KIRAZ

Title ::: LOVE PROJECT

Chapter ::: 01 (คนดี)

Character ::: BomDong X KyuMinX ETC.











ความรักของผม คือ ความเห็นแก่ตัว

ความรักทำให้ผมเกลียดการแบ่งปัน เกลียดการเป็นคนดี



เพราะรักผมจึงอยากผูดขาดความเป็นเจ้าของ

อยากให้เค้ามองแต่ผมคนเดียว ยิ้มให้ผมคนเดียว อยากเป็นคนเดียวที่เป็นเจ้าของเสียงหัวเราะนั้น

เหมือนความรักของเขา.....ที่ควรจะเป็นของผม.....คนเดียว



ทุกๆอย่างที่รวมกันเป็นคนๆนั้น คือ ทุกความต้องการของผม

ไม่ดีเลยใช่ไหมครับแบบนี้ แต่นั่นล่ะ....คือสิ่งที่ผมเป็น












เด็กชายตัวเล็กวิ่งเร็วๆกลับเข้ามาในห้องทานข้าวหลังจากที่เสนอตัวไปสืบข่าวร้อนจากด้านนอกของห้องมาให้ลิงอีกสิบชีวิตที่เหลืออย่างเต็มใจ ดวงตาดำจัดยิ่งวาววับในยามที่เจ้าของมีเรื่องถูกอกถูกใจจนยิ้มกว้างออกมาแบบนี้



ลีดงแฮวิ่งมาถึงก็จับไหล่ฮยอกแจเขย่าแบบไม่มีเสียง เดือดร้อนถึงเยซองที่ต้องมาปลดมือเจ้าตัวเล็กออกจากคอพ่อไก่ของบ้านก่อนที่จะมีการฆาตกรรมเกิดขึ้นโดยไม่ตั้งใจ




เป็นไงๆ



อ๊ากกก มัน....มัน......พี่ฮีชอล.....ไอ้คยูมัน....อ๊าก.....ซองมินนี่.......



คยูมันเป็นอะไร หลังจากเมื่อกี้แล้วยังมีตอนต่ออีกเหรอ



ลีดเดอร์ของวงโผล่มาถามหน้าตาตื่น ดงแฮพยักหน้าหงึกๆ เด็กหนุ่มนั่งกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้กินข้าวตัวหนึ่ง นิ้วเล็กชี้ไปที่ประตูดิ๊กๆ แต่สีหน้าที่พรายไปด้วยรอยยิ้มและผิวขาวที่เห่อจนแดงก่ำทำให้ไม่มีใครกล้าโผล่ออกไปดูอย่างอัศวินน้อยผู้นี้อีก



ซีวอนที่พอจะเดาเหตุการณ์ออก ตบเข่าฉาดใหญ่



เฮ้ย มันอะไรกันวะ ไอ้คู่นี้ มันจะเกินหน้าเกินตาไปแล้วนะเว้ย

ถูกของนายซีวอน แบบนี้ไม่ได้แล้ว ต้องตักเตือนกันหน่อย

เอาเลยพี่อีทึก เตือนตอนนี้เลยนะ ออกไปเลย


ดงแฮยุส่ง ท่าทางชอบใจนักที่เห็นทั้งซีวอนและอีทึกมองหน้ากันอย่างรู้ความนัย.....ปากก็พูดไปงั้นแหละ แต่ใจจริงน่ะ อยากเห็นของดีอย่างดงแฮล่ะสิ ก็ที่ขนกันไปเมื่อกี้น่ะไม่ใช่เพื่องานนี้หรอกหรือ


ไปเว้ยพวกเรา ไปเรียกน้องมากินข้าวดีกว่า


คังอินเป็นคนแรกที่กลับตัวออกไปจากกลุ่ม แต่ยังช้ากว่าป๋าฮันที่พุ่งตัวออกไปหาขอบประตูเกาะก่อนเพื่อนแล้ว อีทึกและซีวอนกำลังจะตามไปติดๆ พร้อมดงแฮและคนอื่นๆ แต่การเคลื่อนไหวอันวุ่นวายก็เป็นอันต้องชะงักกึก เมื่อมีเสียงนุ่มๆ เตือนแบบไม่เบานัก


หยุดอยู่กับที่ทุกคน


พ่อครัวหน้าสวยแต่ตาดุของบ้านนั่นเอง ฮีชอลที่บรรลุแล้วว่าควรจะปล่อยเรื่องนี้ให้เป็นเรื่องของคนสองคนมากกว่าจะเอาคานเข้าไปสอดเหมือนที่ผ่านมาอีกกำลังยืนเท้าสะเอวข้างหนึ่ง มืออีกข้างถือตะเกียบกันโตชี้กราดรายตัวแล้วก็พุ่งตรงไปที่หน้าหล่อๆของใครบางคน


ถ้าขืนใครก้าวออกไปอีกก้าวเดียว อดมื้อเย็นแน่ กลับมานั่งที่

นิดเดียวนะ แค่ดูเท่านั้นเอง ไม่ขัดคอหรอก ซีวอนอุบอิบขอ ตาคู่คมมองมาหาคนที่ยืนอยู่หน้าเตาปริบๆ อ้อนได้เป็นอ้อนครับงานนี้ ดงแฮที่เกาะซีวอนอยู่ก็หันมาบอกเร็วๆ

ใช่ครับพี่ นิดเดียว ผมดูแล้วเมื่อกี้ไม่มีอะไรหรอก

ไม่มีก็กลับมานั่ง นายด้วยปาร์คจุงซู เป็นพี่ภาษาอะไร พาน้องเหลวไหล คังอินลากฮันกยองกลับมาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นของในหม้อเนี่ย ฉันจะเททิ้งให้หมดเลย ไม่ใช่ขู่แต่พี่ฮีชอลเคยทำจริงมาแล้ว ผลปรากฏว่าคืนนั้นทุกคนต้องพึ่งพิซซ่าสารพัดหน้าจนเบื่อพิซซ่ากันไปเป็นอาทิตย์เมื่อประกาศิตสวรรค์มีมาเช่นนั้น เหล่าเทพเจ้าลิงเกือบสิบชีวิตก็ได้แต่เดินคอตก บ่นออดแอดกลับมานั่งที่ของตน ฮีชอลถอนใจเฮือก ปรายตามองร่างสูงที่กำลังนั่งยิ้มส่งมาให้แว่บหนึ่ง







ทำเป็นสนใจแต่หนังสือ ไม่ยอมลงมือเอง รู้ว่าเจ้าเปี๊ยกนั่นจะเคืองเอาน่ะสิ ฮีชอลถึงต้องออกหน้าแทนแบบนี้









ดงแฮเองก็ฮึดฮัดขัดใจไม่น้อย ถึงรู้ว่าขัดคำสั่งพี่ชายคนสวยแล้วอาจเป็นอันตรายต่อสวัสดิภาพของพยาธิในท้อง แต่ใจหนึ่งมันก็อยากออกไป(แอบ)ดูเพื่อนรักทั้งสองต่อ แหม มันน่าดูน้อยเมื่อไหร่ล่ะ บทสวีทกลางบันไดแบบนั้นน่ะ ถ้าได้ดูมากกว่านี้ ดงแฮก็จะมีเรื่องไปล้อเจ้าคนน้ำนิ่งไหลลึกอย่างคยูฮยอนได้เป็นเดือนๆเลยนะ เป็นเดือนที่จะได้เห็นเจ้ากระต่ายน้อยและหมาป่าเจ้าเล่ห์อายจนเถียงไม่ออกน่ะ





เว้ย ยิ่งคิดดงแฮก็ยิ่งเสียดาย!



หิวมากเหรอ หน้านิ่วเชียว


เสียงทุ้มถามอยู่ข้างตัว ดงแฮไม่หันไปก็รู้ว่าคนพูดเป็นใคร เด็กหนุ่มเบ้ปากตอบ

หิว แต่หน้านิ่วเพราะเรื่องอื่น

สองคนนั่น สวีทกันมากเลยเหรอ

อย่าให้พูด มันเล่นโน้มคอซองมินไปจูบกลางบันไดแบบนั้น มากไหมล่ะ



คนข้างตัวขยิบตาประมาณว่าให้เบาเสียงลง ดงแฮเลยเสคีบกับข้าวใส่ปาก ขณะที่คนอื่นๆก็พากันคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้เปลี่ยนไปเรื่อยๆ แต่สังเกตให้ดีก็จะเห็นว่าสายตาแทบทุกคู่คอยแต่จะหันไปทางประตูห้องตลอดเวลาไม่เว้นแม้แต่ฮีชอลที่เป็นคนห้ามก็ยังแอบปลายตามองไปบ่อยๆ




คิบอมคีบเนื้อในจานตรงหน้าใส่ถ้วยใบเล็กให้ ปากก็ชวนคุยไปเรื่อยๆ เหมือนไม่รับรู้ความขุ่นเคืองในน้ำเสียงของคนตัวเล็ก


เข้าใจกันได้มันก็ดีแล้วนี่นา ไม่เสียแรงที่ดงแฮอุตส่าห์คิดแผนทั้งหมดขึ้นมา ผมยังกลัวเลยว่ามันจะไม่เป็นอย่างที่พวกเราคิดไว้ ดงแฮรู้ได้ยังไงว่าคู่นี้เค้าจะลงเอยกัน


ฉันไม่รู้แล้วใครจะรู้ คิบอมยิ้มให้คำตอบแบบไม่ถ่อมตัวนั้น แม้ใจจะมีคำตอบอีกมากมายแต่ก็เลือกที่จะเก็บไว้ ไม่อยากขัดใจให้ต้องพาลเขาอีกคน


สองคนนั่นมันแอบมองกันไปแอบมองกันมาตั้งแต่วันแรกที่เจอหน้ากัน เหอะ ถ้าคิดว่าจะรอดสายตาท่านดงแฮคนนี้ไปได้ก็คิดผิดถนัด เรื่องแบบนี้ดูง่ายจะตาย ยิ่งเป็นคนใกล้ตัวแล้วล่ะก็ อย่าให้พูดเลย ฉันกราดตามองสองวิก็เห็นไปถึงไส้ติ่งแล้ว





รอยยิ้มบางดูจะจางไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินข้อความโอ้อวดแบบไม่เกรงใจใครแบบนั้น





ดงแฮรู้ทุกอย่าง ดงแฮรู้ทั้งหมด แต่ทำไมกับบางเรื่องดงแฮถึงไม่ยอมรับรู้มันเสียที




ทำไม




ปลายนิ้วเรียวยกขึ้นคล้ายอดใจไม่ได้ที่จะแตะต้องภาพตรงหน้า






แต่สุดท้าย...ก็ต้องหักใจ








นายดูอย่างคู่นั้นแน่ะ ใบหน้าเล็กพยักเพยิดไปทางร่างสูงของพี่หมีใหญ่ของบ้าน กระซิบใส่หูคิบอมอย่างมั่นใจว่า รายนั้นเห็นชอบโวยวายแบบนั้นแค่ความจริงแล้วนะ....ชอบทำหน้าเครียดเวลามองพี่อีทึก แต่ไม่บ่อยนะ นานๆทีหรอก นายคิดว่าไง


ผมไม่รู้สิ ไม่เคยสังเกตสักที แต่ถ้าเป็นเจ้าซีวอนล่ะก็ พอมองออกอยู่


โอ่ย เจ้านั่นน่ะไม่ต้องมองหรอก แค่ได้ยินเสียงมันหายใจก็ยังรู้เลยว่ามันหายใจเป็นใคร หงอยิ่งกว่าแม่แบบนั้น ชาตินี้ได้ใช้นามสกุล...เกลียมัว....แน่นอน


คิบอมหัวเราะจนคนอื่นๆหันมามอง เด็กหนุ่มโบกมือให้สัญญาณว่าไม่มีอะไรแล้วก็รับแก้วชาจากคนตัวเล็กมาจิบ พอไม่มีใครสนใจ เสียงนุ่มก็พูดขึ้นเหมือนจะเปรย


ถ้ามีโอกาสได้ใช้ ผมก็อาจจะต้องใช้นามสกุลนี้ก็ได้

พูดจริงพูดเล่นเนี่ย นายมีคนที่ชอบแล้วเรอะ



ก็.....ใช่.....


คิมคิบอม เรื่องสำคัญแบบนี้นายบังอาจปิดศิษย์พี่ที่เคารพยิ่งเหรอ


ดวงตาคมจัดเบิกกว้างเมื่อเห็นอีกฝ่ายยิ้มตาปิดเหมือนเช่นเคย ดงแฮชี้ตะเกียบใส่หน้ารุ่นน้องที่ตัวโตกว่าเกือบเท่า ข่มเสียงถามพอให้ได้ยินกันสองคน


ใคร


ไหนว่าดูสองวิก็รู้ไง ดงแฮดูผมไม่ออกเหรอ


อย่าเล่นลิ้น คิมคิบอม นายชอบใครอยู่...อยู่ในกลุ่มพวกเราหรือคนอื่น


ไม่เอาน่าดงแฮ ผมไม่อยากพูดเรื่องแบบนี้กลางโต๊ะกินข้าวนะ เอาไว้ทีหลังเถอะ


คิบอมกล่อมด้วยเสียงนุ่มที่เคยใช้ได้ผลมานักต่อนักแล้ว ครั้งนี้ก็ไม่ยกเว้นแม้จะถูกขัดใจเป็นครั้งที่สองแต่ลีดงแฮก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่ายอมพุ้ยข้าวเข้าปากจนแก้มโย้เป็นการระบายอารมณ์ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มตวัดมองใบหน้าคมเข้มติดจะเคืองนิดๆ





มีความลับ คิมคิบอมบังอาจมีความลับกับฉัน



จำไว้เลย





ขอถามอีกข้อ.....มีคนอื่นรู้เรื่องนี้หรือเปล่า





คิบอมเม้มปากนิดๆ ก้มหน้ายิ้มกับแก้วน้ำในมือของตัวเอง จนดงแฮเกือบจะลำพองใจได้แล้วว่าอย่างน้อยก็ไม่มีใครรู้ก่อนเขา แต่อีกฝ่ายกลับทำลายความมั่นใจนั้นลงเพียงแค่คำสั้นๆ





มีครับ






ครืด!!





ดงแฮ อิ่มแล้วเหรอ ฮีชอลเป็นคนแรกที่เอ่ยถามเมื่อเห็นน้องชายตัวเล็กลุกพรวดขึ้นยืน ดงแฮไม่ตอบและไม่สบตาใคร ร่างเล็กมองใบหน้าคมคายของเพื่อนรุ่นน้องนิ่งแล้วก็เดินออกไปจากห้องทั้งอย่างนั้น


เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ ทำไมเจ้าเปี๊ยกเดินหน้าบึ้งออกไปแบบนั้น


คยูฮยอนก็ยังคงเป็นคนเดียวที่ยังยืนยันไม่เรียกดงแฮว่าพี่จนเดี๋ยวนี้ เด็กหนุ่มถามขึ้นเมื่อจูงมือกับซองมินเข้ามาแล้วเจอดงแฮเดินสวนออกไปแบบไม่มีคำทักทายให้คนตัวเล็กของเขาเขิน....ผิดปกติชัดๆ


ไม่มีอะไรหรอก มากินข้าวเร็ว เดี๋ยวตอนค่ำๆมีซ้อมเต้นต่อนะ


ผมอิ่มแล้ว เดี๋ยวเจอกันในห้องซ้อมนะครับ


เสียงนุ่มเอ่ยอย่างสุภาพ คิบอมยิ้มส่งให้สองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาแล้วก็ยกจานของตัวเองกับดงแฮไปจัดการเรียบร้อยแล้วก็เดินออกไปจากห้อง ทิ้งทุกอย่างไว้กับเสียงถอนหายใจของคนที่เหลือ




ทุกคนหันมาสบตากันแล้วก็ยักไหล่



เมื่อมีซองมินมานั่งแก้มแดงอยู่ในโต๊ะด้วยแล้ว ความสนใจทั้งหมดจึงวกกลับมาที่คู่รักหมาดๆแทน เหล่ารุ่นพี่ที่แสนดีพากันซ่อนยิ้มเย็น



โจ คยูฮยอน อย่าหวังเลยว่าจะได้กินข้าวแบบสบายๆน่ะ!











สองชั่วโมงของการซ้อมเต้น เต็มไปด้วยเสียงเอะอะเฮฮา เสียงคร่ำครวญและเสียงหัวเราะของสมาชิกเอสเจ แม้ว่าระดับของเสียงและความวุ่นวายมันจะลดลงนิดหน่อยเพราะมีใครบางคนเอาแต่ซ้อมเต้นไม่แผลงฤทธิ์เหมือนปกติ แต่ทุกคนแลก็พร้อมใจกันทำเป็นมองไม่เห็น ยกเว้นน้องใหม่อย่างคยูฮยอนที่ให้ยังไงก็อดที่จะไม่สนใจไม่ได้ ชายหนุ่มใช้ผ้าขนหนูซับเหงื่อจากใบหน้าก้มลงถามคนรักหมาดๆอย่างสงสัย


ดงแฮเป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า


เปล่า ดงแฮกำลังโกรธน่ะ


หือ เจ้านั่นโกรธแล้วเงียบแบบนั้นเหรอ ซองมินพยักหน้ารับ ส่งน้ำให้คยูฮยอนดื่มถึงปาก....เอ่อ.....พูดอีกอย่างคือ ป้อนน้ำให้ถึงปากนั่นเอง จบข่าว


ใช่ ถ้าลองเงียบแบบนี้แสดงว่า....โกรธมาก....ทุกคนเลยต้องทำเฉยแบบนี้ไง เวลาดงแฮโกรธต้องรอให้เค้าค่อยๆใจเย็นลงก่อน แล้วเค้าจะกลับมาอารมณ์ดีเหมือนเดิมเอง อ้อ....มีแค่คนเดียวนั่นแหละที่กล้าเสี่ยงตายเข้าไปยุ่งน่ะ นั่นไง



นั่นไง ของซองมินคือคิมคิบอมที่เดินเข้าไปยื่นน้ำให้ดงแฮ ฝ่ายหลังก็แสนดีทำเป็นมองไม่เห็นแล้วก็เดินออกไปจากห้องเสียทั้งอย่างนั้น คยูฮยอนเห็นคิบอมเดินตามคนตัวเล็กออกไปแล้วก็หันมามองคนข้างตัว



ทำไมคิบอมต้องทำแบบนั้น

นายคิดว่าทำไมล่ะ อย่าบอกนะว่ามองไม่ออกอีกคนหนึ่งน่ะ

........เจ้านั่น....ชอบ.....ดงแฮเหรอ.......

ซองมินยิ้มหวานเป็นรางวัลให้ความฉลาดของคนรัก คยูฮยอนมองมนุษย์ลิงกลุ่มใหญ่ที่กำลังสุมหัวกันอยู่ในมุมหนึ่งของห้องแล้วก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้


พวกนั้นกำลังทำอะไร อย่าบอกนะว่าจะทำแบบที่ทำกับเราสองคนอีก


ไม่หรอก พวกพี่ๆทำอะไรไม่ได้ เพราะคิบอมขอไว้ว่าไม่อยากให้ทำ เรารู้ว่าคิบอมชอบดงแฮแต่เราไม่รู้ว่าดงแฮคิดยังไง เจ้านั่นเอาแต่ทำตัวเฮี้ยวไปวันๆ มองคิบอมเป็นแค่น้องชาย ถูกคิบอมเอาใจจนเคยตัว พวกเราก็กลัวว่าถ้าดงแฮรู้ความจริงขึ้นมา.....คิบอมอาจจะถูกเกลียด เลยต้องเงียบแบบนี้ไงล่ะ พี่ฮีชอลบอกว่าดงแฮโกรธเพราะ.....เพราะคิบอมไม่ยอมว่า...กำลังชอบใครอยู่




อย่างนี้นี่เอง แสดงว่าอีกคนที่ยังไม่รู้ความรู้สึกของคิบอมก็คือเจ้าเปี๊ยกสินะ อืม น่าสนใจ



คยู.......คิดจะทำอะไร



คนตัวเล็กหรี่ตาถามเสียงใส เห็นนะว่าเมื่อกี้แอบทำตาวิบๆน่ะ


คยูฮยอนยิ้มมุมปาก ฉกริมฝีปากกับปลายจมูกเล็กเร็วๆ เป็นคำตอบสุดท้าย



จะทำให้เค้าเป็นแบบเราไงล่ะ





เตือนแล้วยังไม่ฟัง ซองมินก็ได้แต่......โกรธ.....โกรธแบบแก้มแดงๆ >____<













ดงแฮ รอเดี๋ยว ฟังผมพูดบ้างสิ



เสียงห้าวร้องบอก พร้อมแรงฉุดที่ข้อมือ ดงแฮหรี่ตามองมือนั้นก่อนจะไล่สายตาขึ้นไปมองใบหน้าหล่อจัดของอีกฝ่าย คนตัวเล็กผลักอกคิบอมแบบหาเรื่องเต็มที่



เพิ่งอยากจะพูดเอาตอนนี้ ช้าไปไหม คิมคิบอม!



ดงแฮ











TBC.