KIRAZ

ชั่วชีวิตของการเกิดและโตมาเป็นพระเอกชื่อดังคับบ้านคับเมืองของคิมคิบอม ไม่เลยมีครั้งไหนเลยที่เขาจะถูกล่วงเกินถึงเพียงนี้ คิบอมเติบโตมาในครอบครัวที่เพรียบพร้อม เขาเป็นลูกชายคนกลางตระกูลที่ร่ำรวยติดอับดับหนึ่งในสิบของเกาหลี เขาหน้าตาดีเป็นที่หมายปองของสาวน้อยใหญ่กว่าค่อนประเทศ ตั้งแต่จำความไม่เคยมีใครปฏิเสธความใกล้ชิดที่คิบอมหยิบยื่นให้

แต่คนที่ยืนยิ้มโชว์ฟันขาวกลับไม่มีทีท่าว่าจะดีใจกับสิ่งที่ตัวเองได้รับ ใบหน้าเรียวพราวด้วยความสะใจ ไม่มีการสำนึกในสิ่งที่ตัวเองทำเลยสักนิด ทำเขาเจ็บขนาดนี้ยังยิ้มได้อีกหรือ!

คิบอมทั้งโกรธทั้งแค้นจนต้องไปลงกับผงแป้งในอ่าง เป่าแม่งมันทีเดียวหมด!

ของรางวัลที่อยู่ก้นอ่างเป็นเพียงกระดาษที่ถูกพับไว้หนึ่งใบ

ขอดูหน่อยสิ ฮยอกแจยื่นมือมา หวังจะแกะอ่านข้างใน แต่คนตัวสูงกลับดึงไปซ่อนไว้ข้างหลัง เสียงทุ้มบอกคล้ายจะเตือน เกมส์ยังไม่จบ เรายังมีคำสั่งต้องทำ

แล้วมึงจะทำหน้านิ่งเพื่อ?

คนตัวขาวจัดเข่นเขี้ยวอยู่ในใจ วิ่งนำไปยังปลายทางที่มีกระดาษคำสั่งแขวนรออยู่ ไม่อยากจะบอกว่าตอนนี้กลุ่มของอีทึกก็กำลังเมามันส์กันการเป่าแป้งเหมือนกัน มือข้างหนึ่งถูกคว้าไปจับไว้มั่น ฮยอกแจผู้ซึ่งมีเลือดนักสู้อยู่เต็มอกไม่คิดจะสนใจ อยากจับปล่อยมันจับไป สงสัยมันจะเป็นหนึ่งในกติกาของเกมส์เขาเองก็จำไม่ได้ ตอนนี้ขอแค่ชนะก็พอ ครั้นไปถึง ที่คิดว่าจะง่ายมันดันไม่ง่าย เพราะไอ้กระดาษเจ้ากรรมมันดันแขวนไว้ซะสูง คนตัวเล็กกว่าหันมองซ้ายขวาสุดท้ายก็เขย่าแขนเพื่อนร่วมทีมแรงๆ

นายลองกระโดดดูสิ ถึงไหม

มันจะถึงได้ไง สูงซะขนาดนี้

ลองดูก่อนสิ ซองมินเคยบอกว่านายเป็นนักกีฬาบาสฯ มาก่อนไม่ใช่เหรอ แค่นี้เอง เร็วเข้าเดี๋ยวพวกอีทึกตามทัน เผลอหลุดปากไปโดยไม่รู้ตัว เมื่อคิบอมเลิกคิ้วมองมาพร้อมคำถามก็ตัวเย็นวาบ

ซองมินบอกอย่างนั้นหรือ

บอก....บอก...ฉันเป็นคนบอกนายตอนนี้ไงล่ะ เอาน่า เร็วๆ อยากแพ้พวกนั้นหรือไง

ไม่แพ้ แล้วฉันก็จะไม่กระโดดด้วย จะว่าฮยอกแจหัวช้าก็ว่าเถอะ แต่เขาคิดไม่ออกจริงๆว่าถ้าไม่ให้ไอ้นักกีฬากระโดดไปกระชากกระดาษแผ่นนั้นลงมาแล้วมันจะมีวิธีไหนทำได้อีก หรือว่า...... หรือนายจะสละตัวเองเป็นเก้าอี้ให้ฉันเหยียบ

คิมคิบอมเหมือนจะขำแต่ก็ไม่ขำ

ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วย วิธีนี้ง่ายกว่ากันเยอะ

ฮยอกแจผวาเฮือก จู่ๆก็เหมือนเสียหลักเท้าหลุดจากพื้นที่เหยียบ คนตัวบางเลยคว้าหมับเข้าที่ไหล่กว้าง อย่านะ อย่าเข้าใจผิด ฮยอกแจไม่ได้หลงผิดคิดชั่วเกิดพิศวาสรักไอ้แก้มแตกตรงหน้าขึ้นมาแบบกะทันหัน แต่ที่มันทำให้ต้องทำแบบนั้นเป็นเพราะว่าตัวเขากำลังโดนหอบส่งขึ้นไปในอากาศ

ผู้ชายมาดแมนอายุยี่สิบสองปีอย่างลีฮยอกแจกำลังโดนอุ้ม!

ไม่ได้อุ้มไปฆ่าหรือหมกป่าที่ไหนทั้งนั้น (เอ๊ะ หรือมันคิดจะทำ) เพราะไอ้คนที่มันอุ้มเขาขึ้นมายังยิ้มหวานจนตายิบหยี แถมยังส่งเสียงเร่งเขาอย่างไม่กลัวอาญาแผ่นดินแม้แต่น้อย

เร็วสิ หนักนะ

ไอ้บ้า ใครใช้ให้นายทะลึ่งทำแบบนี้วะ

เร็วๆ หรืออยากให้อุ้มแบบนี้ทั้งวัน ไม่ไหวนะ

ฮยอกแจทั้งด่าทั้งแช่งเจ้าของใบหน้าหล่อๆนั่นแต่ก็ยอมกระชากกระดาษที่ลอยอยู่เหนือหัวอย่างหมดทางเลี่ยง ดวงตาเรียวตวัดลงมองคนสั่งอย่างเอาเรื่อง ปล่อยได้แล้วโว้ย จะรีบวิ่งไปเข้าเส้นชัย แต่แทนที่จะยอมปล่อยลงดีๆ คิบอมกลับคลายแรงแขนลงเล็กน้อยให้ร่างเล็กรูดตัวลงตรงหน้า ฮยอกแจสะดุ้งสุดตัวเมื่อตอนที่ตัวเขาเลื่อนลงนั้นดันผิดท่าเอาหน้าไปชนจมูกเพื่อนร่วมทีมเข้าอย่างจัง

อึ้งกันไปทั้งสองฝ่าย

ฉิบหายแล้วกู โดนผู้ชายหอมแก้ม เว้ยยยย อะไรมันจะซวยซ้ำซวยซ้อนขนาดนี้วะ!

วิ่งเร็ว 

คร่ำครวญให้ความบริสุทธิ์ของผิวแก้มตัวเองได้ไม่ถึงเศษเสี้ยวของวินาที คิบอมก็ลากแขนคนที่ยืนหน้าแดงก่ำให้วิ่งกลับไปทางเดิม กองเชียร์ผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ยืนรออยู่แล้ว กรี๊ดกร๊าดกันใหญ่เมื่อทีมตัวเองวิ่งกลับมาถึงเป็นทีมแรก ฮยอกแจสะบัดแขนออก ยืนมองสาวๆ แกะกระดาษคำสั่งกันมือไม้สั่นแล้วก็ต้องตกใจกับเสียงกรี๊ดจนแสบแก้วหู

คำสั่งแรก ให้คนทางขวามือหลับตา ฮยอกแจหันไปมองขวามือ แต่กองเชียร์กลับท้วงว่า ขวามือของคนอ่าน ซองมินนั่นแหละหลับตา

ซองมิน ? คนตัวขาวเลิกคิ้วนิดๆก่อนจะเออออ เอา หลับก็หลับวะ

คำสั่งที่สอง คนทางซ้ายมือให้หลับตาด้วย คิบอมต้องหลับตาเหมือนกัน เพราะหลับตาไปแล้วฮยอกแจเลยไม่ได้เห็นว่าคิบอมหลับตาตามคำสั่งนั้นหรือเปล่า รู้แต่ว่าเขาถูกมือนิ่มๆหลายมือจับให้หันหน้าไปทางขวา ยังไม่ทันได้คิดได้ถามอะไรออกไปก็ถูกมือเหล่านั้นผลักเต็มหลัง

เซสิครับงานนี้

ลีฮยอกแจเซเสียหลักทีเดียวหล่นปุลงกลางอกพระเอกหน้าเข้มที่คว้าตัวเขาไว้ได้หมับ ทั้งสองลืมตาพรึ่บขึ้นพร้อมกันแล้วก็ได้ยินเสียงโห่ร้องด้วยความยินดีของลูกทีม

สำเร็จแล้ว ทำได้แล้ว ชนะแล้ว และอีกสารพัดแล้วที่ทำให้ฮยอกแจต้องมองคนรอบข้างอย่าง-งง-งัน ตกลงคำสั่งมันให้ทำอะไรแน่วะ ทำไมแม่พวกนี้ต้องดีใจที่ผลักเขาไปให้ไอ้หยีมันกอดสำเร็จ คุณคิม ผู้จัดการมือหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเต็มใบหน้า รับกระดาษไปอ่านก่อนจะประกาศเต็มห้อง

ได้ทีมชนะแล้ว หยุดเกมส์ได้

สองทีมที่เหลือส่งเสียงครางอย่างเสียดาย แต่ก็จำใจต้องเดินมารวมตัวกันตรงกลางห้อง สตาฟของงานรีบเคลียร์สถานที่ใหม่ ระหว่างนั้นคุณคิมก็ทำหน้าที่ผู้ตัดสินต่อไป อย่างที่พวกคุณทราบกันแล้ว กระดาษที่อยู่ในอ่างเป่าแป้งมันคือของรางวัลที่ทางเราระบุไว้ ไม่ต้องแปลกใจถ้าเปิดออกมาดูแล้วมันจะเหมือนกันทั้งสามทีม แต่ทีมที่มีสิทธิ์ได้รับรางวัลพิเศษนี้ก็คือทีมที่ชนะเพียงทีมเดียวเท่านั้น นั่นก็คือทีมของคุณลีซองมิน

เสียงเฮดังขึ้นอีกครั้งอย่างดีใจ ฮยอกแจยิ้มแห้งๆ เมื่อเห็นอีทึกกับรยออุคเขม่นสายตาข้ามห้องมาหา ไม่ได้อยากชนะนะ ไม่ได้อยากเล่นด้วย รางวัลอะไรนั่นน่ะไม่เอาก็ได้ ขอแค่เอาชีวิตให้รอดออกไปจากโรงแรมนี้ได้อย่างปลอดภัยก็พอ

อะไรกันเนี่ย

เสียงหวานใสของหญิงสาวที่เล่นเกมส์คู่กับอีทึกอุทานขึ้นเบาๆแต่ในบริเวณใกล้เคียงนั้นมันก็ทำให้ได้ยินกันเต็มสองหู ฮยอกแจหันไปมอง ในมือของเธอมีกระดาษรางวัลเปิดอยู่ อีทึกชะโงกหน้าเข้าไปอ่านก่อนจะอุทานเหมือนกันแล้วคนอื่นๆก็แย่งเอาไปดูแบบไม่ให้เสียเวลา

โธ่เอ้ย ถ้ารู้ก่อนว่าจะได้อะไรเป็นรางวัล.....นะ...... หญิงสาวคนเดิมหมายมั่น แต่เมื่อแพ้ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ได้แต่ปล่อยให้สาวๆในทีมของฮยอกแจส่งเสียงวี๊ดว้ายด้วยความดีใจที่รู้ว่ารางวัลของผู้ชนะ คือ จูบจากคิมคิบอม !

ฮยอกแจถอยออกมาจากคนตัวสูง เขาคงไม่เกี่ยวด้วยใช่ไหม เขาเป็นผู้เข้าแข่งขันไม่ใช่ลูกทีมเพราะฉะนั้นเขาไม่จำเป็นต้องได้รางวัลอะไรจากนายคิมคิบอม และถึงจะได้ ฮยอกแจคนนี้ขอสละสิทธิ์ในการรับรางวัลทั้งหมดครับผม !

โชคดีที่ได้เกิดมา 

เสียงใครบางคนพึมพำอยู่ด้านหลังเมื่อเห็นคิบอมโอบแฟนคลับเข้ามากอดทีละคนแล้วก็แถมจูบเบาๆตรงหน้าผากให้อย่างอบอุ่น ฮยอกแจยิ่งถอยห่าง ไม่มีใครสังเกตเขาเพราะแฟนคลับแต่ละคนก็มัวเคลิ้มมองพิธีมอบรางวัลของนายพระเอกหน้าโหดกันหมด ถอยไปเรื่อยๆ จนมาติดสองหนุ่มน้อยด้านหลัง

อีทึก รยออุค

ไม่รับรางวัลกับเขาหรือฮยอกแจ

ไม่เอา ฉันไม่อยากได้

ฮยอกแจไม่อยากได้ ซองมินอาจจะอยากได้ก็ได้นะ รยออุคว่าเสียงอ่อนแต่ดวงตาวาววับ ฮยอกแจเห็นแล้วก็ถอนใจยาว คงต้องรีบอธิบายก่อนจะโดนเข้าใจผิดไปมากกว่านี้

ฉันชื่อลีฮยอกแจ ที่ต้องมางานวันนี้เพราะถูกน้องสาวที่ชื่อซองมินบังคับให้มาแทน ไม่ได้ตั้งใจจะหลอกลวงนายสองคนนะแต่มันช่วยไม่ได้จริงๆว่ะ ฉันไม่มีทางเลือก อีทึกมองหน้าฮยอกแจนิ่ง

นายไม่ได้ชอบคิบอมหรือฮยอกแจ

ไม่ได้ชอบ เพิ่งเคยเห็นหน้าจังๆก็วันนี้แหละ

งั้นนายก็เป็นคนที่โชคดีมาก ฮยอกแจทำหน้าเหมือนเพิ่งกลืนยาขมลงคอ เขาเนี่ยนะโชคดี อีทึกมองว่าไอ้การที่คนเราถูกบังคับให้มาทำอะไรที่ตัวเองไม่ชอบแบบนี้ว่าเป็นเรื่องดีอย่างนั้นเหรอ ปากแดงยื่นนิดๆ แค่สีหน้าก็ไม่เห็นด้วยกับประโยคนั้นแล้ว

มีผู้หญิงอีกค่อนเกาหลีที่พยายามแทบตายเพื่อที่จะได้มางานนี้นะฮยอกแจ

นายพูดเหมือนน้องสาวตัวแสบของฉันเลยอีทึก แต่ขอโทษนะ ถ้าเปลี่ยนคิมคิบอมเป็นแชยอน ฉันคงปลื้มกว่านี้ อีทึกสบตากับรยออุคก่อนจะยักไหล่ เอาเถอะ เรื่องหัวใจ ใครมันจะบังคับกันได้ ฮยอกแจไม่ชอบคิบอมก็ดีเหมือนกัน เขาสองคนจะได้ลบคู่แข่งไปอีกหนึ่งเพราะถ้าไม่อย่างนั้น ลีฮยอกแจจะต้องเป็นคู่แข่งที่อีทึกและรยออุคประมาทไม่ได้เลยทีเดียว

งานมีตติ้งจบลงด้วยการถ่ายรูปร่วมกันอย่างสนุกสนาน ฮยอกแจพยายามปลีกตัวเองออกจากกลุ่ม ให้ไกลจากกล้องมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่อยากให้มีหน้าตัวเองโผล่เข้าไปในเฟลมเกิดมีเพื่อนฝูงคนใดคนหนึ่งมาเห็นและฉุกใจถามขึ้นมา เขาคิดไม่ออกว่าจะตอบคำถามมันยังไง จนถึงเวลาร่ำลากันนั่นแหละ ฮยอกแจจึงแลกเบอร์กับอีทึกแล้วก็รยออุคไว้เป็นที่ระงึก

โทรมาคุยได้นะ แต่บอกไว้ก่อนว่าถ้าจะคุยเรื่อง...พวกนี้...ล่ะก็ ฉันไม่ค่อยถนัด

โอเค นายจะกลับยังไงน่ะฮยอกแจ ไปกับฉันไหม

รยออุคเสนออย่างมีน้ำใจ เขากับอีทึกขับรถมากันเอง ขณะที่ฮยอกแจนั้นขึ้นรถประจำทางมาลงป้ายใกล้โรงแรม ข้อเสนอของเพื่อนใหม่น่าสนใจไม่น้อย ที่สำคัญตอนนี้มันก็เย็นแล้ว เขาไม่อยากกลับบ้านค่ำเกินไปนัก นายผ่านไปทางไหนน่ะ

ทางไหนก็ได้ เพราะพวกฉันอยู่หอพัก ไม่ต้องรีบกลับอยู่แล้ว

ถ้าอย่างนั้นก็....แวะไปกินข้าวเย็นที่บ้านฉันก่อนไหม น้องสาวฉันทำกับข้าวเก่งนะ รับรองว่าพวกนายต้องติดใจแน่ ไม่เชื่อก็ดูไอ้เด็กโหดคยูฮยอนนั่นไง ไม่ใช่เพราะติดใจฝีมือทำกับข้าวของซองมินหรอกหรือ มันถึงได้ตามติดมากินได้ทุกวันๆ จนกลายเป็นแฟนกันไปเรียบร้อยโรงเรียนโจ

น้องสาวที่ชื่อซองมินน่ะหรอ

มีคนเดียวนั่นแหละ วันนี้ไปเดทกับแฟน เย็นขนาดนี้คงกลับมาแล้วล่ะ ตกลงไปนะ

ไม่มีใครค้าน ครึ่งชั่วโมงต่อมาทั้งสามคนจึงมานั่งเอกเขนกอยู่ในห้องรับแขกของบ้านตระกูลลี ซองมินนั้นดีอกดีใจที่มีเพื่อนรุ่นพี่ผู้ฝักใฝ่ในสิ่งเดียวกัน(?)เพิ่มขึ้นมาถึงสองคน เด็กสาวหัวเราะร่าเริงอยู่ตลอดเวลา ชวนอีทึกกับรยออุคคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ที่เกี่ยวกับคิมคิบอม พระเอกในดวงใจแบบไม่มีทีท่าว่าจะเบื่อ แถมยังนั่งฟังเรื่องงานมีตติ้งที่ตัวเองพลาดไปทุกคำพูดของอีทึกแบบไม่ให้ตกหล่น พอฮยอกแจถามถึงพ่อทูนหัวเข้าให้ ซองมินก็สะบัดเสียงตอบ

ไม่รู้

อ้าว ก็วันนี้ไปเดทกันมาไม่ใช่เรอะ แล้วทำไมไม่รู้

พี่ชายนี่ยังไงนะ บอกว่าไม่รู้ก็ไม่รู้สิ คนบ้าพรรค์นั้นน่ะ เราไม่สนใจหรอก

สรุปทะเลาะกัน

ไม่ได้ทะเลาะ เราไม่ทำเรื่องงี่เง่าแบบนั้นหรอก เชอะ นั่น เชิดเสียงขึ้นจมูกซะแบบนั้น กลัวใครไม่รู้ว่างอนแฟนใช่มั้ย ฮยอกแจมองน้องสาวตัวดีเบะปากอย่างนั้นแล้วก็อยากจะจับปากฉีกให้ถึงหูดูสักครั้ง แต่ก็ได้แค่คิด เดี๋ยวแฟนมันตามมาล้างแค้น ฮยอกแจจะซวยเอา

ตามใจว่าแต่จะไปทำอาหารเย็นได้หรือยัง พี่เริ่มหิวแล้วนะ

ไปก็ได้ รอเดี๋ยวก็แล้วกัน ฉันเตรียมไว้หมดแล้วเหลือแค่ลงหม้อเท่านั้นแหละ

ให้พี่ช่วยนะซองมิน รยออุคลุกตาม หน้าที่ในครัวจึงกลายเป็นของคนตัวเล็กสองคน ส่วนฮยอกแจกับอีทึกนั้นก็ลากเอาเกมส์มากดแข่งกันฆ่าเวลา จนได้กลิ่นหอมฉุยลอยมาจากหลังบ้านนั่นแหละ น้ำย่อยในท้องมันถึงได้ส่งเสียงประท้วงจนต้องหันไปมองประตูห้องทานข้าวตาปรอย

หิวแล้วว่ะ ไปดูพวกนั้นกันเถอะ

โอเค อีทึกตามใจเจ้าของบ้าน สองหนุ่มลุกขึ้นจังหวะเดียวกันกับที่เสียงออดหน้าบ้านดังขึ้นพอดี ฮยอกแจยื่นหน้าออกไปมองตรงหน้าต่าง แค่เห็นว่าเป็นใครยืนรออยู่ตรงรั้วบ้านเท่านั้น เด็กหนุ่มก็หัวเราะออกมาทันที

ใครมาเหรอ

แฟนซองมิน สงสัยมันจะมาง้อกัน เอาไงดีวะ จะไปเปิดก็กลัวไอ้ตัวดีมันโกรธ

งั้นก็ไปบอกน้องนาย ถ้าเค้าอยากคุยกันก็คงมาเปิดเอง

นั่นสิ ซองมิน. ฮยอกแจลากเสียงยาว สาวเท้าไปทางห้องครัว ซองมินกำลังปลดผ้ากันเปื้อนออกแขวนไว้ หันมาถามยิ้มๆ หิวจนไม่ต้องไปตามเลยหรือพี่

ใช่ แต่ที่ใช่กว่าคือมีคนมาหาเธอ รออยู่หน้ารั้วแน่ะ

ใคร ฮยอกแจหยิบของทอดเข้าปาก ลอยหน้าลอยตาเคี้ยวก่อนจะบอกยิ้มๆ

จำไม่ได้เหมือนกัน แต่หน้าคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นเมื่อเช้า

แล้วทำไมไม่เปิดประตูให้เข้ามาเล่า ปล่อยให้ยืนรอแบบนั้นเดี๋ยวก็เมื่อยตายหรอก พี่ชายนี่นะ ไม่ได้เรื่องเลย ฮยอกแจอ้าปากค้าง มองตามร่างเล็กที่วิ่งออกไปจากห้องครัวแล้วก็หันมาหาเพื่อนใหม่อย่างไม่เข้าใจ ตกลงฉันผิดใช่มั้ย อีทึก

ก็เห็นว่าทะเลาะกันอยู่ ใครจะรู้ว่าอยากจะเจอกันขนาดนั้น ไอ้เราก็นึกว่ามันจะงอนกันแบบว่าไม่ให้เข้าบ้านหรือไม่อยากเห็นหน้าแบบในละครหลังข่าว ใครจะคิดว่าไอ้คู่นี้มันตรงข้าม หวังดีมาถามก่อนกลัวจะโดนโกรธ สุดท้ายก็ยังไม่พ้นคดีใช่ไหม

อะไรของมันวะ

นั่งเถอะ อยากชิมฝีมือน้องนายแล้ว ดูซิว่าจะอร่อยสมคำร่ำลือหรือเปล่า

ไม่อร่อยฉันให้เหยียบแฟนคนทำเลย เสียงหัวเราะเฮฮาของชายหนุ่มทั้งสามดังประสานขึ้นพร้อมๆกัน ฮยอกแจชวนให้อีทึกกับรยออุคลองชิมกับข้าวแต่ละอย่างด้วยความภาคภูมิใจประหนึ่งว่าได้ลงมือทำเอง ทานข้าวกันไปไม่ถึงสามคำ รยออุคที่นั่งหันหน้าไปทางประตูก็ทำตะเกียบเงินตกดังเคร้ง!

ฮะ...ฮยอกแจ.....ฮยอกแจ.......

เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมองทั้งที่กำลังเคี้ยวข้าวอยู่เต็มปาก เห็นรยออุคนั่งหน้าซีด ตาจ้องเป๋งไปที่ประตูก็หันไปมองบ้าง สงสัยจะตะลึงในความหล่อของคยูฮยอน

พรวด!!!!!!!

กรรมไปตกอยู่ที่อีทึกผู้ไม่ทันจะป้องกันตัว ข้าวสวยเม็ดขนาดกำลังงามพุ่งพรวดออกจากปากแดงแบบไม่ทันกั๊กเข้าใส่หน้าขาวๆของเพื่อนผู้โชคร้าย อีทึกโวยลั่นห้อง ปัดเศษอาหารออกพร้อมกับเสียงเอ็ดอึง

โอ๊ย! หมด หมดกัน นายทำเสื้อฉันเลอะหมดแล้ว

อีทึก รยออุคเรียกเสียงแผ่ว พาอีทึกให้หันไปมองบ้าง คราวนี้ได้อึ้งพร้อมกันทั้งสามคน

คิมคิบอม ตัวจริงเสียงจริง !

Fanismz ::: คั่นกันไป สลับกันไป แต่งเรื่องนี้นี่สนุกจริงๆนะ

มีน้องตั้งคำถามว่าช่วงนี้พี่แฟนเป็นอะไรหรือเปล่า ดูคู่ฟิกพี่แฟนจะแปลกๆไปทุกวัน ฮ่าๆๆ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ อยากแต่งคู่ไหนก็แต่งคู่นั้นออกมาเลย แล้วแต่ฟีล พี่แฟนไม่จำกัดคู่อยู่แล้ว แต่ คยูมินบอมด๊อง แลจะบ่อยกว่าเพื่อนเพราะคนรอบตัวชอบกันมาก

ปกติพี่ชอบอ่านฟิกคู่แปลกค่ะ ไม่ค่อยได้อ่านคยูมินเท่าไหร่เลย

แล้วก็......ฟิกเรื่องนี้จบตอนหน้าจ้ะ ^^