Foolish Beat 06
posted on 02 Apr 2007 16:55 by kiraz in Foolish-Beat
Title ::: Foolish Beat
Chapter ::: 06
Character ::: Kyu x Min x Bom x Dong
Rate ::: อนุบาล
สภาพของคยูฮยอนเมื่อตอนที่เดินมาขึ้นรถตู้ของบริษัทในตอนเช้าของวันทำเอาเหล่าแฟนคลับกรี๊ดกันแทบไม่เป็นภาษา ใบหน้าหล่อเหลาติดจะบึ้งนิดๆ ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีการเล่นหัวหรือแม้แต่การโบกมือทักทายตอบดังทุกที ออกจากตัวตึกของคอนโดมาได้ร่างสูงก็ก้าวยาวๆขึ้นรถตู้ไปกับเยซองและเรียวอุคแล้วปิดประตูตามหลังทันที
คยูฮยอนจมอยู่ในโลกของตัวเองจนถูกผู้จัดการเตือนอยู่หลายครั้ง เขาเหม่อลอย ถามไม่ยอมตอบ ไม่ว่าใครจะทักทายยังไงก็ทำเพียงแค่เดินผ่านและนั่งทอดสายตานิ่งอยู่อย่างนั้น เยซองกับเรียวอุคก็เกรงใจเกินกว่าจะกล้าเข้าไปยุ่ง จึงได้แต่นึกในใจว่าดีเหลือเกินที่วันนี้มีแค่ร้องเพลงกับถ่ายแบบนิดหน่อย ขืนมีสัมภาษณ์พ่วงด้วยอย่างทุกทีมีหวังได้ยกเลิกกลางคันเพราะสมาชิกคนหนึ่งไม่อยู่ในสภาพที่จะให้การใดๆได้!
อาการของคยูฮยอนดีขึ้นเมื่อไปสมทบกับกลุ่มที่เหลือในการอัดเทปรายการเอ็ม เคานท์ดาวน์ ของเอ็มเน็ท เทปนี้อีทึก คังอิน และชินดงต้องเป็นพิธีกร ทั้งสามคนเลยต้องแยกไปท่องสคริปอีกห้องหนึ่ง ทิ้งสมาชิกที่เหลือให้ทานของว่างและแต่งตัวกันในห้องใหญ่
เยซอง เรียวอุคและคยูฮยอนไปถึงก่อนเวลาซ้อมเกือบหนึ่งชั่วโมง ทำให้มีเวลาว่างพอที่จะแยกไปนั่งคุยกันสองต่อสอง ขณะที่คยูฮยอนนั้นพอมาถึงก็กวาดตาไปทั่วห้องโดยไม่รู้ตัว
เขากำลังมองหาซองมิน
ใจมันเรียกร้องให้ได้มองหน้าซองมินให้ได้ แม้ว่าทงเฮกำลังยิ้มร่าเข้ามาหา
มาเร็วดีนี่ รถไม่ติดเหรอ
อืม กินอะไรน่ะ
พิซซ่า เอาไหม อ่ะ อ้าปาก มือเล็กยื่นพิซซ่าหอมกรุ่นให้ถึงปาก คยูฮยอนแกล้งกัดไปคำใหญ่เลยถูกเจ้าของเดิมขู่เตือนฟ่อ ชายหนุ่มหัวเราะหึเมื่อทงเฮรีบยัดส่วนที่เหลือเข้าปากจนหมดแล้วก็เคี้ยวตุ้ยๆ พอทงเฮไม่ว่างจะต่อประเด็น คนตัวสูงก็หันไปมองมุมห้องอีกครั้ง
ซองมินกำลังมองมา
หัวใจมันกระตุกวาบ ผีเสื้อนับพันกำลังแข่งกันกระพือปีกพึ่บพั่บในอกเขา
คยูฮยอนวาดยิ้มกว้าง ก่อนจะชะงัก ซองมินหลบตาเขา คนตัวเล็กไม่ได้หันหน้าหนี ไม่ได้สะบัดหน้าใส่....ซองมินเพียงแต่หรุบตาลงมองโทรศัพท์ในมือ เหมือนเมื่อครู่ไม่ได้มองเห็นว่าเขายิ้มให้ ชายหนุ่มครางลึกในอก ตรงไปยังเป้าหมายโดยไม่ลังเล
ซองมิน สบายดีแล้วหรือครับ
คนถูกทักเงยหน้ามองเขางงๆ แล้วก็พยักหน้าตอบ
สบายดีแล้วล่ะ ขอบใจนะ
ซองมินยังไม่บอกผมเลยว่าเมื่อคืนเป็นอะไร ทำไมถึง....ร้องไห้ออกมาแบบนั้น ซองมินโกรธอะไรผมหรือเปล่า ชายหนุ่มถามเสียงนุ่ม ทรุดลงนั่งบนส้นเท้าตรงหน้าซองมิน ตาคมจับจ้องใบหน้าใสไม่กระพริบ
ไม่เกี่ยวกับนายหรอก ขอโทษด้วยนะที่ทำให้ตกใจ แม้แต่โทนเสียงยังเปลี่ยนไป คยูฮยอนพยายามจะไม่คิดว่าในแววตาคู่นั้นมันว่างเปล่าเหลือเกิน มันไม่ได้วาววับเป็นประกายสดใสอย่างที่เขาชอบมองเวลาฟังซองมินเล่าอะไรให้ฟัง
คนตัวสูงมองเห็นกำแพงใสที่คั่นกลางระหว่างเขากับซองมินไว้ กำแพงที่ถูกสร้างขึ้นอย่างมั่นคงโดยคนที่เคยแคร์เขามากที่สุด ริมฝีปากได้รูปถูกเม้มแน่น คยูฮยอนถามเสียงสั่น
ผมทำอะไรผิด
มือเรียวกุมมือเล็กแน่น คยูฮยอนตอกย้ำความเสียใจของเขาลงในสัมผัสนั้น
เขาเสียใจ เสียใจที่ซองมินเปลี่ยนไป เสียใจที่ซองมินไม่สนใจ
ทำไมครับ ซองมิน ผมทำอะไรผิด ทำไมซองมินต้องทำกับผมแบบนี้
ฉันไม่ได้ทำอะไร
ซองมินไม่ยอมมองหน้า ไม่สบตา ไม่ยอมคุยกับผมเหมือนที่เราคุยกันทุกทียังจะว่าไม่ได้ทำอะไรอีกหรือ ทำไมครับ ซองมินเกลียดผมแล้วหรือ
ซองมินกัดริมฝีปากจนเจ็บ พอได้ไหมขอร้องล่ะ อย่าให้มันมากกว่านี้เลย แค่ต้องละสายตาจากนายฉันก็ทรมานจะตายอยู่แล้ว ถ้าอยากรักกันกับใครคนนั้นโดยไม่มีฉันขวางทาง นายจงอย่าทำให้ความตั้งใจของฉันต้องสั่นคลอนไปยิ่งกว่านี้เลยคยูฮยอน
เพราะฉันไม่มั่นใจว่าจะอดทนได้นานแค่ไหน
เกิดเผลอหลุดปากบอกรักนายไป นายจะอึดอัดใจเอาเปล่าๆ
ฉันไม่ได้เกลียดนาย ขอโทษนะ ดูเหมือนฮยอกแจกำลังตามหาฉันอยู่
เสียงเล็กบอกเร็วๆ ดึงมือออกจากการเกาะกุมของคยูฮยอนแล้วก็ลุกไปหาร่างสูงโปร่งที่กำลังแย่งทงเฮกินพิซซ่าอย่างเมามันส์ ข้ออ้างของซองมินอาจจะดูไม่ได้เรื่องและขัดกับความจริงอย่างน่าเกลียด แต่ถ้ามันก็ทำให้เขาหลุดออกมาจากตรงนั้นได้ เขาก็ไม่สนใจความจริงอะไรแล้ว
ซองมินไม่สนใจ ซองมินเดินจากไป
ซองมินไม่ยอมหันมามอง
ผู้ชายคนหนึ่งมันกำลังร้องไห้เพราะซองมิน
การซ้อมก่อนขึ้นเวทีจริงผ่านไปด้วยดี แม้ระหว่างนั้นจะมีสมาชิกบางคนจิตหลุดถึงขั้นผิดคิวอยู่หลายครั้งแต่สุดท้ายทุกคนก็ประคับประคองการซ้อมจนจบลงด้วยเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของหัวหน้าวงหน้าสวย อีทึกมองตามแผ่นหลังของน้องเล็กสุดจนคยูฮยอนลับหายไปทางห้องน้ำก่อนจะหันมามองน้องชายสุดที่รัก ซองมินเองก็กำลังมองตามคยูฮยอนไปเหมือนที่เขาทำ ต่างกันตรงที่เขาไม่ได้ใช้สายตาอ่อนเชื่อมเจือโศกมองเจ้าหมาป่าน้อยนั่นแบบซองมิน
ทะเลาะอะไรกัน
เจ้าตัวเล็กสะดุ้งน้อยๆ หันมามองหน้าเขาก่อนจะหลบตาวูบ
เปล่าครับ ไม่ได้ทะเลาะกัน คยูฮยอนอาจจะเหนื่อยก็ได้ครับ
พี่ยังไม่ได้บอกเลยว่าเป็นหมอนั่น
อีกครั้งที่ซองมินต้องถูกจับโกหกได้เพราะความในใจของตัวเอง ริมฝีปากเล็กเผยอค้าง พยายามคิดหาข้อแก้ตัวในใจวุ่นวายแต่สุดท้ายก็ยอมก้มหน้ารับเสียงอ่อย
ขอโทษครับ
เอาเถอะ ทะเลาะอะไรกันก็รีบพูดกันซะ อีกไม่กี่วันเจ้านั่นต้องอัดซิงเกิ้ลใหม่แล้ว ขืนยังเป็นแบบนี้ต่อไปมีหวังโปรเจคใหม่ถูกปลดกลางอากาศแน่ นายคงไม่อยากให้คยูฮยอนโดนแบบนั้นใช่ไหม
ซองมินส่ายหน้า ไม่อยาก
งั้นก็รีบคุยกันเสีย คนรักกันมันก็ต้องมีกระทบกระทั่งกันบ้าง....เงียบ ฟังพี่พูดให้จบก่อน....นายสองคนรักกันพี่พอดูออก ไม่ได้ขัดขวางหรอกนะจะรักกันชอบกันพี่ไม่ว่าขอแค่อย่าให้มันกระทบเรื่องงานก็พอ นายก็รู้คยูฮยอนเป็นเสียงหลักของวงเรา ส่วนนายก็เป็นตัวแปรหลักของอารมณ์หมอนั่น เพราะฉะนั้นจงดีกันไว้ งานจะได้ออกมาดีด้วย
ลีดเดอร์ของวงพูดๆๆจนพอใจแล้วก็ผละไปทำงานอื่นต่อ ทิ้งให้ซองมินต้องยืนอ่อนใจกับใจความที่อีกฝ่ายสื่อออกมา เข้าใจผิดทั้งนั้น
ผมกับคยูฮยอนดูเหมือนคนรักกันมากหรือครับพี่
เสียงครางเพลงหงุงหงิงดังแว่วมาจากทางเดินก่อนจะดังยิ่งขึ้นเมื่อต้นตอของเสียงก้าวเข้ามาในห้องน้ำ ทงเฮเลิกคิ้วนิดๆเมื่อได้ได้กลิ่นบุหรี่โชยมาจากร่างสูงที่ยืนพิงขอบอ่างล้างหน้าอยู่คนเดียว คนตัวเล็กหันกลับไปมองด้านหลังก่อนจะปิดประตูห้องน้ำแล้วก็กดล็อคเรียบร้อย
เป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย
เปล่าครับ
เปล่า แต่หลบมาอัดบุหรี่ควันโขมงอย่างนี้เนี่ยนะ รู้หรือเปล่าว่าถ้าเกิดคนนอกมาเห็นนายจะโดนอะไรบ้าง เพราะคยูฮยอนยังไม่บรรลุนิติภาวะ เด็กหนุ่มเพิ่งอายุครบสิบแปดมาไม่นานแม้ลักษณะภายนอกมันจะหลอกตาคนอื่นให้ลืมเลือนความจริงข้อนี้ได้บ่อยครั้งแต่ท้ายที่สุดแล้วคงไม่มีใครเถียงได้ว่าผู้ชายคนนี่ยังอ่อนกว่าทงเฮถึงสองปี
สูบบุหรี่มันเป็นความผิด ไม่กลัวเป็นข่าวหรือไง
ช่างหัว! เสียงที่สะบัดตอบแบบหาฟังได้ยากทำเอาทงเฮชักอยากรู้ให้ลึกกว่าที่เห็น มือบางหยิบเอาซองบุหรี่มาเคาะแล้วก็จ่อไฟจากปากคยูฮยอนอย่างชำนาญ
ควันสีขาวขุ่นถูกพ่นให้ลอยสูง ทงเฮเหลือบมองคนข้างตัว ถามเสียงเบา
เป็นหนักนะเนี่ย เครียดที่ถูกกระต่ายน้อยเมินหรือ
มือที่กำลังคีบบุหรี่สูบชะงัก ตาคมปรายมองตอบกึ่งตกใจแปลกใจ ทงเฮรู้ได้ยังไง?
ช่วยไม่ได้อ่ะนะ เวลาพวกนายสองคนอยู่ด้วยกันมันให้บรรยากาศดีจะตาย ทงเฮหยุดเพื่อรอให้อีกฝ่ายยิ่งอยากรู้ เห็นคยูฮยอนหันมามองอย่างที่หวังก็เล่ายิ้มๆว่า
ฉันชอบมองเวลานายคุยกับซองมิน หรือบางทีแค่พวกนายสองคนนั่งอยู่ด้วยกันเงียบๆมันก็ดูเป็นธรรมชาติต่างจากคนรักกันทั่วไป ซองมินรักแล้วก็เอาใจนาย ส่วนนายก็คอยคลอเคลียอ้อนเอากับซองมินคนเดียว น่าอิจฉามากนะจะบอกให้ เพราะฉะนั้น....พอพวกนายสองคนแปลกไปมันเลยทำให้พวกฉันสังเกตเห็นได้ง่ายยังไงล่ะ ตกลงโกรธกันเรื่องอะไร ซองมินถึงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ได้ทุกครั้งที่มองนายแบบนั้น
คยูฮยอนยืนนิ่ง บุหรี่ในมือถูกละเลยให้เผาตัวเองจนกลายเป็นเศษเถ้าไร้ประโยชน์ คิ้วคมขมวดมุ่น หูทั้งสองข้างรับคลื่นเสียงขอทงเฮเข้าไปแปรผลในสมองจนกลายเป็นความจริงที่ทำให้เขาต้องตะลึง เขากับซองมินรักกันอย่างนั้นหรือ ทงเฮและคนอื่นๆมองเป็นแบบนั้น!
ตาคมจับจ้องใบหน้าเล็ก ก่อนคยูฮยอนจะเอ่ยเสียงเรียบ
ทงเฮ รู้หรือเปล่าว่าผมรู้สึกอย่างไรกับทงเฮ
ยังไง
ผมชอบทงเฮ ทุกครั้งที่อยู่กับซองมินเรื่องส่วนใหญ่ที่เราคุยกันคือเรื่องของทงเฮ ซองมินคอยให้คำปรึกษาผม เราไม่ได้เป็นอะไรกันอย่างที่ทงเฮเข้าใจ น่าแปลกไหมที่เขาไม่ตื่นเต้นเลยสักนิดทั้งที่เขากำลังสารภาพรักกับคนที่ตัวเองชอบมานานร่วมครึ่งปี หัวใจคยูฮยอนยังเต้นเป็นจังหวะช้าและหนัก การได้เอ่ยความในใจกับทงเฮดังที่หวังมันไม่ได้ทำให้เขาหลุดพ้นจากความทรมานในใจตอนนี้ได้เลย
คยูฮยอน นายพูดจริงพูดเล่นเนี่ย
หน้าผมเหมือนคนกำลังพูดเล่นไหมล่ะ
ถ้านายพูดจริง แสดงว่านายคิดว่าฉันโง่มากเลยนะเนี่ย
ทำไมทงเฮคิดอย่างนั้น ทงเฮเท้าเอวฉับ ตอบเสียงห้วน
ก็ฉันมีตา มีเหมือนทุกคนในบ้านเรา ใครมองก็รู้ว่านายสองคนรักกัน นี่ฉันถามจริงๆนายโง่จริงหรือแกล้งโง่วะเนี่ย แสดงว่าตลอดเวลาที่ผ่านมานายคิดว่านายรักฉันแล้วนายก็บอกมันกับซองมิน ทั้งที่ซองมินรักนายจนแทบถวายหัวให้เนี่ยนะ!
ทงเฮอาจจะเว่อร์เกินไปนิดแต่มันก็ตรงกับความจริงใช่ไหมล่ะ
ใครก็รู้ว่าซองมินรักคยูฮยอน แต่ไอ้เจ้าตัวมันกลับไม่รู้!
พอละ เบื่อจะคุยกับนายแล้ว ทงเฮว่าไม่ทันขาดคำ ลูกบิดประตูห้องน้ำก็ถูกบิดเบาๆ ร่างเล็กทิ้งก้นบุหรี่แล้วก็รีบเดินไปเปิดประตูพร้อมรอยยิ้มประจำตัว
ขอโทษครับ ผมเผลอล็อค อ้าว ซองมิน
ทงเฮ
คยูฮยอนสะดุ้ง หันขวับไปมองต้นเสียงเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ซองมินมองเลยเข้ามาพอดี รอยยิ้มบนใบหน้าหวานเลือนหายไปทันที ซองมินมองทงเฮและคยูฮยอนสลับกันไปมา ก่อนกลีบปากอิ่มจะวาดเป็นรอยยิ้มสั่นระริก
ขะ...ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจจะ.....
นี่ก็อีกคน ทงเฮสบถในใจ เออ ตกลงคนโง่สองคนรักกันนี่เอง
มันถึงได้ไม่รู้ตัวซักที
เด็กนายแอบมาสูบบุหรี่ในห้องน้ำแน่ะซองมิน เข้าไปจัดการทีซิ
ฉัน....อ๊ะ...ทงเฮ...เดี๋ยว ทงเฮ....
ไม่ทันแล้ว ทงเฮดึงแขนเล็กเข้ามาแล้วตัวเขาก็เดินสวนออกไป เพื่อนรักชองซองมินชูสองนิ้วสู้ตายให้ซองมินแล้วก็วิ่งตื๋อไปแบบไม่มีการหันกลับมามอง ซองมินได้แต่ยืนค้างอยู่ตรงประตูจะเดินเข้าไปใช้ห้องน้ำก็ยังมีคนตัวสูงยืนดักอยู่ ครั้นจะถอย....มันก็จะดูน่าเกลียดเกินไป แต่จะให้เดินเข้าไปทำธุระหน้าตาเฉย ซองมินก็ทำไม่ได้อีก
ร่างเล็กค่อยก้าวเข้ามาช้าๆ
กลิ่นฉุนที่ยังหลงเหลือในอากาศทำให้คิ้วเรียวย่นนิดๆ ซองมินมองซองบุหรี่ที่วางบนขอบอ่างล้างหน้าแล้วก็ตวัดตามองคนตัวสูงโดยไม่รู้ตัว
เด็กนิสัยไม่ดี ริอาจสูบบุหรี่หรือ?
แต่ซองมินก็ทำเพียงเท่านั้น คนตัวเล็กอดใจไม่ทักท้วงหรือตักเตือนเหมือนทุกครั้งที่ต้องทำ เดินเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว ระหว่างนั้นซองมินได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงประตูปิด สุดท้ายแล้วทุกอย่างก็เหลือเพียงความเงียบเช่นดังปกติ
ร่างเล็กเดินออกมาจากห้องน้ำ กระจกเงาบานใหญ่มันสะท้อนให้เห็นเพียงแค่ร่างของเขาที่ยืนเคว้งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว เขาสองคนคงอยากหาที่อยู่กันเพียงลำพัง พอซองมินมาขัดจังหวะทงเฮก็ต้องไป แล้วเมื่อทงเฮไปแล้วคยูฮยอนจะรั้งรอเพื่ออะไร
มันจึงเหลือแค่ซองมินที่จะยังคงยืนอยู่ตรงนี้
เพียงลำพัง
การแสดงของค่ำวันนั้นผ่านไปได้ด้วยดี สมาชิกทุกคนยกเว้นอีทึกกับฮยอกแจและซุปเปอร์จูเนียร์เคอาร์วายกลับถึงบ้านอย่างมีความสุข ทุกคนรีบอาบน้ำเตรียมตัวนอนและวางแผนถึงวันหยุดที่จะมาอีกในวันรุ่งขึ้น ส่วนกลุ่มที่ต้องไปอัดรายการวิทยุนั้นกลับมาถึงบ้านเมื่อเวลาล่วงเข้าสู่วันใหม่แล้ว อีทึกขอตัวเข้าห้องทันที ส่วนคนที่เหลือสมัครใจเข้าไปหาของกินในห้องครัวต่อ
คิดอะไรได้บ้างหรือยัง
เสียงทุ้มถามพอให้ได้ยินกันสองคน คยูฮยอนปรายตามองก่อนจะกินต่อ
พรุ่งนี้กับมะรืนเป็นวันหยุด จะทำอะไรก็ทำซะนะ
ฮยอกแจ คนอ่อนวัยกว่าเรียกเบาๆก่อนจะถามเสียงหนัก
นายสนิทกับซองมินที่สุด นายบอกฉันได้ไหมว่า....เค้ารักใคร....
อึนฮยอกสำลักโกโก้พรวด ดีเจหนุ่มใช้แขนเสื้อปาดคราบสีน้ำตาลออกจากคางแล้วก็ถอนใจเฮือก มึงก็เลือกเวลาถามเหลือเกิ๊นนน เล่นเอากูเกือบสำลักตาย
นายรู้ใช่ไหมฮยอกแจ
เออ รู้
ตั้งแต่เมื่อไหร่
ถ้าสงสัยล่ะก็นานละ แต่ถ้ารู้จริงๆก็เพิ่งไม่กี่วันมานี้เอง
ทำไม อึนฮยอกยิ้มกว้าง ลดเสียงลงเมื่อเห็นเยซองหันมามองจากหน้าเตา
ละเมอ หยุด! พอแล้ว ไม่ต้องถามต่อบอกแล้วว่าพรุ่งนี้เป็นวันหยุด ถ้านายอยากรู้ก็หาเวลาถามเจ้าอ้วนนั่นเอง ฉันไม่เกี่ยวด้วยแล้ว เหนื่อยเว้ย ชายหนุ่มปิดประเด็นโดยการลุกเอาแก้วไปล้าง ก่อนออกจากห้องครัวชายหนุ่มก็แวะกระซิบข้างหูเจ้าน้องเล็กของบ้านแล้วก็เดินผิวปากออกไป
.แต่ฉันว่า....ตอนนี้นายสงสัยถูกคนแล้วนะ....
ข่าวว่าทงเฮพูดใส่เต็มสองหูไปอย่างนั้น มันจะสงสัยคนอื่นได้อีกก็ให้ซองมินเอาหญ้ามาดองเป็นกิมจิให้กิน เช้า กลางวัน เย็น แทนข้าวเลยก็แล้วกัน!
แม้ว่าเมื่อคืนที่ผ่านมาคยูฮยอนจะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดจนแทบไม่ได้นอนเลย แต่เช้าวันนี้เขากลับรู้สึกสดชื่นอย่างไม่เคยเป็น ชายหนุ่มตื่นแต่เช้าพอลืมตาได้ก็รีบลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว เสียงครางเพลงแผ่วๆที่ดังจากร่างสูงทำให้รู้ว่าเจ้าตัวกำลังอารมณ์ดีอย่างที่สุด
แต่ถ้ารู้ว่ามีใครบางคนแอบหนีกลับบ้านไปตั้งแต่เมื่อคืน
คยูฮยอนจะยังอารมณ์ดีได้แบบนี้อยู่หรือเปล่านะ
อะไรนะ กลับบ้าน!
ใช่ กลับบ้าน
กลับไปทำไม กลับไปได้ยังไง ทำไมฉันไม่รู้
แล้วนายจำเป็นต้องรู้ด้วยเหรอคยูฮยอน เสียงยานคางดังมาจากประตูห้องนั่งเล่น พี่อีทึกยืนทำหน้าเข้มอยู่ตรงนั้นมือข้างหนึ่งเท้ากับกรอบประตูอันเป็นท่าประจำของท่านลีดเดอร์เวลาตั้งใจจะสั่งสอนน้องคนใดคนหนึ่ง พวกเราบางคนก็ยังไม่รู้เลย ถ้าเป็นแค่เพื่อนก็ไม่แปลกที่จะไม่รู้...ใช่ไหม
คยูฮยอนมองคนพูดด้วยสายตาลุ่มลึก เด็กหนุ่มไม่ตอบโต้ หันมาคว้าแขนฮยอกแจหมับ
นายไปกับฉันหน่อย
เฮ่ย! จะไปไหนวะ
คยูฮยอนไม่ตอบ เดินดุ่มๆลากอึนฮยอกออกไปทิ้งให้คนที่เหลือหันมามองหน้ากันก่อนจะถอนใจออกมาอย่างโล่งอก
หมดเรื่องหมดราวกันซะทีเนาะ ทงเฮพูดเสียงใส มองคนตัวสูงที่กำลังสนใจบทละครด้วยดวงตาที่ไม่เคยคิดจะปิดบังความในใจ คิบอมยิ้มตาหยีรับคำเสียงเบาแล้วก็หันไปสนใจงานต่อ
คิบอม ขอพูดอะไรหน่อยได้ไหม
พูดมาสิครับ
ฉันชอบนาย
อืม
รับคำแล้วก็ชะงัก คิบอมเงยหน้ามองอีกทีคนตัวเล็กก็เดินลอยชายไปเฮฮากับชินดงและซีวอนเป็นที่เรียบร้อย คิ้วคมย่นนิดๆ ก่อนเจ้าตัวจะส่ายหน้าน้อยๆ
สงสัยจะหูฝาดไป
ชายหนุ่มพยายามเพ่งสมาธิกับบทละครเรื่องใหม่อีกครั้งแต่ก็ทำได้ไม่ดีเท่าที่ควร ใบหน้าหล่อเหลาค่อยหันไปทางกลุ่มที่เสียงดังที่สุดอีกครั้ง คิบอมสะดุดใจ ทงเฮกำลังหันมามองเขา ใบหน้าน่ารักเจือสีระเรื่อพอน่ามอง ดวงตาคมสวยเป็นประกายสดใส น่ามองไม่ต่างจากริมฝีปากบางที่เผยยิ้มเจ้าเล่ห์
หรือว่า!
Chapter ::: 06
Character ::: Kyu x Min x Bom x Dong
Rate ::: อนุบาล
สภาพของคยูฮยอนเมื่อตอนที่เดินมาขึ้นรถตู้ของบริษัทในตอนเช้าของวันทำเอาเหล่าแฟนคลับกรี๊ดกันแทบไม่เป็นภาษา ใบหน้าหล่อเหลาติดจะบึ้งนิดๆ ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีการเล่นหัวหรือแม้แต่การโบกมือทักทายตอบดังทุกที ออกจากตัวตึกของคอนโดมาได้ร่างสูงก็ก้าวยาวๆขึ้นรถตู้ไปกับเยซองและเรียวอุคแล้วปิดประตูตามหลังทันที
คยูฮยอนจมอยู่ในโลกของตัวเองจนถูกผู้จัดการเตือนอยู่หลายครั้ง เขาเหม่อลอย ถามไม่ยอมตอบ ไม่ว่าใครจะทักทายยังไงก็ทำเพียงแค่เดินผ่านและนั่งทอดสายตานิ่งอยู่อย่างนั้น เยซองกับเรียวอุคก็เกรงใจเกินกว่าจะกล้าเข้าไปยุ่ง จึงได้แต่นึกในใจว่าดีเหลือเกินที่วันนี้มีแค่ร้องเพลงกับถ่ายแบบนิดหน่อย ขืนมีสัมภาษณ์พ่วงด้วยอย่างทุกทีมีหวังได้ยกเลิกกลางคันเพราะสมาชิกคนหนึ่งไม่อยู่ในสภาพที่จะให้การใดๆได้!
อาการของคยูฮยอนดีขึ้นเมื่อไปสมทบกับกลุ่มที่เหลือในการอัดเทปรายการเอ็ม เคานท์ดาวน์ ของเอ็มเน็ท เทปนี้อีทึก คังอิน และชินดงต้องเป็นพิธีกร ทั้งสามคนเลยต้องแยกไปท่องสคริปอีกห้องหนึ่ง ทิ้งสมาชิกที่เหลือให้ทานของว่างและแต่งตัวกันในห้องใหญ่
เยซอง เรียวอุคและคยูฮยอนไปถึงก่อนเวลาซ้อมเกือบหนึ่งชั่วโมง ทำให้มีเวลาว่างพอที่จะแยกไปนั่งคุยกันสองต่อสอง ขณะที่คยูฮยอนนั้นพอมาถึงก็กวาดตาไปทั่วห้องโดยไม่รู้ตัว
เขากำลังมองหาซองมิน
ใจมันเรียกร้องให้ได้มองหน้าซองมินให้ได้ แม้ว่าทงเฮกำลังยิ้มร่าเข้ามาหา
มาเร็วดีนี่ รถไม่ติดเหรอ
อืม กินอะไรน่ะ
พิซซ่า เอาไหม อ่ะ อ้าปาก มือเล็กยื่นพิซซ่าหอมกรุ่นให้ถึงปาก คยูฮยอนแกล้งกัดไปคำใหญ่เลยถูกเจ้าของเดิมขู่เตือนฟ่อ ชายหนุ่มหัวเราะหึเมื่อทงเฮรีบยัดส่วนที่เหลือเข้าปากจนหมดแล้วก็เคี้ยวตุ้ยๆ พอทงเฮไม่ว่างจะต่อประเด็น คนตัวสูงก็หันไปมองมุมห้องอีกครั้ง
ซองมินกำลังมองมา
หัวใจมันกระตุกวาบ ผีเสื้อนับพันกำลังแข่งกันกระพือปีกพึ่บพั่บในอกเขา
คยูฮยอนวาดยิ้มกว้าง ก่อนจะชะงัก ซองมินหลบตาเขา คนตัวเล็กไม่ได้หันหน้าหนี ไม่ได้สะบัดหน้าใส่....ซองมินเพียงแต่หรุบตาลงมองโทรศัพท์ในมือ เหมือนเมื่อครู่ไม่ได้มองเห็นว่าเขายิ้มให้ ชายหนุ่มครางลึกในอก ตรงไปยังเป้าหมายโดยไม่ลังเล
ซองมิน สบายดีแล้วหรือครับ
คนถูกทักเงยหน้ามองเขางงๆ แล้วก็พยักหน้าตอบ
สบายดีแล้วล่ะ ขอบใจนะ
ซองมินยังไม่บอกผมเลยว่าเมื่อคืนเป็นอะไร ทำไมถึง....ร้องไห้ออกมาแบบนั้น ซองมินโกรธอะไรผมหรือเปล่า ชายหนุ่มถามเสียงนุ่ม ทรุดลงนั่งบนส้นเท้าตรงหน้าซองมิน ตาคมจับจ้องใบหน้าใสไม่กระพริบ
ไม่เกี่ยวกับนายหรอก ขอโทษด้วยนะที่ทำให้ตกใจ แม้แต่โทนเสียงยังเปลี่ยนไป คยูฮยอนพยายามจะไม่คิดว่าในแววตาคู่นั้นมันว่างเปล่าเหลือเกิน มันไม่ได้วาววับเป็นประกายสดใสอย่างที่เขาชอบมองเวลาฟังซองมินเล่าอะไรให้ฟัง
คนตัวสูงมองเห็นกำแพงใสที่คั่นกลางระหว่างเขากับซองมินไว้ กำแพงที่ถูกสร้างขึ้นอย่างมั่นคงโดยคนที่เคยแคร์เขามากที่สุด ริมฝีปากได้รูปถูกเม้มแน่น คยูฮยอนถามเสียงสั่น
ผมทำอะไรผิด
มือเรียวกุมมือเล็กแน่น คยูฮยอนตอกย้ำความเสียใจของเขาลงในสัมผัสนั้น
เขาเสียใจ เสียใจที่ซองมินเปลี่ยนไป เสียใจที่ซองมินไม่สนใจ
ทำไมครับ ซองมิน ผมทำอะไรผิด ทำไมซองมินต้องทำกับผมแบบนี้
ฉันไม่ได้ทำอะไร
ซองมินไม่ยอมมองหน้า ไม่สบตา ไม่ยอมคุยกับผมเหมือนที่เราคุยกันทุกทียังจะว่าไม่ได้ทำอะไรอีกหรือ ทำไมครับ ซองมินเกลียดผมแล้วหรือ
ซองมินกัดริมฝีปากจนเจ็บ พอได้ไหมขอร้องล่ะ อย่าให้มันมากกว่านี้เลย แค่ต้องละสายตาจากนายฉันก็ทรมานจะตายอยู่แล้ว ถ้าอยากรักกันกับใครคนนั้นโดยไม่มีฉันขวางทาง นายจงอย่าทำให้ความตั้งใจของฉันต้องสั่นคลอนไปยิ่งกว่านี้เลยคยูฮยอน
เพราะฉันไม่มั่นใจว่าจะอดทนได้นานแค่ไหน
เกิดเผลอหลุดปากบอกรักนายไป นายจะอึดอัดใจเอาเปล่าๆ
ฉันไม่ได้เกลียดนาย ขอโทษนะ ดูเหมือนฮยอกแจกำลังตามหาฉันอยู่
เสียงเล็กบอกเร็วๆ ดึงมือออกจากการเกาะกุมของคยูฮยอนแล้วก็ลุกไปหาร่างสูงโปร่งที่กำลังแย่งทงเฮกินพิซซ่าอย่างเมามันส์ ข้ออ้างของซองมินอาจจะดูไม่ได้เรื่องและขัดกับความจริงอย่างน่าเกลียด แต่ถ้ามันก็ทำให้เขาหลุดออกมาจากตรงนั้นได้ เขาก็ไม่สนใจความจริงอะไรแล้ว
ซองมินไม่สนใจ ซองมินเดินจากไป
ซองมินไม่ยอมหันมามอง
ผู้ชายคนหนึ่งมันกำลังร้องไห้เพราะซองมิน
การซ้อมก่อนขึ้นเวทีจริงผ่านไปด้วยดี แม้ระหว่างนั้นจะมีสมาชิกบางคนจิตหลุดถึงขั้นผิดคิวอยู่หลายครั้งแต่สุดท้ายทุกคนก็ประคับประคองการซ้อมจนจบลงด้วยเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของหัวหน้าวงหน้าสวย อีทึกมองตามแผ่นหลังของน้องเล็กสุดจนคยูฮยอนลับหายไปทางห้องน้ำก่อนจะหันมามองน้องชายสุดที่รัก ซองมินเองก็กำลังมองตามคยูฮยอนไปเหมือนที่เขาทำ ต่างกันตรงที่เขาไม่ได้ใช้สายตาอ่อนเชื่อมเจือโศกมองเจ้าหมาป่าน้อยนั่นแบบซองมิน
ทะเลาะอะไรกัน
เจ้าตัวเล็กสะดุ้งน้อยๆ หันมามองหน้าเขาก่อนจะหลบตาวูบ
เปล่าครับ ไม่ได้ทะเลาะกัน คยูฮยอนอาจจะเหนื่อยก็ได้ครับ
พี่ยังไม่ได้บอกเลยว่าเป็นหมอนั่น
อีกครั้งที่ซองมินต้องถูกจับโกหกได้เพราะความในใจของตัวเอง ริมฝีปากเล็กเผยอค้าง พยายามคิดหาข้อแก้ตัวในใจวุ่นวายแต่สุดท้ายก็ยอมก้มหน้ารับเสียงอ่อย
ขอโทษครับ
เอาเถอะ ทะเลาะอะไรกันก็รีบพูดกันซะ อีกไม่กี่วันเจ้านั่นต้องอัดซิงเกิ้ลใหม่แล้ว ขืนยังเป็นแบบนี้ต่อไปมีหวังโปรเจคใหม่ถูกปลดกลางอากาศแน่ นายคงไม่อยากให้คยูฮยอนโดนแบบนั้นใช่ไหม
ซองมินส่ายหน้า ไม่อยาก
งั้นก็รีบคุยกันเสีย คนรักกันมันก็ต้องมีกระทบกระทั่งกันบ้าง....เงียบ ฟังพี่พูดให้จบก่อน....นายสองคนรักกันพี่พอดูออก ไม่ได้ขัดขวางหรอกนะจะรักกันชอบกันพี่ไม่ว่าขอแค่อย่าให้มันกระทบเรื่องงานก็พอ นายก็รู้คยูฮยอนเป็นเสียงหลักของวงเรา ส่วนนายก็เป็นตัวแปรหลักของอารมณ์หมอนั่น เพราะฉะนั้นจงดีกันไว้ งานจะได้ออกมาดีด้วย
ลีดเดอร์ของวงพูดๆๆจนพอใจแล้วก็ผละไปทำงานอื่นต่อ ทิ้งให้ซองมินต้องยืนอ่อนใจกับใจความที่อีกฝ่ายสื่อออกมา เข้าใจผิดทั้งนั้น
ผมกับคยูฮยอนดูเหมือนคนรักกันมากหรือครับพี่
เสียงครางเพลงหงุงหงิงดังแว่วมาจากทางเดินก่อนจะดังยิ่งขึ้นเมื่อต้นตอของเสียงก้าวเข้ามาในห้องน้ำ ทงเฮเลิกคิ้วนิดๆเมื่อได้ได้กลิ่นบุหรี่โชยมาจากร่างสูงที่ยืนพิงขอบอ่างล้างหน้าอยู่คนเดียว คนตัวเล็กหันกลับไปมองด้านหลังก่อนจะปิดประตูห้องน้ำแล้วก็กดล็อคเรียบร้อย
เป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย
เปล่าครับ
เปล่า แต่หลบมาอัดบุหรี่ควันโขมงอย่างนี้เนี่ยนะ รู้หรือเปล่าว่าถ้าเกิดคนนอกมาเห็นนายจะโดนอะไรบ้าง เพราะคยูฮยอนยังไม่บรรลุนิติภาวะ เด็กหนุ่มเพิ่งอายุครบสิบแปดมาไม่นานแม้ลักษณะภายนอกมันจะหลอกตาคนอื่นให้ลืมเลือนความจริงข้อนี้ได้บ่อยครั้งแต่ท้ายที่สุดแล้วคงไม่มีใครเถียงได้ว่าผู้ชายคนนี่ยังอ่อนกว่าทงเฮถึงสองปี
สูบบุหรี่มันเป็นความผิด ไม่กลัวเป็นข่าวหรือไง
ช่างหัว! เสียงที่สะบัดตอบแบบหาฟังได้ยากทำเอาทงเฮชักอยากรู้ให้ลึกกว่าที่เห็น มือบางหยิบเอาซองบุหรี่มาเคาะแล้วก็จ่อไฟจากปากคยูฮยอนอย่างชำนาญ
ควันสีขาวขุ่นถูกพ่นให้ลอยสูง ทงเฮเหลือบมองคนข้างตัว ถามเสียงเบา
เป็นหนักนะเนี่ย เครียดที่ถูกกระต่ายน้อยเมินหรือ
มือที่กำลังคีบบุหรี่สูบชะงัก ตาคมปรายมองตอบกึ่งตกใจแปลกใจ ทงเฮรู้ได้ยังไง?
ช่วยไม่ได้อ่ะนะ เวลาพวกนายสองคนอยู่ด้วยกันมันให้บรรยากาศดีจะตาย ทงเฮหยุดเพื่อรอให้อีกฝ่ายยิ่งอยากรู้ เห็นคยูฮยอนหันมามองอย่างที่หวังก็เล่ายิ้มๆว่า
ฉันชอบมองเวลานายคุยกับซองมิน หรือบางทีแค่พวกนายสองคนนั่งอยู่ด้วยกันเงียบๆมันก็ดูเป็นธรรมชาติต่างจากคนรักกันทั่วไป ซองมินรักแล้วก็เอาใจนาย ส่วนนายก็คอยคลอเคลียอ้อนเอากับซองมินคนเดียว น่าอิจฉามากนะจะบอกให้ เพราะฉะนั้น....พอพวกนายสองคนแปลกไปมันเลยทำให้พวกฉันสังเกตเห็นได้ง่ายยังไงล่ะ ตกลงโกรธกันเรื่องอะไร ซองมินถึงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ได้ทุกครั้งที่มองนายแบบนั้น
คยูฮยอนยืนนิ่ง บุหรี่ในมือถูกละเลยให้เผาตัวเองจนกลายเป็นเศษเถ้าไร้ประโยชน์ คิ้วคมขมวดมุ่น หูทั้งสองข้างรับคลื่นเสียงขอทงเฮเข้าไปแปรผลในสมองจนกลายเป็นความจริงที่ทำให้เขาต้องตะลึง เขากับซองมินรักกันอย่างนั้นหรือ ทงเฮและคนอื่นๆมองเป็นแบบนั้น!
ตาคมจับจ้องใบหน้าเล็ก ก่อนคยูฮยอนจะเอ่ยเสียงเรียบ
ทงเฮ รู้หรือเปล่าว่าผมรู้สึกอย่างไรกับทงเฮ
ยังไง
ผมชอบทงเฮ ทุกครั้งที่อยู่กับซองมินเรื่องส่วนใหญ่ที่เราคุยกันคือเรื่องของทงเฮ ซองมินคอยให้คำปรึกษาผม เราไม่ได้เป็นอะไรกันอย่างที่ทงเฮเข้าใจ น่าแปลกไหมที่เขาไม่ตื่นเต้นเลยสักนิดทั้งที่เขากำลังสารภาพรักกับคนที่ตัวเองชอบมานานร่วมครึ่งปี หัวใจคยูฮยอนยังเต้นเป็นจังหวะช้าและหนัก การได้เอ่ยความในใจกับทงเฮดังที่หวังมันไม่ได้ทำให้เขาหลุดพ้นจากความทรมานในใจตอนนี้ได้เลย
คยูฮยอน นายพูดจริงพูดเล่นเนี่ย
หน้าผมเหมือนคนกำลังพูดเล่นไหมล่ะ
ถ้านายพูดจริง แสดงว่านายคิดว่าฉันโง่มากเลยนะเนี่ย
ทำไมทงเฮคิดอย่างนั้น ทงเฮเท้าเอวฉับ ตอบเสียงห้วน
ก็ฉันมีตา มีเหมือนทุกคนในบ้านเรา ใครมองก็รู้ว่านายสองคนรักกัน นี่ฉันถามจริงๆนายโง่จริงหรือแกล้งโง่วะเนี่ย แสดงว่าตลอดเวลาที่ผ่านมานายคิดว่านายรักฉันแล้วนายก็บอกมันกับซองมิน ทั้งที่ซองมินรักนายจนแทบถวายหัวให้เนี่ยนะ!
ทงเฮอาจจะเว่อร์เกินไปนิดแต่มันก็ตรงกับความจริงใช่ไหมล่ะ
ใครก็รู้ว่าซองมินรักคยูฮยอน แต่ไอ้เจ้าตัวมันกลับไม่รู้!
พอละ เบื่อจะคุยกับนายแล้ว ทงเฮว่าไม่ทันขาดคำ ลูกบิดประตูห้องน้ำก็ถูกบิดเบาๆ ร่างเล็กทิ้งก้นบุหรี่แล้วก็รีบเดินไปเปิดประตูพร้อมรอยยิ้มประจำตัว
ขอโทษครับ ผมเผลอล็อค อ้าว ซองมิน
ทงเฮ
คยูฮยอนสะดุ้ง หันขวับไปมองต้นเสียงเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ซองมินมองเลยเข้ามาพอดี รอยยิ้มบนใบหน้าหวานเลือนหายไปทันที ซองมินมองทงเฮและคยูฮยอนสลับกันไปมา ก่อนกลีบปากอิ่มจะวาดเป็นรอยยิ้มสั่นระริก
ขะ...ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจจะ.....
นี่ก็อีกคน ทงเฮสบถในใจ เออ ตกลงคนโง่สองคนรักกันนี่เอง
มันถึงได้ไม่รู้ตัวซักที
เด็กนายแอบมาสูบบุหรี่ในห้องน้ำแน่ะซองมิน เข้าไปจัดการทีซิ
ฉัน....อ๊ะ...ทงเฮ...เดี๋ยว ทงเฮ....
ไม่ทันแล้ว ทงเฮดึงแขนเล็กเข้ามาแล้วตัวเขาก็เดินสวนออกไป เพื่อนรักชองซองมินชูสองนิ้วสู้ตายให้ซองมินแล้วก็วิ่งตื๋อไปแบบไม่มีการหันกลับมามอง ซองมินได้แต่ยืนค้างอยู่ตรงประตูจะเดินเข้าไปใช้ห้องน้ำก็ยังมีคนตัวสูงยืนดักอยู่ ครั้นจะถอย....มันก็จะดูน่าเกลียดเกินไป แต่จะให้เดินเข้าไปทำธุระหน้าตาเฉย ซองมินก็ทำไม่ได้อีก
ร่างเล็กค่อยก้าวเข้ามาช้าๆ
กลิ่นฉุนที่ยังหลงเหลือในอากาศทำให้คิ้วเรียวย่นนิดๆ ซองมินมองซองบุหรี่ที่วางบนขอบอ่างล้างหน้าแล้วก็ตวัดตามองคนตัวสูงโดยไม่รู้ตัว
เด็กนิสัยไม่ดี ริอาจสูบบุหรี่หรือ?
แต่ซองมินก็ทำเพียงเท่านั้น คนตัวเล็กอดใจไม่ทักท้วงหรือตักเตือนเหมือนทุกครั้งที่ต้องทำ เดินเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว ระหว่างนั้นซองมินได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงประตูปิด สุดท้ายแล้วทุกอย่างก็เหลือเพียงความเงียบเช่นดังปกติ
ร่างเล็กเดินออกมาจากห้องน้ำ กระจกเงาบานใหญ่มันสะท้อนให้เห็นเพียงแค่ร่างของเขาที่ยืนเคว้งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว เขาสองคนคงอยากหาที่อยู่กันเพียงลำพัง พอซองมินมาขัดจังหวะทงเฮก็ต้องไป แล้วเมื่อทงเฮไปแล้วคยูฮยอนจะรั้งรอเพื่ออะไร
มันจึงเหลือแค่ซองมินที่จะยังคงยืนอยู่ตรงนี้
เพียงลำพัง
การแสดงของค่ำวันนั้นผ่านไปได้ด้วยดี สมาชิกทุกคนยกเว้นอีทึกกับฮยอกแจและซุปเปอร์จูเนียร์เคอาร์วายกลับถึงบ้านอย่างมีความสุข ทุกคนรีบอาบน้ำเตรียมตัวนอนและวางแผนถึงวันหยุดที่จะมาอีกในวันรุ่งขึ้น ส่วนกลุ่มที่ต้องไปอัดรายการวิทยุนั้นกลับมาถึงบ้านเมื่อเวลาล่วงเข้าสู่วันใหม่แล้ว อีทึกขอตัวเข้าห้องทันที ส่วนคนที่เหลือสมัครใจเข้าไปหาของกินในห้องครัวต่อ
คิดอะไรได้บ้างหรือยัง
เสียงทุ้มถามพอให้ได้ยินกันสองคน คยูฮยอนปรายตามองก่อนจะกินต่อ
พรุ่งนี้กับมะรืนเป็นวันหยุด จะทำอะไรก็ทำซะนะ
ฮยอกแจ คนอ่อนวัยกว่าเรียกเบาๆก่อนจะถามเสียงหนัก
นายสนิทกับซองมินที่สุด นายบอกฉันได้ไหมว่า....เค้ารักใคร....
อึนฮยอกสำลักโกโก้พรวด ดีเจหนุ่มใช้แขนเสื้อปาดคราบสีน้ำตาลออกจากคางแล้วก็ถอนใจเฮือก มึงก็เลือกเวลาถามเหลือเกิ๊นนน เล่นเอากูเกือบสำลักตาย
นายรู้ใช่ไหมฮยอกแจ
เออ รู้
ตั้งแต่เมื่อไหร่
ถ้าสงสัยล่ะก็นานละ แต่ถ้ารู้จริงๆก็เพิ่งไม่กี่วันมานี้เอง
ทำไม อึนฮยอกยิ้มกว้าง ลดเสียงลงเมื่อเห็นเยซองหันมามองจากหน้าเตา
ละเมอ หยุด! พอแล้ว ไม่ต้องถามต่อบอกแล้วว่าพรุ่งนี้เป็นวันหยุด ถ้านายอยากรู้ก็หาเวลาถามเจ้าอ้วนนั่นเอง ฉันไม่เกี่ยวด้วยแล้ว เหนื่อยเว้ย ชายหนุ่มปิดประเด็นโดยการลุกเอาแก้วไปล้าง ก่อนออกจากห้องครัวชายหนุ่มก็แวะกระซิบข้างหูเจ้าน้องเล็กของบ้านแล้วก็เดินผิวปากออกไป
.แต่ฉันว่า....ตอนนี้นายสงสัยถูกคนแล้วนะ....
ข่าวว่าทงเฮพูดใส่เต็มสองหูไปอย่างนั้น มันจะสงสัยคนอื่นได้อีกก็ให้ซองมินเอาหญ้ามาดองเป็นกิมจิให้กิน เช้า กลางวัน เย็น แทนข้าวเลยก็แล้วกัน!
แม้ว่าเมื่อคืนที่ผ่านมาคยูฮยอนจะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดจนแทบไม่ได้นอนเลย แต่เช้าวันนี้เขากลับรู้สึกสดชื่นอย่างไม่เคยเป็น ชายหนุ่มตื่นแต่เช้าพอลืมตาได้ก็รีบลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว เสียงครางเพลงแผ่วๆที่ดังจากร่างสูงทำให้รู้ว่าเจ้าตัวกำลังอารมณ์ดีอย่างที่สุด
แต่ถ้ารู้ว่ามีใครบางคนแอบหนีกลับบ้านไปตั้งแต่เมื่อคืน
คยูฮยอนจะยังอารมณ์ดีได้แบบนี้อยู่หรือเปล่านะ
อะไรนะ กลับบ้าน!
ใช่ กลับบ้าน
กลับไปทำไม กลับไปได้ยังไง ทำไมฉันไม่รู้
แล้วนายจำเป็นต้องรู้ด้วยเหรอคยูฮยอน เสียงยานคางดังมาจากประตูห้องนั่งเล่น พี่อีทึกยืนทำหน้าเข้มอยู่ตรงนั้นมือข้างหนึ่งเท้ากับกรอบประตูอันเป็นท่าประจำของท่านลีดเดอร์เวลาตั้งใจจะสั่งสอนน้องคนใดคนหนึ่ง พวกเราบางคนก็ยังไม่รู้เลย ถ้าเป็นแค่เพื่อนก็ไม่แปลกที่จะไม่รู้...ใช่ไหม
คยูฮยอนมองคนพูดด้วยสายตาลุ่มลึก เด็กหนุ่มไม่ตอบโต้ หันมาคว้าแขนฮยอกแจหมับ
นายไปกับฉันหน่อย
เฮ่ย! จะไปไหนวะ
คยูฮยอนไม่ตอบ เดินดุ่มๆลากอึนฮยอกออกไปทิ้งให้คนที่เหลือหันมามองหน้ากันก่อนจะถอนใจออกมาอย่างโล่งอก
หมดเรื่องหมดราวกันซะทีเนาะ ทงเฮพูดเสียงใส มองคนตัวสูงที่กำลังสนใจบทละครด้วยดวงตาที่ไม่เคยคิดจะปิดบังความในใจ คิบอมยิ้มตาหยีรับคำเสียงเบาแล้วก็หันไปสนใจงานต่อ
คิบอม ขอพูดอะไรหน่อยได้ไหม
พูดมาสิครับ
ฉันชอบนาย
อืม
รับคำแล้วก็ชะงัก คิบอมเงยหน้ามองอีกทีคนตัวเล็กก็เดินลอยชายไปเฮฮากับชินดงและซีวอนเป็นที่เรียบร้อย คิ้วคมย่นนิดๆ ก่อนเจ้าตัวจะส่ายหน้าน้อยๆ
สงสัยจะหูฝาดไป
ชายหนุ่มพยายามเพ่งสมาธิกับบทละครเรื่องใหม่อีกครั้งแต่ก็ทำได้ไม่ดีเท่าที่ควร ใบหน้าหล่อเหลาค่อยหันไปทางกลุ่มที่เสียงดังที่สุดอีกครั้ง คิบอมสะดุดใจ ทงเฮกำลังหันมามองเขา ใบหน้าน่ารักเจือสีระเรื่อพอน่ามอง ดวงตาคมสวยเป็นประกายสดใส น่ามองไม่ต่างจากริมฝีปากบางที่เผยยิ้มเจ้าเล่ห์
หรือว่า!
แถมคงแฮยังได้บอกคิบอมอีกตั้งหาก สงสัยคิบอมคงเอ๋อน่าดู 555
ทุกคนเอาใจช่วยคยูมินกันเต็มที่เลยนะเนี่ย คยูสู้ตายน้า
รู้แล้วก็พยายามเข้า ซองมินเสียใจมาตั้งนาน
#1 By -CKJIN- (124.121.38.115) on 2007-04-26 14:36