KIRAZ

Title ::: Foolish Beat

Chapter ::: 01

Character ::: Kyu x Min x Bom x Dong

Rate ::: อนุบาล










วันนี้ก็ยังเหมือนเมื่อวาน





ตารางงานเต็มเอี๊ยดตั้งแต่เช้าจนถึงดึก ทั้งจัดรายการวิทยุ ออกรายการโชว์ มินิคอนเสริ์ต ถ่ายโฆษณา ถ่ายแบบ ให้สัมภาษณ์นิตยสาร กว่าจะเรียบร้อยก็ปาเข้าไปเกือบตีสอง ใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวเล่นหัวกันอีกเกือบชั่วโมงบรรดาคุณชายเอสเจก็แทบจะคลานขึ้นเตียงใครเตียงมันเลยทีเดียว




ดึกสงัด ในค่ำคืนที่ถูกปกคลุมด้วยความมืด




ซองมินคิดว่าตัวเองคงเป็นคนสุดท้ายที่ยังนอนลืมตาค้างอยู่ ฟังดูเหมือนมันจะสวนทางกับสภาพร่างกายตอนนี้อย่างไรก็ไม่รู้ แต่มันก็จริง ทั้งที่ทำงานหนักมาทั้งวัน ร่างกายล้าจนน่ากลัวว่าจะพับไปได้ทุกเมื่อ แต่พอถึงเวลาที่จะได้พักผ่อนตามที่สมองมันเรียกร้องมาทั้งวัน ซองมินกลับนอนไม่หลับ



สองตามันยังเหม่อมองเพดานห้องในความมืด เหมือนความคิดที่มันยังล่องลอยจับทิศทางไม่ได้ ทั้งสับสน ทุกข์ทนและ....โหยหา



สุดท้ายเด็กหนุ่มก็เลิกฝืนใจตัวเอง มือขาวตลบผ้าห่มออกจากตัว คว้าเอาเสื้อไหมพรมมาสวมทับแล้วก็จรดฝีเท้าผ่านเตียงของอึนฮยอกออกไปจากห้องอย่างระมัดระวัง ถึงจะรู้ว่าไก่ฮยอกเป็นคนหลับลึกไม่ค่อยสะเทือนกับการเคลื่อนไหวเล็กๆน้อยๆรอบตัว แต่ซองมินก็ไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องมารับรู้ความฟุ้งซ่านของเขาในตอนดึกแบบนี้เหมือนกัน









ห้องนั่งเล่นคือจุดหมายของซองมิน ตั้งใจว่าจะเปิดคอมพิวเตอร์เพื่ออัพ Cyworld ของตัวเองเล่นจนกว่าตามันจะปิดไปเอง แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีใครบางคนนั่งจับจองคอมพิวเตอร์หนึ่งในสองตัวนั้นก่อนแล้ว เท้าเล็กชะงักไปจังหวะหนึ่ง ซองมินสั่งตัวเองให้หันหลังกลับแต่ก็ช้าไปกว่าตาคมที่ปลายมองมาเห็น



ซองมิน



เสียงที่ไม่ว่าจะฟังกี่ครั้งก็ทำให้ใจของคนฟังอุ่นวาบได้เสมอ



นอนไม่หลับหรือครับ



ซองมินพยักหน้าตอบ ยิ้มให้เล็กน้อยแล้วก็เดินผ่านไปเปิดคอมพิวเตอร์เครื่องที่เหลือ เจ้าของตากลมสวยจัดการเรื่องที่ตัวเองตั้งใจไว้แต่แรกจนเรียบร้อยแล้วก็ปิดเครื่อง ปิดหน้าจอโดยที่ตลอดเวลานั้นซองมินไม่ได้หันไปพูดกับคนตัวสูงอีกเลย


.

.

.



ไปนอนก่อนนะ



ซองมิน



สัมผัสเย็นจัดที่แตะลงตรงข้อมือแล้วก็รวบมือซองมินไว้ทำให้คนตัวเล็กต้องหันมามองคนที่รั้งเขาไว้อีกครั้ง คยูฮยอนประคองมือข้างนั้นไว้ด้วยมือทั้งสอง ก่อนจะรั้งร่างในชุดนอนสีชมพูอ่อนเข้ามากอดไว้ ซองมินก้มมองเรือนผมสีดำสนิทที่เกลือกไปมากับอกเขา



ผมขอโทษ


ขอโทษเรื่องอะไร


เรื่องเมื่อเช้า ขอโทษที่พูดไปแบบนั้นทั้งๆที่ซองมินหวังดี


ฉันเข้าใจ ในอารมณ์แบบนั้นบางทีนายอาจจะอยากอยู่คนเดียว ฉันเองต่างหากล่ะที่ยุ่งไม่เข้าเรื่อง ถูกนายตำหนิแบบนั้นมันก็สมควรแล้วล่ะ คยูฮยอนครางประท้วงทั้งที่ยังไม่ยอมเงยหน้าจากอกซองมิน เด็กหนุ่มบอกเสียงอ่อน


มันไม่สมควรเลยสักนิด ซองมินอุตส่าห์เป็นห่วงแต่ผมมันงี่เง่า เจ็บแล้ว....ไม่จำ ยังจะดื้อทำร้ายตัวเองแบบนั้นอีก สมควรแล้วที่จะถูกซองมินว่า เห็นความจริงอยู่ตรงหน้าแต่ก็ยังทำหูหนวกตาบอดมองไม่เห็น ถึงต้องเจ็บไม่รู้จบแบบนี้......



ซองมินกัดริมฝีปากแน่น เจ็บ...เจ็บร้าวไปทั้งอก ก่อนที่ถูกคยูฮยอนตอกย้ำไปโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวมากไปกว่านี้ ซองมินก็เลือกที่จะเป็นฝ่ายตัดบทเสียก่อน



เอาเถอะ จะยังไงก็ช่างเถอะ ตอนนี้มันจะตีสามแล้วนายควรกลับไปนอนที่ห้องได้แล้ว


ผมนอนไม่หลับ ถ้าซองมินยังไม่ยกโทษให้ผมก็คงจะนั่งอย่างนี้จนถึงเช้า


ซองมินหรี่ตามอง บอกให้รู้ว่าไม่เชื่อในคำพูดนั้น คยูฮยอนเลยยิ่งรัดร่างเล็กแน่นขึ้น เสียงนุ่มออดเอาจนซองมินใจสั่น เจ้าของตากลมเบือนหน้าหนีภาพนั้นช้าๆ ซองมิน ลีซองมิน เจ็บมามากแล้วนะซองมิน ต้องให้ใจมันแตกสลายไปจริงๆ ถึงจะเข็ดจะจำใช่ไหม


จริงๆนะ ซองมินไม่ห่วงผมเหรอ


ทำไมต้องห่วง ไม่อยากนอนก็ไม่ต้องนอนสิ ใครเค้าบังคับนายกันล่ะ


ผมอยากนอน แต่นอนไม่ได้เพราะซองมินต่างหากเล่า เข้าใจหาเหตุผลมาอ้างนะ หรือนายจะรู้ว่าถ้าเรื่องใดที่มันเกี่ยวข้องกับความเป็นไปของนาย มันจะทำให้ฉันต้องยอมเสมอ ยอมเหมือนที่เคยยอมมาตลอด....ยอมทั้งที่ใจมันเจ็บทุกครั้งที่เห็นความจริงตรงหน้า


ไม่ต้องมาโทษฉัน ไม่หลงกลนายหรอก ไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้มีงานเช้าฉันขี้เกียจเห็นเด็กนั่งง่วงเหมือนคราวที่แล้ว


งั้นผมไปนอนกับซองมินนะ


ห้องนายก็มี น้องเล็กของวงยิ้มร้าย หากย้อนโดยไม่มีคำว่าไม่แบบนี้แสดงว่าโอกาสของโจคยูฮยอนมีเกินเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ที่เหลือก็อ้อนเอาอีกหน่อย ซองมินก็จะยอมใจอ่อน...เหมือนทุกครั้ง


แต่ไม่มีเตียง เตียงซองมินกว้างกว่าคนอื่นให้ผมไปนอนด้วยนะ นะครับ



ซองมินไม่ตอบแต่แกะหนวดปลาหมึกคู่นั้นออกจากเอวแล้วก็เลยเดินกลับห้อง ตามด้วยหมาป่าในคราบน้องเล็กผู้แสนจะใสซื่อของวงที่ดี๊ด๊าตามมาติดๆ คยูฮยอนเดินเลยไปเข้าห้องน้ำกลับมาอีกทีก็เห็นซองมินนอนคลุมผ้าห่มอยู่มุมในของเตียงเรียบร้อยแล้ว เด็กหนุ่มตัวสูงก้าวขึ้นซุกตัวในผ้าห่มผืนเดียวกัน บอกราตรีสวัสดิ์กับ...ที่ปรึกษาส่วนตัว...แล้วก็หลับไปอย่างรวดเร็ว










เสียงผ่อนลมหายใจเป็นจังหวะสม่ำเสมอบอกให้รู้ว่าคนข้างตัวได้หลับไปเป็นที่เรียบร้อย ซองมินลดผ้าห่มลงคลุมแค่อก พลิกตัวหันมามองเสี้ยวหน้าคมคายที่อยู่ห่างแค่เพียงฝ่ามือ
ริมฝีปากเล็กแย้มเป็นรอยยิ้มบาง




ขอโทษนะคยูฮยอน ขอโทษที่หลอกใช้ความเชื่อใจของนาย




รู้ดีว่านายรักเขา แต่ฉันก็ยังหวัง...หวังว่านายจะหันมามองเห็นความรักของฉันบ้าง



รู้ดีว่ามันคงไม่มีวันเป็นไปได้ แต่ฉันก็ยังโง่ โง่ที่คิดและฝันตามใจตนเอง แกล้งทำตัวเป็นคนดี คอยให้คำปรึกษา ปลอบใจนายทั้งที่ในใจนั้นนึกภาวนากับพระเจ้าทุกครั้งว่าขออย่าให้นายสมหวัง อย่าให้เขาหันมามองนาย อย่าให้เขารักนายเหมือนที่นายรักเขา



นายจะผิดหวังไหม ถ้ารู้ว่าพี่คนนี้ของนายไม่ได้ดีเหมือนที่นายคิด




ขอโทษนะคยูฮยอน แต่ขอแค่เวลานี้ ขอแค่ตอนนี้เท่านั้น




เสียงใสกระซิบบอกในความมืด ก่อนซองมินจะแนบใบหน้ากับซอกไหล่กว้าง คยูฮยอนครางเบาๆพลิกตัวทีเดียวก็โอบร่างเล็กเข้าไปกอดแนบอก ริมฝีปากได้รูปสวยคลี่ยิ้มออกมาเหมือนเพิ่งค้นพบของที่พอใจ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดหน้าผากกลมเกลี้ยงพร้อมกับเสียงทุ้มที่ละเมอออกมาแผ่วๆ









............ทงเฮ............







................................







ซองมินหลับตาลงช้าๆ

ปล่อยให้หยดน้ำใสไหลผ่านหางตาหยดแล้วหยดเล่าโดยไม่มีเสียงสะอื้นให้กวนใจคนหลับ







พระเจ้าใจร้าย





แม้แต่ในฝัน ซองมินก็ไม่มีสิทธิ์เลยหรือ

















TBC. โปรดติดตามตอนต่อไป






ฮ่าๆๆ งานนี้หมวยมีเอี่ยวอีกแล้ว ส่วนบอมจะมาเอี่ยวด้วยยังไง เดี๋ยวมาดูกัน คาดว่าน่าจะเป็นฟิกสั้นๆนะคะ แต่ตอนนี้ยังไม่ชัวร์ แต่งไปเรื่อยๆก่อน เพราะคนแต่งมันไม่สำนึกตัวเอง เรื่องเก่าก็ยังค้างไว้ แล้วก็หันมาสร้างเรื่องใหม่อีกแล้ว โฮ่ๆๆ



ฝากเรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ



ปล. ชีวิตมีความสุข โลกสดใส บอมด๊องสวีทกันกลางทริป แถมคยูยังหล่อสาดเสียเทเสีย ซองมินนี่ก็วิ๊งมากๆ อ๊ากกก มีความสุขคร้าบบบบบ (แต่แต่งฟิกเศร้าเพื่อ!)



^^