KIRAZ

การไปเที่ยวเชิงหาข้อมูลทำรายงานวันนั้นเป็นประโยชน์กับงานของซองมินมาก เขาได้ข้อมูลมาเพียบแถมยังมีทงเฮคอยช่วยให้คำปรึกษาเรื่องการเรียบเรียงข้อมูล คยูฮยอนเองก็กลายเป็นคนคอยช่วยเหลือเรื่องเล็กๆน้อยๆ ที่นอกเหนือจากบทเรียน เพราะฉะนั้นเวลาที่คิบอมไม่ว่างซองมินก็จะไม่เคยเหงาเพราะจะมีทงเฮและคยูฮยอนมาอยู่เป็นเพื่อนประจำ ชีวิตของซองมินเลยมีผู้ชายหน้าตาดีมากถึงมากที่สุดสองคนเข้ามาผูกพันด้วยโดยไม่รู้ตัว

เก็บของเสร็จหรือยัง เดี๋ยวโรงอาหารคนจะแน่นนะ

ทงเฮไปก่อนได้เลย วันนี้เรานัดคิบอมไว้ รู้อยู่เต็มอกว่าจะได้เห็นสีหน้าแบบไหนจากคนข้างตัว แต่ซองมินก็ซื่อตรงเกินที่จะปิดบังแม้ว่ามันจะเป็นเพียงเรื่องเล็กๆ ซองมินเขย่าแขนอีกฝ่ายเบาๆ เห็นทงเฮหรุบตาลงต่ำก็รู้แล้วว่าทงเฮไม่ค่อยพอใจ

ไปด้วยกันไหม

ไม่ ไปกันเถอะ เราจะไปกินข้าวกับคยูฮยอน

ถ้าอย่างนั้นก็เจอกันตอนเย็นนะ ทงเฮรับคำเบาๆ จนถึงวันนี้ซองมินก็ยังไม่รู้สาเหตุที่ทำให้ทงเฮคอยแต่จะหลบเลี่ยงการพบเจอกับคิบอม บางครั้งเจอหน้ากันจังๆทั้งสองคนจะสบตากันโดยไม่มีคำทักทายก่อนที่ทงเฮจะเป็นฝ่ายเลี่ยงไป คิบอมก็ได้แต่มองตามแล้วก็ไม่สาวความต่อ เมื่อทั้งสองฝ่ายไม่ยอมพูดมันออกมาซองมินเองก็ได้แต่เก็บความในใจไปปรึกษาคยูฮยอน ซึ่งรายนี้ก็เพียงแค่ยิ้มแล้วก็นิ่งไปอีกคน

ลงแบบนี้คงต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตัวเลือกสุดท้าย

เวลา

บ่ายวันนั้นซองมินเรียนตัวเดียวกับคิบอม แต่เขานัดทงเฮไว้ว่าจะไปซื้อของด้วยกัน แต่พอออกมาจากห้องเรียน หญิงสาวคนหนึ่งก็วิ่งเร็วๆเข้ามาหาบอกซองมินว่าอาจารย์ลีมินวูเรียกพบเรื่องงานชิ้นล่าสุดที่ส่งไป ซองมินอยากจะโทรไปบอกทงเฮก่อนว่าเขาอาจจะไปช้าสักสิบนาทีแต่พอเห็นคิบอมยืนหน้าเข้มอยู่ข้างตัวคนตัวเล็กก็เปลี่ยนใจ

คิบอม ช่วยอะไรเราหน่อยสิ

ช่วยอะไรล่ะ ซองมินยิ้มหวาน

ไปบอกทงเฮหน่อยนะว่าเราต้องไปพบอาจารย์ข้างบนก่อน ไม่น่าจะเกินครึ่งชั่วโมง ขอบใจมากนะ บอกแล้วก็วิ่งเข้าลิฟท์ไปทันที ทิ้งคิบอมให้อ้าปากค้าง ท้วงไม่ได้ แย้งไม่ทัน สุดท้ายเลยจำต้องลงไปใต้ตึกเพื่อมองหาคนที่เขาต้องมาบอกข่าวซองมินให้รู้ หาไม่ยากเพราะทงเฮมักนั่งอยู่ตรงโต๊ะประจำ พอเห็นเป้าหมายกำลังนอนฟุบโต๊ะอยู่ ชายหนุ่มก็ตรงเข้าไปหา

......ลีทงเฮ...... เจ้าของชื่อลืมตาขึ้น ครั้นพอเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นใครก็ทักเสียงเรียบ

นาย มีอะไร

ซองมินให้มาบอกว่าเขาต้องไปพบอาจารย์ก่อน ไม่น่าจะเกินครึ่งชั่วโมง บอกไปแล้วก็เงียบ ทงเฮพยักหน้ารับรู้ ไม่สนใจจะชวนคุยต่อ เด็กหนุ่มมองใบหน้าหล่อคมตั้งท่าจะหลับต่อ

ขอคุยอะไรด้วยหน่อยได้ไหม

คิบอมเอ่ยเสียงเรียบ อีกฝ่ายถอนใจแรงๆ แต่ยอมยืดตัวนั่งตัวตรง ร่างสูงก็นั่งลงตรงข้าม

ซองมินกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคออย่างยากลำบาก นึกเสียใจที่ไม่ฟังคำเตือนของทงเฮเสนอตัวเข้ามาเป็นเหยื่อสายตาให้อาจารย์เฒ่าถึงในห้อง แล้วตอนนี้ก็ต้องมานั่งขนลุกกับมือหนาๆที่เริ่มลามมาแตะแขนแตะไหล่อย่างไร้มารยาทเป็นที่สุด

อาจารย์ครับ ผมว่า.....งานชิ้นนั้นผมส่งไปแล้วนะครับ

จริงหรือ ผมหาจนทั่วแล้ว แต่ไม่เจอ คุณแน่ใจหรือว่าส่งมาจริงๆ

แน่ใจครับ ผมส่งพร้อมงานของลีทงเฮ ผมจำได้ ที่สำคัญผมยังเก็บไฟล์ของงานชิ้นนี้ไว้อยู่ถ้าอาจารย์ข้องใจผมไปปริ้นท์มาส่งให้ตอนนี้ก็ยังได้นะครับ ชื่อของลีทงเฮดูจะทำให้มือที่กำลังแตะไหล่เล็กชะงักจนรู้สึกได้ ร่างเตี้ยล่ำของอาจารย์หนุ่มใหญ่หยุดพิงสะโพกกับขอบโต๊ะ มองหน้าซองมินยิ้มๆ

พักนี้ดูคุณสองคนสนิทกันจังเลยนะ

....เอ่อ....ถ้ายังไงผมรีบไปปริ้นท์งานมาให้อาจารย์ดีกว่านะครับ เดี๋ยวมันจะค่ำซะก่อน ซองมินไม่สนใจน้ำเสียงเย้าแหย่ของผู้มีศักดิ์เป็นอาจารย์ เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืนแต่กลับถูกคว้าข้อมือไว้แน่น ความรู้สึกรังเกียจแล่นพล่านไปตามเส้นเลือด ซองมินขนลุกจนตัวสั่น สะบัดแขนเต็มแรง

อาจารย์ ปล่อยครับ

เดี๋ยวสิ ซองมิน ผมแค่อยากคุยด้วย.....

ปล่อย!

เสียงห้วนห้าวเค้นสั่งมาจากประตูห้อง ซองมินแทบน้ำตาไหลด้วยความดีใจเมื่อเห็นทงเฮสาวเท้าเข้ามา ใบหน้าขาวเรียบตึง ริมฝีปากสีแดงสดเม้มแน่น อะไรก็ไม่น่ากลัวเท่าดวงตาเยียบเย็นที่มองตรงไปยังเจ้าของห้องราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

ลีทงเฮ ผมจำได้ว่าไม่ได้เชิญคุณมาพบวันนี้นะ

ฉันก็ไม่ได้อยากมาเหยียบห้องนี้นักหรอก ปล่อยซองมิน แล้วก็อย่าให้รู้อีกนะว่าแกเอาตำแหน่งอาจารย์มาข่มขู่นิสิตแบบนี้อีก ไม่อย่างนั้นฉันจะส่งคลิปฉาวในผับเกย์ของแกไปลงอินเตอร์เน็ต ดูซิว่าจะมีหน้ามาใช้อำนาจในทางที่ผิดแบบนี้อีกไหม

เธอ เธอเอาอะไรมาพูด

หุบปากไปเลย ฉันพูดคำไหนคำนั้น ไม่เชื่อลอง

ซองมินโดนลากหัวซุนออกมาจากห้องในนาทีต่อมา แล้วก็คงโดนทงเฮจูงไปไม่รู้ทิศทางถ้าหากเขาไม่กระตุกแขนท้วงไว้เสียก่อน ฮีโร่ของซองมินยอมหยุดเดิน ตวัดตามองซองมินดุๆแล้วก็เริ่มสวดทันที

บอกแล้วใช่ไหมว่าเวลาไปเจอมันให้เอาเพื่อนไปด้วย ทำไมไม่ฟังบ้างเลย

ขอโทษ ก็เราลืม

ดี ลืมจนเกือบได้เรื่อง นี่ถ้าฉันไม่ฉุกใจถามคิบอม นายคงถูกไอ้เฒ่านั่นงาบไปแล้ว ซองมินลูบแขนหวาดๆ ยังรู้สึกกลัวอยู่บ้างแต่ก็ไม่หนักหนาถึงขั้นคุมสติไม่ได้ เด็กหนุ่มหย่อนตัวลงนั่งตรงเก้าอี้ยาวสีเขียวเข้มข้างทาง มองทงเฮหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรออก

คยูฮยอน ฉันอยู่กับซองมินนะ เออ มีเรื่องนิดหน่อย........

แล้วซองมินก็นั่งฟังทงเฮเล่าวีรกรรมเมื่อครู่ให้ปลายสายฟังอีกรอบ สรุปความได้ว่าคยูฮยอนจะโดดเรียนออกมาหาพวกเขาภายในสิบนาที และเด็กหนุ่มก็มาจริงๆ ใบหน้าขาวจัดยิ่งเผือดลงเมื่อเห็นซองมินนั่งกอดตัวเองอยู่ตรงเก้าอี้ คยูฮยอนนั่งลงข้างกัน จับแขนซองมินไปพลิกขึ้นลง แตะแก้มดูซ้ายขวาจนแน่ใจแล้วว่ามีอะไรบุบสลายจึงผ่อนลมหายใจเฮือกใหญ่

ไอ้ลีมินวู เอาไว้ไม่ได้แล้วแบบนี้

อย่าให้มันเป็นเรื่องใหญ่เลย แค่ทงเฮขู่ไปเมื่อกี้เราว่าเค้าคงไม่กล้าทำอะไรแล้วล่ะ

ไม่ได้ คราวนี้ผมจะจัดการเอง

คยูฮยอนบอกเสียงต่ำ ตั้งใจแน่แน่วว่าจะไม่ยอมทนอยู่ร่วมคณะกับอาจารย์จิตเสื่อมคนนั้นอีกต่อไปแล้ว ซองมินไม่อยากให้เรื่องลุกลามแต่ก็ไม่รู้จะห้ามได้ยังไง ได้แต่นั่งหน้าหมอง คิดหนักไปถึงเรื่องวุ่นวายอีกมากมายที่จะตามมา

แล้ว......คิบอมรู้เรื่องนี้หรือยัง คยูฮยอนถามเหมือนจะเกรงใจ ซองมินไม่รู้ว่าเกรงใจซองมินหรือเกรงใจทงเฮที่กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ไม่ห่าง แต่เขาก็ส่ายหน้าตอบ ช่างมันเถอะ โดนทงเฮดุคนเดียวก็พอแล้ว ขืนให้คิบอมรู้ หมอนั่นต้องคุมเราเข้มแน่ ต่อไปคงไม่ต้องหายใจหายคอกันแล้ว

ความลับไม่มีในโลก อย่างน้อยตั้งแต่เกิดเรื่องก็มีคนรับรู้ไปแล้วสี่ คือ ซองมิน ทงเฮ คยูฮยอนและคนก่อเรื่องเอง เพราะฉะนั้นถ้าคิบอมจะรู้เป็นคนที่ห้ามันก็คงไม่ผิดหลักของความลับ ซองมินไม่รู้ว่าอีกฝ่ายรู้มาจากไหนแต่พอรู้ข่าวมันก็เป็นอย่างที่คิดไว้ ซองมินโดนดุอีกตามเคย

เรื่องมันแล้วไปแล้วน่า เราก็ไม่ได้เป็นอะไร

ต้องรอให้เป็นก่อนถึงจะสำนึกผิดหรือไง

เราไม่ได้ทำอะไรผิดนะ ที่ไม่ได้บอกเพราะยังไม่ทันบอก แล้วก็ไม่อยากให้คิบอมเป็นห่วงด้วย คนตัวเล็กบอกเสียงอ่อน วางคางไว้บนไหล่กว้างเป็นท่าง้อที่เคยได้ผลดีมาตลอด ได้ยินเสียงคิบอมทำเสียงหึในคอก็แกล้งกดคางย้ำๆ

อย่าโกรธเลยนะ ขอโทษ

นี่ถ้า คยูฮยอนไม่บอก ฉันก็คงไม่รู้ใช่ไหม

อ้าว ตกลงรู้มาจากคยูฮยอนเหรอ ไปคุยกันตอนไหนน่ะ 

คิบอมไม่บอก ซองมินเองก็เห็นว่าเพื่อนรักไม่ได้โกรธตนแล้วจึงไม่ซักไซร้ต่อ ออกจะดีใจด้วยซ้ำที่ได้รู้ว่าทั้งเพื่อนเก่าและเพื่อนใหม่เริ่มเปิดใจให้กันแล้ว แบบนี้อีกไม่นานคงไปกินข้าวพร้อมกันได้แล้วสินะ เด็กหนุ่มยิ้มกับตัวเอง หางตาเหลือบเห็นทงเฮกำลังเดินมาทางนี้ก็โบกมือให้ ฝ่ายนั้นแย้มริมฝีปากยิ้มตอบนิดๆ พอเห็นว่าซองมินกำลังนัวเนียกับใครอีกคนก็ชะงัก เลี้ยวไปหากลุ่มปาร์คจองซูเสียอย่างนั้น

เพราะทงเฮเป็นแบบนั้นประจำอยู่แล้ว มีคิบอมที่ไหนต้องไม่มีทงเฮ ซองมินเลยไม่ได้สนใจอะไรมากมาย ไม่คิดว่าทงเฮจะทำตัวให้หายไปจากชีวิตของพวกเขาทั้งคู่ตั้งแต่วันนั้นมา

เจ็ดวันแล้ว นับรวมวันนี้ก็เป็นวันที่แปด!

ซองมินไม่เจอหน้าทงเฮมาเจ็ดวันเต็มๆ ไม่มีข่าว ไม่มีข้อความ โทรไปก็ไม่รับสาย นานเข้าก็ไม่เปิดเครื่อง ส่งข้อความไปก็ไม่มีตอบกลับมา ยิ่งกว่านั้น...ทงเฮไม่มาเรียน และที่ยิ่งกว่านั้น คยูฮยอนก็ไม่มาเรียนด้วยเหมือนกัน เด็กหนุ่มกัดปากกาจนเป็นรอยฟันลึก คิดเป็นรอบที่ร้อยก็ยังคิดไม่ออกว่าการหายตัวไปของทั้งสองคนมันจะเกี่ยวข้องกันอย่างไร พอจะมองหาที่ปรึกษาอย่างคิบอมรายนั้นก็กำลังยุ่งกับการรับน้องปีหนึ่ง คุยกันได้ไม่ถึงนาทีก็มีอันต้องโดนดึงไปทางโน้นทางนี้ ไม่เคยว่างให้ซองมินสักที

เขาถึงต้องมานั่งถอนใจในห้องสมุดคนเดียวแบบนี้

หายไปไหนของเค้านะ

นายไม่ควรทำแบบนี้นะทงเฮ ใช่ ไม่ควร เอ๊ะ! ซองมินดีดตัวลุกขึ้นนั่งหลังจากเผลองีบไปพักใหญ่ เด็กหนุ่มตบแก้มตัวเองแรงๆ แล้วก็ค่อยย่องไปทางต้นเสียง นั่นมัน !

แล้วจะให้ฉันทำยังไง ทงเฮนี่นา....กำลังคุยอะไรกับคยูฮยอนไม่รู้ ท่าทางเครียดเชียว

ทำยังไงก็ได้ อย่าให้มันคาราคาซังแบบนี้ ไม่อย่างนั้นพวกนายก็จะไปไม่ถึงไหนเสียที เอาแต่กลัวที่จะก้าวไปข้างหน้า แล้วแบบนี้เมื่อไหร่จะมีความสุข 

ทุกวันนี้ฉันก็มีความสุขดี

ปากแข็ง คนปากแข็งเดินตรงมาทางมุมที่ซองมินหลบอยู่ เล่นเอาคนตัวเล็กรีบวิ่งกลับมานั่งที่โต๊ะแทบไม่ทัน เสียงฝีเท้าของคนทั้งคู่ใกล้เข้ามา ทงเฮยังคงโต้ตอบกับอีกฝ่ายไม่ได้สังเกตสักนิดว่าถ้าโผล่จากชั้นหนังสือมาอีกเพียงหนึ่งแถวจะเจอซองมินนั่งเก๊กหน้านิ่งอยู่

พอเถอะน่าคยูฮยอน นายเองก็เถอะหายหน้าไปหลายวันแบบนี้ระวังจะถูกลืม คราวนี้ฉันไม่ช่วยแล้วนะ ไม่อยากเห็นคนจีบกันต่อหน้า รำคาญเว้ย.......... คนหน้าหวานแต่ห้าวสุดขีดของเพื่อนฝูงทำหน้าเหมือนสำลักลมหายใจตัวเองเมื่อหันมาเจอเจ้าของแก้มยุ้ยนั่งตาแป๋วอยู่

ซองมิน มาตั้งแต่เมื่อไหร่

....อ่า.....เมื่อกี้เอง พอได้ยินเสียงทงเฮก็ว่าจะเข้าไปทักสักหน่อย แต่นายก็โผล่มาซะก่อน ซองมินยิ้มใส มองทงเฮสลับกับคยูฮยอนเหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรทั้งสิ้น สองเพื่อนรักสบตากันก่อนคยูฮยอนจะยักไหล่ เดินเข้ามาหาซองมินพร้อมรอยยิ้มมุมปากอันคุ้นตา

ไม่เจอกันตั้งหลายวัน เป็นไงบ้าง

ก็ดี ว่าแต่ทั้งสองคนหายไปไหนมา ทำไมไม่ติดต่อมาเลยล่ะ คยูฮยอนหัวเราะน้อยๆ ใบหน้าเรียวขาวยิ่งน่ามองเมื่อมีรอยยิ้มประดับพราวทั้งริมฝีปากและดวงตาสีจัด แต่แทนที่จะตอบให้หายข้องใจคยูฮยอนกลับปัดภาระนั้นให้เป็นของทงเฮหน้าตาเฉย

ทงเฮเค้ามีเรื่องอยากปรึกษาซองมินแน่ะ

คยูฮยอน !

เรื่องอะไรหรือทงเฮ ทงเฮกระแทกลมหายใจแรง ไม่พูด ไม่ตอบ

คุยกันสองคนนะ เดี๋ยวฉันกลับมา ได้เรื่องยังไงอย่าลืมบอกกันด้วยล่ะ คยูฮยอนลับหายไปจากประตูห้องสมุดแล้ว ซองมินจึงเข้าไปนั่งข้างทงเฮ ในใจก็นึกลุ้นว่าทงเฮจะปรึกษาเรื่องอะไร และถ้าเดาไม่ผิดมันต้องเป็นเรื่องที่ทงเฮเถียงกันกับคยูฮยอนเมื่อกี้นี้แน่ๆ ว่าแต่ว่า....มันจะเกี่ยวกับคิบอมด้วยหรือเปล่านะ แล้วทำไมต้องนึกถึงคิบอมซองมินก็ไม่เข้าใจ ได้แต่ลุ้นจนมือสั่นไปหมดแล้วนะเนี่ย

ทงเฮ มีเรื่องอะไรบอกเราได้นะ เราสัญญาว่าจะช่วยเต็มที่

เป็นยังไงบ้าง ซองมินร้องเอ๊ะ ไม่เข้าใจว่าทงเฮกำลังถามเรื่องอะไร

ไม่เจอกันหลายวันเป็นยังไงบ้าง

อ๋อ ก็สบายดี แต่เราโทรหาทงเฮตลอดเลยนะ ทำไมไม่รับสายล่ะ ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบกลับ เราเป็นห่วง นึกว่าไม่สบายหรือเป็นอะไรไปเสียอีก คราวหน้าอย่าทำแบบนี้อีกนะ พอได้พูดก็พูดยาว ทงเฮยิ้มจนเห็นฟันซี่เล็ก จับมือนิ่มไปคลึงอย่างเพลินมือ

ขอโทษ แค่อยากคิดอะไรเงียบๆคนเดียวน่ะ

คิดเรื่องอะไร บอกเราได้ไหม ทงเฮแลบลิ้นเลียริมฝีปากช้าๆ อาการแบบนี้ทำให้ซองมินรู้ว่าทงเฮกำลังชั่งใจ คิดเรื่องคิบอมหรือเปล่า

ดวงตาคมดุตวัดมองมาทันที ซองมินครางในอก แหงเลยแบบนี้

ทงเฮ.....ชอบ.....คิบอม....ใช่ไหม.......

ซองมินเค้นคำถามออกไปอย่างยากลำบาก รู้สึกแปลกๆในอกที่ต้องมาละลาบละล้วงความลับของคนอื่น แต่ในเมื่ออีกฝ่ายคือทงเฮ คือเพื่อน คือคนสนิท คือทงเฮที่ซองมินทั้งรักทั้งห่วงใย ซองมินก็ไม่สามารถวางเฉยได้เช่นกัน ยิ่งเห็นทงเฮเอาแต่เงียบขรึมเหมือนคนจิตใจบอบช้ำแบบนี้ ซองมินก็เหมือนจะเจ็บตาม ไม่สิ ซองมินอาจจะเจ็บยิ่งกว่าด้วยซ้ำ

ทั้งสองคนรักกันใช่ไหม

ซองมิน

บอกเราสิ ถ้าใช่......เรา.....เรายินดีจะช่วย......... แปลกจังเลยทั้งที่ปากกำลังยิ้ม แต่ทำไมใจมันถึงปวดปลาบไปหมด มือก็เย็น แถมตาก็เริ่มพร่า ไม่ได้การ จะมาเกิดอาการหวงเพื่อนตอนนี้ไม่ได้นะซองมิน

เรานึกแล้วเชียวว่าทงเฮกับคิบอมชอบมองกันแปลกๆ.....ที่แท้ก็เพราะว่าทงเฮชอบ...อื้อ!....... 

ประโยคยืดยาวทั้งหลายแหล่ถูกกลืนกลับลงไปในคอ เมื่อร่างเล็กถูกรั้งด้วยแรงเกือบจะเป็นกระชากเข้าไปหา ซองมินเบิกตากว้าง เจ็บจนอยากจะร้องแต่ไม่สามารถเปล่งเสียงอุทรธ์ใดๆออกมาได้ กลีบเนื้อนิ่มถูกริมฝีปากอุ่นร้อนบดคลึงลงมารุนแรง เนิ่นนานจนเหมือนจะขาดใจ ราวกับอากาศถูกสูบไปหมด ก่อนที่สติจะเลือนหายไปพร้อมลมหายใจเฮือกสุดท้าย อีกฝ่ายจึงยอมถอนริมฝีปากออกอย่างอาวรณ์

ทงเฮหรุบตามองกลีบปากอิ่มตึงที่ช้ำขึ้นมาทันตาเห็น

ให้ตายสิ เขายังไม่อยากหยุดจูบ ยังอยากทำ อยากได้...มากกว่านี้

ไร้สาระ เลิกพูดถึงคนอื่นได้แล้ว ตรงนี้มีแต่ฉันกับนาย มีแต่ทงเฮกับซองมิน แค่เราสองคน.....ฟังนะซองมิน....ฟังแล้วก็จำไว้.....ฉันรักซองมิน.....รัก รักมาตั้งนานแล้ว เข้าใจหรือยัง........

อะ...อะไรนะ

เลิกคิดว่าฉันรักไอ้หยีนั่นได้แล้ว มันเป็นแฟนคยูฮยอน สองคนนั่นรักกันอยู่

....ก็.....ฉันเห็นทงเฮมองคิบอมบ่อยๆ นึกว่า........

เพราะไอ้หมอนั่นมันเอาแต่นัวเนียนายน่ะสิ เอะอะก็กอดก็หอมอยู่ได้ ฉันเขม่นหน้ามันเพราะไม่ชอบให้ใครเข้าใกล้นาย ส่วนคิบอมก็มองฉันเพราะคยูฮยอน

................................ ซองมินอ้าปากค้าง จับต้นชนปลายยังไม่ถูกก็โดนทงเฮรวบเข้าไปกอดแน่น อีกฝ่ายซบหน้ากับไหล่ซองมิน ย้ำบอกเสียงเข้ม

พอเถอะซองมิน เลิกเป็นเพื่อนกันเถอะ

ทงเฮ

เป็นแฟนกันเถอะนะ

ทงเฮ! 

ซองมินร้องเสียงสูง ทงเฮยังกล้าได้กล้าเสียเหมือนเดิม ที่ต่างไปคืองานนี้ทงเฮตั้งใจว่าจะได้ (ซองมิน) อย่างเดียว ไม่มีทางให้เสียไปได้ ซองมินค่อยดันอีกฝ่ายออกห่าง ยกมือลูบแก้มก็เลยรู้ว่าตัวเองกำลังร้องไห้ น้ำตาไหลพราก ส่วนจะร้องเพราะดีใจหรือเสียใจนั้นซองมินก็ยังไม่อยากจะตอบตัวเอง

ตกลงว่าไง 

โอ้ย ก็จะรีบเอาคำตอบไปไหนเนี่ย

ไม่รู้ ขอเวลาหน่อยได้ไหมเล่า ทงเฮพ่นลมจิ๊จ๊ะ ปล่อยมือจากกระต่ายน้อยตัวกลมก่อนจะรวบหนังสือขึ้นมาถือไว้ เล่นเอาซองมินใจหล่นไปกองตรงตาตุ่ม เดี๋ยวสิ จะไปไหนน่ะ เล่าเรื่องคิบอมกับคยูฮยอนให้ฟังหน่อยได้ไหม 

คิบอมมันเคยสารภาพรักกับคยูฮยอนตั้งแต่จบมอปลาย แต่คยูฮยอนปฏิเสธ ตอนนี้คยูมันก็ตามมาง้อบ้าง เลยเป็นอย่างที่รู้นั่นแหละ สองคนนั่นมันแซงหน้าฉันไปไกลแล้ว พอใจยัง

ทำไมต้องดุด้วยเล่า แล้วจะไปไหน ทงเฮบิดมือออกจากมือเล็ก ตอบเสียงเข้ม

ไปไหนก็ได้ แต่ฉันจะกลับมาเอาคำตอบแน่ อ้อ แล้วก็ไม่รับคำปฏิเสธนะซองมิน ถ้าดื้อ อยากเจอดีก็ลองดู 

ซองมินหน้าร้อนวาบเมื่ออีกฝ่ายปิดท้ายด้วยจูบหนักๆตรงหน้าผากของเขา เด็กหนุ่มแทบจะกุมขมับกับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นสดๆร้อนๆ เคยมีใครเป็นเหมือนซองมินไหมนะ ถูกสารภาพรักทั้งที่ไม่ทันได้ตั้งตัวแล้วก็ตบท้ายด้วยคำขู่ที่ไม่ยอมรับคำตอบอื่นนอกจากคำว่าเยส !

ทงเฮที่แสนจะมาดแมน ทงเฮแมน แมนมากๆ

คนตัวเล็กประคองแก้มไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง หลับตาปี๋ก่อนจะทนไม่ไหว ปล่อยให้รอยยิ้มบานเต็มสองแก้ม

บ้าๆๆๆ

บ้าที่สุดเลย

ซองมินไม่ได้อยากยิ้มนะ ไม่ได้อยากดีใจด้วย

แต่มัน.....แต่มันห้ามไม่ได้นี่นา >///<

..

Fanismz ::: ฮ่าๆๆ ใครจำจุดไข่ปลาที่เคยทิ้งไว้ให้เมื่อตอนที่แล้วได้บ้าง วันนี้พี่แฟนมีตัวเลือกมาให้เติม

ก. แก้บน

ข. ยูริ

ค. เลสเบี้ยน

ง. ถูกทุกข้อ

(หัวเราะ) หลายคนเดาออกตั้งแต่ตอนที่แล้ว แต่คิดว่าอีกหลายคนคงร้องเฮ้ย! ตอนใกล้จะจบ ฮ่าๆๆ ถ้ายังไม่เก็ทก็กลับไปอ่านใหม่อีกรอบนะจ๊ะ จะได้บิ้วด์ฟีลใหม่ตั้งแต่ต้น เรื่องนี้ด๊องมิน ปะทะ บอมคยู จ้า ^^

จากที่เคยพูดไว้กับน้องโฟมแล้วก็น้องริน เมื่อตอนคยูฮยอนอาการยังโคม่า ตั้งใจพูดออกไปเลยว่าถ้าคยูฮยอนหายดี พี่แฟนจะแต่งฟิกไอ่สองคู่นี้สังเวยฟ้าดิน พอเวลาผ่านไปแฟนนิสดันลืม จำได้แต่ว่าต้องแต่งมิคกี้คยูฮยอน(เพราะกรณีนี้มีคนข้างตัวคอยย้ำ) แต่งเรื่องนั้นจบแล้วถึงมานึกได้ Shipหายแล้ว! ลืมอีกเรื่องหนึ่ง จำต้องรีบแต่ง รีบเอามาลง

ลูกแต่งตามคำพูดของตัวเองแล้วโปรดรับไว้ด้วยนะเจ้าคะ ขอให้เรื่องเลวร้าย ไม่สบายใจทั้งหลายแหล่มันหมดไปจากชีวิตลูก ขอให้ลูกเข้มแข็งยิ่งกว่าใคร ขอให้หัวใจลูกแข็งแรง คาราวะฟ้าดินค่ะ (กราบงามๆ)