KIRAZ

Title ::: Beat of My Heart

Chapter ::: 02

Character ::: BomHyuk X KyuMin

Note ::: ตอนนี้รู้แล้วว่ากี่ตอนจบ ฮิ้วๆ













ฮยอกแจมีเวลาตะลึงไม่ถึงห้าวิ เสียงกรี๊ดด้านหลังมันทำให้เขาสะดุ้งสุดตัว ร่างขาวจัดดึงตัวเองออกจากการประคองของร่างสูง ตวัดตามองใบหน้าหล่อจัดของีกฝ่ายอีกครั้งก่อนจะเดินกลับมานั่งที่เดิม หมดกัน ว่าจะเลี่ยงออกไปห้องน้ำเสียหน่อยเจ้าของงานเค้ามาแบบนี้แล้วก็หมดโอกาสของเขาพอดี


ฮยอกแจ นายทำอะไรน่ะ


เรียวอุคถามสั่นๆ ฮยอกแจหันมามองคนถามอย่างแปลกใจยังไม่เข้าใจถึงสถานการณ์ตอนนี้เท่าไหร่ ก็เขาจะไปห้องน้ำเพราะเห็นว่าหมอนั่นยังไม่มา เมื่อมาแล้วก็จบกันเขาก็กลับมานั่งที่กะอีแค่ลุกไปแค่นี้มันจะมีปัญหาอะไร ทำไมเรียวอุคต้องทำหน้าเหมือนจะเป็นจะตายแบบนั้นด้วย


นายหมายถึงอะไร


ก็เมื่อกี้ นาย.....เดินเข้ามาพร้อมคิบอมไม่ใช่เหรอ


ใช่ ฉันเปิดประตูไปเจอหมอนั่นพอดีเลยเดินกลับเข้ามาพร้อมกัน ทำไมเหรอ


ก็ไม่ทำไมหรอก.....ดูรอบตัวนายสิ.....


คำพูดของเรียวอุคไม่ทำให้ฮยอกแจหายข้องใจ จนเมื่อมองไปรอบห้องถึงได้เข้าว่าทำไม สายตาสาวน้อยใหญ่หลายคู่กำลังลอบมองมาทางเขาเงียบๆ แล้วดูเหมือนจะไม่ใช่สายตาที่เป็นมิตรเท่าไหร่ด้วยสิ ฮยอกแจเกาหัวแกร่ก อะไรของเค้าวะ?


เมื่อกี้นายไปยืนกอดคิบอมได้ยังไงตั้งนานสองนาน


ประโยคฮุคซ้ายของอีทึกเล่นเอาฮยอกแจแทบสะอึก


ฉันไม่ได้กอด! เกือบหลุดคำว่า มัน ไปแล้ว ฮยอกแจหน้าเหรอ เออเว้ย แค่เซไปชนเข้าหน่อยเดียวแค่นี้ก็กลายเป็นความผิดได้ด้วยเรอะ ฉันแค่สะดุด คิบอมก็รับไว้เท่านั้น


ถึงมันจะเป็นอุบัติเหตุแต่มันก็ไม่ควรจะเกิดขึ้นนะฮยอกแจ นายยังไม่รู้จักความน่ากลัวของผู้หญิงพวกนี้ ฉันถามจริงๆเถอะ นายเป็นแฟนคลับคิบอมจริงหรือเปล่าเนี่ย


ทำไมถามแบบนั้นล่ะ


ก็ดูเหมือนนายไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเลย ท่าทางไม่ค่อยกระตือรือร้นที่ได้มางานนี้ แถมเมื่อกี้ได้ซบคิบอมเข้าไปเต็มๆนายยังไม่ดีใจเลยสักนิด ถ้าเป็นผู้หญิงพวกนั้นไม่ลมจับก็กรี๊ดสลบไปแล้ว อีทึกว่าต่อ จับตามองชายหนุ่มนิ่ง


ก็.....มันตกใจจนไม่ทันนึกน่ะ ฉันก็เป็นแบบนี้แหละแสดงความรู้สึกไม่ค่อยเก่งน่ะ


ช่างเถอะอีทึก คิบอมจะพูดแล้วล่ะ


จริงอย่างที่เรียวอุคว่า หลังจากคุยกับผู้จัดการส่วนตัวมาได้ครู่หนึ่ง ร่างสูงของคิมคิบอมก็เดินมานั่งเก้าอี้ตัวใหญ่ตัวหนึ่งในนั้น ฮยอกแจเพิ่งสังเกตว่ามุมที่เขานั่งอยู่นี่มันหันหน้าไปทางหมอนั่นพอดี เลยเกิดเหตุการณ์ตาสบตาโดยไม่ได้นัดหมายขึ้น


เค้ามองมาทางนี้ด้วย


เรียวอุคกระซิบอย่างตื่นเต้น แอบโบกมือให้คิบอมและฝ่ายนั้นก็เปิดยิ้มตาหยีตอบกลับมา น๊อคเรียวอุคไปหนึ่งดอก น่ารักจังเลย ผู้ชายอะไรเนี่ย


น่ารัก!!!!


ฮยอกแจทวนคำนั้นเพราะไม่ค่อยเก็ทในความหมายแต่อีทึกกับเรียวอุคกลับเข้าใจว่าเขาเห็นด้วยกับสิ่งที่เรียวอุคพูด สองหนุ่มเลยหันขวับมา ฉีกยิ้มอย่างภาคภูมิใจ


ใช่มั้ย!!!


โห ชื่นชมกันขนาดนี้ คลอดมาเองหรือเปล่าเนี่ย


ขอบคุณทุกคนที่มาร่วมงานวันนี้นะครับ เพราะผมอยากให้เราดูแลพวกคุณได้อย่างทั่วถึงเลยต้องจำกัดจำนวนคนที่มาร่วมงาน อาจทำให้หลายคนลำบากไปบ้าง ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ เสียงทุ้มประกาศเจือรอยยิ้มบาง ฮยอกแจคิดถึงความลำบากที่ว่านั่นแล้วก็นึกสงสัยในใจ น้องสาวของเขาได้บัตรงานนี้มาได้ยังไงกันนะ


ในจำนวนพวกเราทั้งยี่สิบคน มีใครไม่สะดวกที่จะอยู่กับผมถึงมื้อเที่ยงหรือเปล่าครับ



เงียบกริบ



ทุกคนส่ายหน้าตอบทันที และเพราะปฏิกริยานั้นทำให้ฮยอกแจที่กำลังจะยกมือต้องเบรคตัวเองโดยด่วน แต่มันก็ยังไม่เร็วไปกว่าดวงตาคมที่มองกวาดมาพอดี ฮยอกแจสาบานได้ว่าเขาเห็นดวงตาคู่นั้นมันวาววับขึ้นมาอย่างน่ากลัว พี่ชายของซองมินขยับเข้าไปหาอีทึกหามุมที่ไม่ต้องสบตากับเจ้าของงานอย่างเร่งด่วนที่สุด


เอาเป็นว่าเราจะอยู่ด้วยกันถึงเที่ยงนะครับ ถ้าอย่างนั้นจะว่าอะไรไหมถ้าผมขอให้ทุกคนแนะนำตัวเอง โอเคนะ งั้นเริ่มจากคนแรก เดี๋ยวนะ....ขอผมดูรายชื่อก่อน คุณคิมครับ หันไปเรียกผู้จัดการคนเดิม คุณคิมส่งกระดาษแผ่นหนึ่งให้ซึ่งก็คงเป็นรายชื่อของคนที่เข้าร่วมงานนั่นเอง


คุณปาร์คจุงซูครับ


อีทึกลุกขึ้นยืนอย่างมั่นใจ ฉีกยิ้มกว้างก่อนแนะนำตัวอย่างฉะฉาน


ปาร์คจุงซูครับ ชื่อเล่นว่าอีทึก เรียนมหาวิทยาลัยโซลปีสอง ชอบงานละครทุกเรื่องของคุณคิบอมครับ ปิดท้ายด้วยรอยยิ้มหวาน ฮยอกแจไม่ได้คิดไปเองนะทั้งลีทึกกับเรียวอุคหน้าตาดีจัดได้ว่าดีมาก ไปเป็นดาราเองก็ยังไหวแล้วทำไมต้องมาเป็นแฟนคลับของหมอนี่ด้วย ดูรอบตัวสิ....แค่อีทึกลุกขึ้นแนะนำตัวก็มีแต่สายตาชื่นชมจากสาวๆ เป็นเขาจะนั่งหลีสาวอยู่แถวมหาวิทยาลัย ไม่เสียเวลามานั่งแกร่วแบบนี้ให้เมื่อยตูดหรอก


ขอบคุณครับ คุณคิมเรียววุคครับ


สวัสดีครับ ผมเป็นเพื่อนอีทึก เรียนที่เดียวกัน ชอบคุณคิบอมเหมือนกันครับ


ท่าทางหนิมๆ ขี้เกรงใจเรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากสาวๆได้ดีจนเจ้าตัวชักจะเขิน คิบอมยิ้มมองรายชื่อแล้วก็ไล่รายชื่อไปทีละคนให้ฮยอกแจใจตุ้มๆต่อมๆเล่น เด็กหนุ่มไม่ได้นับว่าคิบอมขานชื่อไปเป็นคนเท่าไหร่แล้ว มารู้ตัวอีกทีเมื่อเสียงทุ้มเรียกชื่อที่แสนจะคุ้นหูออกมา


คนสุดท้ายแล้ว.......คุณลีซองมินครับ


ไม่มีเสียงตอบรับ เกิดความเงียบตามมาทันที ทุกคนในห้องพากันหันมองซ้ายขวาหาเจ้าของชื่อ ก่อนที่ฮยอกแจจะคิดออกแล้วก็ลุกพรวดขึ้นจนอีทึกสะดุ้ง


เอ่อ....ครับ....สวัสดีครับ....


ใบหน้าขาวแดงเรื่อเพราะความอาย ฮยอกแจเม้มปากนิดๆเมื่อเห็นคนที่นั่งหน้าห้องกลั้นยิ้มจนแก้มป่อง ร่างบางหันหน้าหนี แต่ยังได้ยินเสียงคิบอมย้ำแว่วๆ


คุณคือคุณลีซองมิน


ใช่


ทอดหางเสียงพอไม่ให้คำตอบนั้นห้วนเกินไปนัก คิบอมพยักหน้ารับก่อนจะหันไปสนใจเรื่องอื่นต่อ ทิ้งให้เขาต้องยิ้มแห้งๆให้กับสีหน้าเอาเรื่องขอองอีทึกและเรียววุค


หมายความว่าไง ฉันนึกว่านายชื่อลีฮยอกแจเสียอีก


ใช่ แล้วทำไมนายถึงกลายเป็นลีซองมินได้


คือว่า....เรื่องมันยาวน่ะ แต่ถ้าพวกนายไม่ว่าอะไร ฉันขอเล่าให้ฟังตอนเบรคได้ไหม


เรียวอุคกับอีทึกสบตากันก่อนจะพยักหน้ารับ


หวังว่ามันคงเป็นคำตอบที่ดีพอนะ










ตลอดช่วงแรกของงานเริ่มต้นด้วยการแนะนำตัวต่อด้วยเกมส์เชื่อมสัมพันธ์ให้ทุกคนรู้จักกันมากขึ้น เมื่อต้องแบ่งออกเป็นสามกลุ่มใหญ่ ฮยอกแจ เรียวอุคและอีทึกก็กลายเป็นหัวเรือใหญ่ของทีม ฮยอกแจใช้เวลาไม่นานในการเปิดใจให้เพื่อนใหม่ ไม่ใช่เรื่องยากเลยเพราะแต่ละคนนั้นก็น่ารักเหมือนหน้าตาทั้งนั้น


ชายหนุ่มครึ้มอกครึ้มใจ เริงร่าสดใสได้ตลอดเกมส์เพราะเริ่มมองเห็นข้อดีของงานวันนี้แล้ว ฮยอกแจแอบแลกเบอร์กับเพื่อนใหม่หน้าตาน่ารักได้เกือบครบทีม คิบอมที่เป็นกรรมการคอยเชียร์อย่างใกล้ชิดมาตลอดก็ประกาศตัวว่าจะลงเล่นเกมส์ด้วย


กรรมเลยมาตกทีมฮยอกแจที่มีสมาชิกน้อยกว่าทีมอื่น

เสียงสาวๆกรี๊ดอย่างชอบใจ ขณะที่ฮยอกแจต้องแอบเบ้ปาก

เขาเป็นพระเอกให้ทีมอยู่คนเดียวก็ดีแล้ว ทำไมต้องมาแย่งตำแหน่งกันไปด้วยวะ!




เกมส์ต่อไป ส่งตัวแทนมาทีมละสองคนครับ ขอคนที่คุณคิดว่าแข็งแรงที่สุด เราจะเล่นเกมส์วิบากกัน ผู้จัดการคิมที่ตอนนี้รับหน้าที่เป็นกรรมการแทนบอกเสียงก้อง ฮยอกแจมองไปรอบตัว เพื่อนสาวหลายคนผลักเขามาข้างหน้าพร้อมกับที่คิบอมก็เดินออกมาเหมือนกัน
ฮยอกแจหลบตาวูบเมื่อถูกดวงตาคมจ้องกลับมา แก้มขาวเหมือนจะร้อนขึ้นมานิดๆ ซึ่งฮยอกแจก็ตอบได้ทันทีว่าที่เขาต้องหลบเพราะเขารู้ว่าตัวเองมีชนักปักหลังอยู่เท่านั้นเอง


สู้ๆนะ ซองมิน


ฮยอกแจพยักหน้ารับน้อยๆ ไม่อยากจะบอกเลยว่าทุกครั้งที่ถูกคิบอมเรียกชื่อนั้นออกมา เขาจะหนาววูบขึ้นมาทุกครั้ง โอ๊ย ไม่ไหวแล้วเว้ย ไอ้ความรู้สึกของคนที่ทำผิดเนี่ย อะไรมันจะวูบวาบไปทั้งตัวแบบนี้ คอยดูนะต่อจากนี้ไม่ว่าจะด้วยเหตุใดก็ตามเขาจะไม่ยอมใจอ่อนกับยัยน้องตัวดีนั่นอีกแล้ว ต่อให้คยูฮยอนมันเอามีดมาจ่อคอหอยฮยอกแจก็จะไม่มีทางยอม!


ขอให้ยืนที่จุดสตาร์ทด้วยครับ


ฮยอกแจเดินนำออกไป อีกทีมมีอีทึกกับสาวน้อยร่างสูงโปร่ง ส่วนอีกทีมนั้นเป็นฝาแฝดคู่หนึ่งที่แต่งตัวเหมือนกันแทบแยกไม่ออก


กฏก็คือพวกคุณจะต้องช่วยกันไปเก็บของที่อยู่สุดทางโน้น คุณคิมชี้ไปสุดด้านหนึ่ง ตรงนั้นมีกระดาษสีสดใสพับห้อยไว้สามชิ้น มันคือคำสั่งที่คุณจะต้องเอากลับมาให้เพื่อนในทีมของคุณอ่านให้ฟัง ห้ามเปิดมันก่อนกลับมาถึงกลุ่มตัวเอง ไม่งั้นปรับแพ้


แล้วมันวิบากตรงไหน


ฮยอกแจเท้าเอวถาม ถ้าเกมส์แค่นี้ไม่เห็นต้องรีเควสคนแข็งแรงเลย เสียงคนข้างตัวหัวเราะแผ่วๆ ฮยอกแจตวัดตามองแล้วก็ต้องหลบวูบ....แก้มแดงอีกตามเคย


อย่าเพิ่งตัดสินว่ามันจะง่าย เพราะตอนที่คุณไปเอาคำสั่งนั้น คุณจะต้องไปเป็นคู่พร้อมเจ้านี่






คำตอบของคำถามฮยอกแจอยู่ตรงนี้เองเมื่อคุณคิมชูลูกโป่งในมือขึ้น กฏก็คือ...... ^^




หนึ่ง เขาทั้งสองต้องเอาหน้าผากประคองลูกโป่งไปให้ถึงจุดที่สองแล้วก็ทุบลูกโป่งลูกแรกให้แตก


สอง เป่าลูกโป่งลูกที่สองเพื่อประคองไปอีกจุดหนึ่ง โดยที่ระยะทางจากจุดที่สองไปถึงจุดที่สามนี้อนุญาตให้เท้าแตะพื้นได้แค่สองข้างแต่คนต้องผ่านไปได้ทั้งสองคนทำได้ไม่เลือกวิธีโดยจะต้องประคองลูกโป่งลูกเล็กไว้เหมือนเดิม


สาม จุดที่สามคือเกมส์เป่าแป้งเพื่อหาของรางวัลในชามก้นลึกมากๆ เมื่อได้รางวัลแล้วจึงทำลูกโป่งให้แตกก่อนจะวิ่งตรงไปยังกระดาษคำสั่งที่แขวนอยู่


สี่ ดึงกระดาษแล้ววิ่งกลับมาหากลุ่ม


ห้า ทำตามคำสั่งในกระดาษ ทีมไหนทำได้ก่อน ชนะ!







วิบากพอหรือยังครับ ซองมิน


ฮยอกแจจิ๊ปาก ไอ้เด็กเวรนี่ ถ้าไม่ติดว่าทำคนหล่อเสียโฉมแล้วจะทำให้สาวๆเสียใจ ฮยอกแจได้ชกปากมันไปสักหมัดสองหมัดแล้ว กวนไม่เลือกเวล่ำเวลา


โอเค พร้อม เข้าประจำที่ ลูกโป่งด้วยครับ


พอเห็นลูกโป่งที่ต้องใช้แข่งจริงๆ ฮยอกแจก็แทบจะร้องไห้ เฮ้ย ไหงมันลูกเล็กขนาดนี้วะ ลูกใหญ่กว่ากำปั้นนิดเดียว แบบนี้ใครมันจะประคองไปไหว


มาเถอะ พระเอกหน้าหยกบอกเบาๆ ก่อนจะตวัดแขนรวบเอวฮยอกแจเข้าไปกอดหมับ!





อ้าก!





ฮยอกแจร่ำร้องอยู่ในใจ คนตัวเล็กกว่าอ้าปากค้าง พอจะผงะออกคิบอมก็สอดมือรั้งท้ายทอยเล็กให้เข้ามาใกล้ ตอนนี้ระยะห่างระหว่างเขาสองคนมันมีแค่ลูกโป่งใบเดียว ฮยอกแจยืนตัวเกร็ง มือไม้พาลเกะกะจนไม่รู้ว่าจะเอาไปวางไว้ตรงไหน พอมันคลำไปเจอไหล่กว้างเลยจำต้องคล้องไว้อย่างหมดทางเลี่ยง


ดีมาก เสียงนุ่มชมอยู่อีกด้านของลูกโป่ง ฮยอกแจครางเสียงต่ำในคอ


อย่าให้มันมากกว่านี้ไอ้ตี๋ อย่าให้มันมากเกิน เดี๋ยวพี่ทนไม่ไหวห้าวแตกขึ้นมาเอ็งจะเจ็บ
ด่านแรกผ่านไปอย่างทุลักทุเลเพราะฮยอกเกร็งจนก้าวถอยไม่เป็นสเต็ป ได้แต่หลับหูหลับตาให้คิบอมพาเดินไปตามจังหวะที่นับอยู่เบาๆ พอมาถึงจุดที่สองที่มีลูกโป่งอีกใบวางไว้


ถึงแล้ว ฮยอกแจดันตัวออก แต่คิบอมกลับทำตรงกันข้าม คนตัวสูงละใบหน้าออกให้ลูกโป่งตกอยู่กลางอกก่อนจะรั้งร่างบางเข้ามากอดแน่น....แน่นจนหายใจแทบไม่ออก....ฮยอกแจอึ้งไปอีกยกมาได้สติก็ตอนที่ได้ยินเสียงลูกโป่งแตกดังปังจากกลางอก


ผมเป่าเอง


เออ ถึงนายไม่บอกฉันก็ไม่มีแรงจะทำหรอก


ท่ามกลางเสียงเชียร์ที่ดังเต็มห้องกว้าง คิบอมก็หันกลับมาพร้อมลูกโป่งที่เป่าเรียบร้อย ฮยอกแจพยายามรวบรวมสติใหม่อีกรอบ หันไปมองทางข้างหน้าแล้วก็เปรยเสียงอ่อน กฏบอกว่าอนุญาตให้วางเท้าได้แค่สองข้าง แต่เรามีสองคนแถมยังต้องประคองลูกโป่งอีก ทำไงดีล่ะ กระต่ายขาเดียวดีไหม


ปากแดงเอ่ยเร็วๆ คิบอมยิ้มตาหยี ยื่นลูกโป่งให้ฮยอกแจถือก่อนจะช้อนร่างอีกฝ่ายขึ้นอุ้มหน้าตาเฉย


เฮ่ย นายจะทำอะไรวะ


ก็พาเราสองคนไปโดยใช้แค่สองเท้าไง เร็วเอาลูกโป่งมา


โธ่เอ้ย!


ปากว่าแบบนั้นแต่ก็ยอมเอาลูกโป่งมาวางตรงหน้าผาก คิบอมแนบหน้าผากเข้าหา ขายาวก้าวเร็วๆไปตามพรมสีแดงที่ปูไว้ ตามด้วยคู่ของอีทึกที่ตามมาติดๆ ฮยอกแจกัดฟันกรอด ตั้งแต่จำความได้ฮยอกแจไม่เคยต้องถูกผู้ชายคนไหนมาทำให้อายแบบนี้ได้เลยสักครั้ง
แม้แต่ไอ้น้องเขยที่ขึ้นชื่อว่าโหดที่สุดมันยังไม่เคยทำแบบนี้



โอ้ย แค้นเว้ย!




ถึงแล้ว ต้องทำลูกโป่งให้แตกก่อน


ฝันไปเถอะไอ้น้อง! ก่อนประวัติศาตร์จะซ้ำรอยเดิม ฮยอกแจก็รีบดึงลูกโป่งสีแดงสดมาถือไว้ เรียวปากสีแดงสดเหยียดรอยยิ้มร้าย ก่อนที่คิบอมจะทันคาดคิด ฮยอกแจก็เงื้อลูกโป่งในมือแล้วก็ตบมันลงกลางหน้าผากเขาเต็มแรง




ปัง!




ลูกโป่งแตกพร้อมกับที่หน้าผากคิบอมก็แดงขึ้นมาทันที


ฮยอกแจยิ้มกว้าง ปลดตัวเองลงมายืนบนพื้นได้สำเร็จก็ยักคิ้วใส่พระเอกชื่อดังยิ้มๆ



ลูกโป่งแตกแล้ว เป่าแป้งสิ!













TBC

หลายคนชอบที่แฟนแต่งคู่นี้ แต่ก็มีหลายคนที่แอบเคือง....ยังไงก็แล้วแต่เพื่อความสบายใจของเราทุกฝ่าย ฟิกชั่นคือจินตนาการ คือสิ่งที่เราเลือกสร้าง เลือกเสพด้วยตัวเอง ถ้าชอบก็อ่าน ถ้าไม่ชอบก็วางมันไว้นะคะ


รักกันๆ


คนแต่งไม่ได้เปลี่ยนใจจากใคร แต่รักทุกคู่ค่ะ ^^