิบอมเอื้อมมือมาหาร่างบางก็ดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที

จะทำอะไรวะ

มานั่งนี่สิ

ไม่เอา นายจะทำอะไร

คือ....พอดีฉันอยากสารภาพรักว่ะ ช่วยนั่งฟังหน่อยได้ไหม

ฮยอกแจทำหน้าเหมือนคิบอมเพิ่งพูดภาษาต่างดาวออกมายังไงยังงั้น พี่ชายของซองมินขมวดคิ้วน้อยๆ เอียงคอมองอีกฝ่ายก่อนจะถามซ้ำแผ่วๆ อะไรนะ

ฉันชอบนาย....ชอบมาก...... 

พระเอกหนุ่มเองก็ไม่อยากเสียเวลาทวนคำถาม มามุกเอ๋อแบบนี้ตอบไปตรงๆ เน้นๆ แบบนี้เลยดีกว่า และมันก็ได้ผลเพราะตอนนี้ฮยอกแจกำลังเบิกตากว้าง หน้าขาวแดงซ่าน ปากก็ขยับเป็นคำพูดแต่ไม่มีเสียง ก่อนอาการช็อคจะแสดงผลมากกว่านั้นคิบอมก็กระตุกข้อมือผอมบาง คนที่เสียศูนย์อยู่แล้วก็หล่นปุลงบนเตียงแบบไม่มีการขัดขืน

ฮยอกแจ ฉันชอบนาย

นาย....กำลังซ้อมละครอยู่หรือเปล่า พระเอกส่ายหน้า

ถ้าอย่างนั้น นายกำลังอัดรายการอะไรอยู่หรือเปล่า ในห้องฉันมีกล้องซ่อนไว้ใช่ไหม ส่ายหน้าอีก ฮยอกแจครางเสียงต่ำในคอ กวาดตามองทั่วห้องด้วยแอบหวังในใจว่าจะมีทีมงานนอกสถานที่จากกองใดกองหนึ่งโผล่มาช่วยเขาออกจากการกักกันของไอ้พระเอกตรงหน้า แต่จนแล้วจนเล่าก็ไม่มีใครโผล่มา ฮยอกแจได้ยินสัญญาณอันตรายจากที่ไหนสักที่ไกลๆ ก่อนจะค่อยๆ....ดังขึ้น.....ดังขึ้น

นายเมาหรือเปล่า

จูบวัดระดับแอลกอฮอล์ดูไหม

ไม่ ! ปฏิเสธไปแบบไม่ต้องคิด แม้ว่าตอนนี้ริมฝีปากล่างกำลังถูกเลาะเล็มจากคนข้างบนก็ตาม ฮยอกแจครางเสียงสั่น พ่อแก้วแม่แก้ว ช่วยลูกด้วย ลูกยังไม่อยากเสียอธิปไตยให้ไอ้พระเอกมันตอนนี้ !

......คิ......คิบอม.....

หือม์

หยุด...หยุดจูบก่อนได้ไหม ฉันใจคอไม่ดี

คิบอมเม้มปากอย่างชั่งใจ อยากจะบอกว่าการแตะริมฝีปากย้ำๆแบบนี้มันไม่เรียกว่าจูบถ้าจูบของจริงมันต้องยิ่งกว่านี้ แต่ก็ยอมผละออกห่างประมาณหนึ่งคืบ ชายหนุ่มยังวางศอกทั้งสองกับเบาะนุ่มกักตัวร่างบางไว้เอาแบบไม่ให้หนีไปไหนได้ถ้ายังคุยกันไม่รู้เรื่อง ฮยอกแจเองก็มองไม่เห็นทางออกของตัวเองได้แต่นอนหน้าแดง ปากแดง หลบตาคิบอมให้วุ่นวาย

ว่าไง

ว่าอะไรล่ะ

อ้าว ก็ฉันเพิ่งสารภาพรักกับนายไป ตามมารยาทแล้วนายก็ต้องตอบอะไรมาบ้างสิ

นายอยากได้คำตอบตามมารยาทว่างั้น คิบอมยิ้มหวาน ตอบเสียงนุ่ม

ไม่อยากได้ อยากได้คำตอบจากใจนาย แล้วถ้าจะให้ดีตอบตกลงด้วยจะดีมาก ลีฮยอกแจเลยได้เหวี่ยงค้อนใส่เพศเดียวกันเป็นครั้งที่สองของวัน มือบางคว้าหมับที่ปลายนิ้วเรียวเมื่อคิบอมทำท่าจะสนใจกระดุมชุดนอนของเขามากกว่าเรื่องที่กำลังพูดกัน รู้อย่างนี้.....แต่งตัวให้มันรัดกุมกว่านี้ก็ดีหรอก

ทำไมต้องเป็นฉัน

เพราะมันต้องเป็นนายไง

นายอย่าตอบอะไรให้มันเลี่ยนนักนะ ฉันไม่ชอบดูละครหลังข่าว ถ้าไม่เคลิ้มไปกับคารมนายก็ช่วยไม่ได้นะ คิมคิบอมเลิกคิ้วก่อนจะหลุดขำพรืดใหญ่ ร่างสูงพลิกตัวนอนหงายแล้วก็หัวเราะซะจนลั่นห้อง นี่ หัวเราะทำไม มันตลกตรงไหน

นายนี่มันจริงๆนะ อยู่ด้วยแล้วไม่เบื่อจริงๆ

อ้อ นี่คือเหตุผลของนาย

ฮยอกแจ นายเชื่อเรื่องรักแรกพบไหม ฮยอกแจอยากจะสั่นหน้า แต่ติดที่ดวงตาหวานฉ่ำของใครบางคนที่ทอดมองมา เลยได้แต่มองตอบเงียบๆ ไม่ได้รู้สึกอะไรนะ.....แค่ไม่อยากหักหาญน้ำใจใครเท่านั้น

ฉันไม่เคยเชื่อ บอกตามตรงว่าเรื่องเพ้อฝันแบบนั้นมันเชื่อไม่ลง ฮยอกแจพยักหน้ารับ เห็นด้วย แล้วคิบอมก็จับมือบางไว้วางไว้บนอก เอ่ยด้วยเสียงกลั้วหัวเราะว่า แต่ไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเจอกับตัวเอง ถ้าไม่ได้พบนายวันนี้ ฉันก็คงจะคิดแบบนั้นต่อไป นายเข้าใจที่ฉันพูดหรือเปล่าฮยอกแจ

ยิ่งกว่าเข้าใจเสียอีก

ฮยอกแจไม่เข้าใจว่าตัวเองเป็นอะไร ทำไมถึงไม่ปฏิเสธออกไปให้ชัดเจน มันควรจะเป็นแบบนั้นไม่ใช่หรือ อีกฝ่ายเป็นผู้ชายแถมยังไม่เคยคุยกันมาก่อนถ้าไม่นับวันนี้ ไม่รู้จักนิสัยใจคอ รู้แค่ว่าเป็นดารา หน้าตาดี มีชื่อเสียง สาวกรี๊ดตรึม คุณสมบัติแต่ละข้อก็ชวนให้เป็นที่อิจฉาของฮยอกแจทั้งนั้น เจอกันวันแรกก็บุกเข้ามาบอกว่ารักเขาถึงห้อง มันไม่แปลกไปหน่อยหรือที่เขายังนั่งเฉยอยู่ได้

ทำไมไม่โกรธ ไม่โวยวาย แล้วทำไม.....ถึงไม่รังเกียจ

ร่างเล็กกัดปากคิดอยู่คนเดียว คิด คิด แล้วก็คิดจนสุดท้ายก็มาหยุดสายตาที่คนตัวสูง

ฮยอกแจครางลึกในอก

เวรแล้ว เขาเองก็......พลาด.....อย่างนั้นหรือ

ไอ้อาการเต้นตุบๆของก้อนเนื้อใต้อกซ้ายเนี่ย มันคือคำตอบที่เขาไม่มีทางปฏิเสธคิมคิบอมได้ใช่ไหม !

ลองมารักกันดูไหม

เออ ชวนกันง่ายๆเลยนะ ไม่กลัวแฟนคลับนายไม่ปลื้มหรือไง

ไม่กลัว สมัยนี้แล้วเค้าไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวกันหรอก แต่ถ้านายแคร์คนอื่น ฉันจะยอมปิดเรื่องของเราเป็นความลับก็ได้นะฮยอกแจ เอ้า ทำไมมันกลายเป็นเรื่องของเขาไปแล้วล่ะ คนที่จะเดือดร้อนเวลามีคนรู้ว่าตัวเองมีแฟนมันนายไม่ใช่ฉันสักหน่อย ที่ฉันยอมให้นายหนีกลับมาก่อนวันนี้เพราะฉันแน่ใจแล้วว่าฉันจะตามมาคุยกับนายที่บ้าน ไม่อย่างนั้นฉันคงจับนายมาคุยกลางงานไปเรียบร้อยแล้ว ฉันไม่แคร์ใครหรอกนะ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่บอกคนอื่นๆ นายไปหรอกว่าฉันตั้งใจจะมาเจอนาย 

ฮยอกแจตาโต อย่าบอกนะว่า นาย...นายบอกคยูฮยอนกับซองมินไปแล้วเหรอ

อีทึกกับรยออุคด้วย หมดกันอนาคตหนุ่มโสดในฝันของสาวๆ ไอ้ที่เคยแอบหวังไว้ว่าอีทึกกับรยออุคอาจจะมีน้องสาวหรือเพื่อนหน้าตาน่ารักพามาแนะนำให้รู้จักในวันหนึ่งข้างหน้าเป็นอันว่าพับเก็บไปได้เลย แค่รู้ว่าพ่อยอดขมองอิ่มคิมคิบอมแอบปันใจมาให้ผมแค่นี้ ก็ไม่รู้แล้วว่าสองคนนั่นยังจะอยากคบผมเป็นเพื่อนอยู่หรือเปล่า

ว่าไง ตกลงจะรักกันไหม

ขอเวลาคิดหน่อย ผมตอบมันดุๆ อย่ามาอ้อนแถวนี้นะเว้ย กรูเกลียดเด็ก

นานเท่าไหร่

วะ เรื่องแบบนี้มันระบุชัดเจนกันได้ที่ไหนล่ะ แค่นี้รอหน่อยไม่ได้หรือไง

ไอ้รอน่ะมันรอได้ แต่ขอรางวัลปลอบใจคนรอหน่อยได้ไหม ลูกตาพราวระยับแบบนี้ไม่ต้องบอกเลยนะว่าอยากได้รางวัลที่มันทำให้ฮยอกแจต้องเปลืองตัวอีกแล้วน่ะ ร่างบางขยับหนีเมื่อคนตัวโตเท้าแขนคร่อมร่างเขาแล้วยึดมือทั้งสองข้างไว้

จะเอาอะไร

จูบ...เอาแบบหวานๆด้วย

ไอ้บ้า

ริมฝีปากได้รูปยิ้มพราย ด่าได้ด่าไป เพราะอีกเดี๋ยวนายก็จะพูดอะไรไม่ได้อีกครู่ใหญ่เลยล่ะฮยอกแจ อ้อ ฉันอนุญาตให้ครางได้ แต่ถ้าจะขอให้หยุด คิมคิบอมคนนี้คงไม่ตามใจอีกแล้วนะ

คิบอมโทษว่ามันเป็นเรื่องของโชคชะตา

ตอนที่เพื่อนสนิทอย่างคยูฮยอนเดินหน้านิ่งเข้ามาขอบัตรร่วมงานมีตติ้งสำหรับแฟนคลับของเขานั้น บอกตามตรงว่าคิบอมไม่อยากให้เพราะไม่อยากให้มีการใช้เส้นสายในการทำงานของเขา แต่ในเมื่ออีกฝ่ายยืนยันว่าเอาไปให้ใครบางคนหายซึมเฉยๆ เขาเลยให้ไป ไม่คิดว่าคนที่จะมาร่วมงานจะเป็นคนรักของคยูฮยอนที่คิบอมไม่เคยเห็นหน้า

ความรู้สึกแรกที่ได้เห็นใบหน้าเรียวชัดเต็มตา

ในใจคิบอมมันมีคำๆหนึ่งลอยขึ้นมาทันที คำว่าเสียดาย แต่คิบอมไม่ใช่คนที่จะจมอยู่กับความคิดของตัวเองฝ่ายเดียว ไม่อยากนั่งเดาไปเรื่อยเปื่อย เขาจึงเวลาไม่ถึงห้านาทีที่แวบออกมาจากงาน โทรศัพท์หาคยูฮยอนถามเอาเรื่องราวทั้งหมด แล้วจึงได้ความจริงที่ทำให้หัวใจเต้นแรงจนเจ็บ

ไม่ใช่แฟนคยูฮยอน ยังไม่ได้เป็นของใคร

แล้วจะช้าอยู่ทำไมล่ะคิบอม ^^

The End กันเถอะ

Fanismz ::: จบไปอีกหนึ่งเรื่อง ขอโทษนะคะที่ตอนจบมันหวานซะขนาดนั้น เหอะๆๆ ต่อไปนี้ก็จะเหลือ คยูคนเลว อยู่ในบัญชีอีกเรื่องเดียว เว้นเสียแต่ว่าแฟนนิสจะคึกมีฟีลอยากแต่งฟิกคู่แปลกขึ้นมาอีกเมื่อใด คนอ่านก็จะได้อ่านฟิกสั้นตัดหน้า คยูคนเลว อีกเมื่อนั้น ชอบฮยอกแจ รักฮยอกแจ แม้ในเรื่องฮยอกจะเรียบร้อยโรงเรียนบอมไปเรียบร้อยแต่ในความจริงแล้ว ฮยอกแจเป็นชายหนุ่มที่เท่มากในสายตาแฟนนิส (สืบเนื่องมาจาก KM IDOL PART 6) ฮยอกแจแมนมั่กมากกกก >///<

รักฮยอกแจจังเลย

ใครที่อยากอ่านพาร์ทของไอ้น้องเขยสุดโหดของฮยอกแจกับสาวน้อยซองมิน อืมม เอาไว้ก่อนเนาะ พี่แฟนก็อยากอ่าน แต่มันไม่มีเวลาแต่งค่ะ ฮ่าๆๆ ใครอยากอ่านคู่ไหนรีเควสได้นะ ตอนนี้แฟนกำลังไล่อ่านคอมเม้นท์มีหลายคนที่คอมเม้นท์มาถูกใจมาก นะ ถูกใจกันแล้ว ขออะไรก็ให้กันได้

ขอบคุณค่ะ