KIRAZ

Title ::: Sweet Revenge

Chapter ::: 02

Character ::: KyuMin x BomDong

ซองมินวิ่งหนีมาจนสุดทางเดิน ร่างเล็กหันหลังชนผนังมองกลับไปทางบันไดบ้านอย่างตื่นกลัว

ช่วย...ช่วยด้วย ใครก็ได้ ช่วยผมด้วย !!

ริมฝีปากเล็กสั่นระริก ขยับพูดไม่เป็นคำ ยิ่งได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆก็ยิ่งกลัวจนตัวสั่นไปหมด ดวงตาคู่เล็กเบิกกว้างเมื่อหันไปเห็นร่างสูงยืนนิ่งอยู่ตรงบันไดขั้นบนสุด ริมฝีปากกระด้างเหยียดเป็นรอยยิ้มเย็น ผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาหาซองมินทั้งที่สายตายังไม่คลาดไปจากใบหน้าเล็ก

.อย่า....อย่าเข้ามานะ......

จำได้แล้วสินะ กระต่ายน้อย

ฉันบอกว่าอย่าเข้ามา ถอยไปนะไอ้ฆาตกร

ไม่ได้หรอกลีซองมิน เพราะนายเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น ฉันเลยต้องทำแบบนี้

แก....แกมันเลว เลือดเย็น ฆ่าไปคนแล้วยังไม่พอใจอีกเหรอ ฉันไปทำอะไรให้แก ทำไมต้องตามมาจองล้างจองผลาญกันถึงที่นี่ด้วย ถอยไปนะ.....ไม่..........

ซองมินวิ่งหลบออกมาจากตรงนั้น แต่แรงที่กระชากแขนเขาจากข้างหลังทำให้ร่างเล็กเซกลับไปจุดเดิม คนตัวเล็กทั้งผลักทั้งดัน เตะ ตี ต่อย ทำอะไรได้ก็ทำหมดเพื่อให้รอดพ้นจากการรุกรานของอีกฝ่าย ริมฝีปากเล็กร่ำร้องขอความช่วยเหลือ แต่น่าแปลกนักเสียงที่เคยมีอยู่เต็มที่กลับเหลือเพียงลมบางเบา

นายคงต้องตายวันนี้ล่ะนะ ลีซองมิน

เสียงแหบกระซิบสมใจ พร้อมเงาของปลายมีดที่สะท้อนแสงไฟวาววับ!

ไม่!!!

......ซองมิน.......ซองมินๆๆ...........

อย่า ไม่นะ อย่า

ซองมิน ตื่นสิ ซองมิน นายกำลังฝันร้ายนะ

ทงแฮเขย่าร่างเล็กสุดแรง เด็กหนุ่มทั้งร้องทั้งเรียกตั้งแต่เห็นร่างเล็กนอนดิ้นไปมาอยู่ข้างตัวแต่ซองมินก็ไม่มีวี่แววว่าจะรู้สึกตัว ร่างเล็กยิ่งดิ้นรุนแรง ทั้งผลักทั้งดันทงแฮออกห่าง อาการต่อต้านรุนแรงจนน่ากลัว

ลีซองมิน ฉันบอกให้ตื่นไงเล่า ทำแบบนี้มันน่ากลัวนะ

ใครก็รู้ว่าทงแฮน่ะกลัวผีเป็นที่สุด แล้วอาการซองมินแบบนี้มันเหมือนที่เขาเคยเจอเลยนี่นา ฮือ ใครก็ได้ช่วยมาปลุกซองมินนี่ให้ผมที ขืนเป็นมากกว่านี้ ทงแฮเองนะที่จะช็อคน่ะ

.....ไม่......ได้โปรด.....ปล่อย......

ซองมิน ตื่นซะทีสิ ตื่นๆๆ

เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ

เสียงนุ่มดังมาจากประตูห้องนอน ทงแฮหันไปมองผู้มาใหม่แล้วก็แทบจะน้ำตาไหลด้วยความปลาบปลื้มใจ อีกฝ่ายจะเป็นก็ช่างเถอะแต่อุตส่าห์ตื่นมาช่วยเขาตอนกลางดึกแบบนี้ ถ้าอีกฝ่ายไม่เสนอตัวเข้ามาช่วย ทงแฮแทบจะคลานออกไปรับเลยล่ะ

ซองมินฝันร้ายน่ะ ปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น

ขอผมดูหน่อย

ทางนี้

ทงแฮผละออกไปยืนรออยู่ คนตัวเล็กเห็นร่างสูงทรุดลงนั่งบนเตียงลองปลุกซองมินเหมือนที่ทงแฮทำแต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซองมินยังคงเพ้อไม่รู้เรื่อง คนตัวสูงตวัดผ้าห่มออกก่อนจะช้อนแขนเข้าใต้ร่างซองมินแล้วอุ้มออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว จุดหมายคือห้องน้ำของชั้นบน

ทงแฮอ้าปากเหวอเมื่อเห็นคนอุ้มวางซองมินไว้ในอ่างแล้วเปิดน้ำเย็นสุดแรงราดลงบนหัวเพื่อนเขาอย่างไม่ปรานีปราศัย แวบแรกอยากจะเข้าไปกระชากฝักบัวออกแต่เมื่อเห็นซองมินเริ่มบิดตัวหนี พร้อมกับสำลักน้ำจนตัวงอก็ต้องทำใจว่า....วิธีนี้มันได้ผล

ซองมิน เป็นอะไรหรือเปล่า

แค่กๆ....ทง...ทงแฮ.....นี่....นี่ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง นายช่วยฉันออกมาเหรอ คนตัวเล็กเอ่ยถาม ดวงตากลมใสที่มองเพื่อนรักยังไม่คลายจากความตื่นตระหนก ทงแฮส่ายหน้าตอบ

ไม่ใช่หรอก นายฝันร้ายน่ะ ฉันปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตื่น

ฝันเหรอ.....แล้ว.....ห้องน้ำ....อะไรกัน

ก็นายไม่ยอมตื่น คยูฮยอนเลยอุ้มนายมา.....ปลุก.....แบบนี้

.....................................

คยูฮยอน ชื่อที่ไม่คิดว่าจะได้ยินทำเอาร่างเล็กสะดุ้งเฮือก ซองมินกอดตัวเองแน่นเข้า ค่อยหันกลับไปมองด้านหลังช้าๆ.........อา ฝันร้ายมันยังไม่จบหรืออย่างไร ทำไมผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าถึงได้เก่งในการตามรังควาญซองมินนัก ทั้งยามหลับยามตื่นก็ไม่มีทางหลีกพ้นใช่ไหม

คยูฮยอนเสียบฝักบัวเข้าที่เดิม ร่างสูงเดินออกไปจากห้องน้ำกลับมาอีกทีพร้อมผ้าขนหนูผืนใหญ่ยื่นให้ทงแฮ

รีบเช็ดตัวดีกว่าครับ เดี๋ยวจะเป็นหวัด

ขอบใจมากคยูฮยอน

ทงแฮยิ้มรับ กางผ้าขนหนูกะจะซับน้ำออกจากใบหน้าเล็ก แต่ซองมินกลับผงะออกราวกับถูกของร้อน ท่าทางที่เพื่อนรักหันหน้าหนีพร้อมกับหลับตาปี๋ทำเอาทงแฮต้องชะงักมือตามไปด้วย

เป็นอะไรซองมิน ยังไม่หายตกใจเหรอ

ฉัน...ฉันอยากกลับห้อง....ตรงนี้มันหนาว

โอเค ป่ะ ไปกัน

ทงแฮยอมอย่างใจดี เข้าพยุงร่างเล็กให้ลุกขึ้นแต่กลับเป็นซองมินเสียเองที่แขนขาไร้เรี่ยวแรง เด็กหนุ่มได้แต่นั่งทำตาปริบๆมองทงแฮอย่างแปลกใจ ซองมินขาสั่น....มือสั่น....หรือจะให้พูดอีกทีคือเขาสั่นไปทั้งตัว ไม่มีแรงแม้แต่จะเกาะขอบอ่างเพื่อที่จะลุกขึ้นยืน แล้วแบบนี้จะกลับห้องได้ยังไง

ลุกไม่ไหวเหรอ

ทงแฮถาม คำตอบคือความเงียบ ซองมินไม่รู้จะตอบว่ายังไงกลัว...กลัวว่าตอบไปแล้ว ผลที่ตามมามันจะซ้ำรอยเดิมเหมือนตอนมา ขี่หลังฉันไปดีไหม

ทางเลือกของทงแฮเหมือนแสงสว่างในความมืดมิด ซองมินพยักหน้าเร็วๆหวังจะคว้าทงแฮไว้เป็นกันชนแต่ทางเลือกของซองมินกลับถูกใครอีกคนดับลงด้วยการตรงเข้ามาช้อนร่างเขาขึ้นอุ้มราวกับตัวซองมินเป็นวัตถุไร้น้ำหนักประมาณนั้น

ผมพาไปดีกว่าครับ ทงแฮช่วยเปิดประตูให้หน่อยเถอะ ช้าเดี๋ยวจะเป็นหวัดไปจริงๆ

พอทงแฮหันหลังให้ซองมินก็ผลักไหล่กว้างเต็มแรง

ปล่อย อย่าเอามือสกปรกของนายมาแตะตัวฉัน คนตัวเล็กเค้นเสียงใส่ จ้องตากับความเย็นชาในหน่วยตาคมอย่างไม่ยอมแพ้ โจคยูฮยอนบีบมือลงบนแขนขาว ไม่สนใจแม้ว่ามันจะแดงช้ำขึ้นมาทันตาเห็น

อยู่นิ่งๆ

ปล่อยฉัน

ถ้าพูดอีกคำเดียว ฉันจะทำให้นายหลุดไปกระแทกพื้นจนทำงานไม่ได้ไปเป็นเดือน

....ไอ้คนทุเรศ....ฉันยอมคลานไปดีกว่าให้นายอุ้มไป.........

ตุ่บ!!

เฮ่ย ซองมิน เป็นอะไรหรือเปล่า ทงแฮร้องเสียลั่นห้องน้ำ ผิดกับคนเจ็บที่ไม่พูดไม่จาสักคำ ร่างเล็กนอนคู้ตัวอยู่บนพื้น ปากอิ่มเม้มแน่น เพื่อนรักของซองมินถลากลับมาคุกเข่าใกล้กัน ไม่กล้าแตะตัวเพื่อนเพราะกลัวซองมินจะเจ็บยิ่งกว่าเดิมได้แต่ระล่ำระลักถามด้วยความเป็นห่วง

เจ็บมากไหม

ขอโทษครับ ผม.....ผมผิดเอง เสียงทุ้มเอ่ยขัดขึ้น แววตาที่ทอดมองทงแฮและซองมินเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิด มือเรียวยื่นมาหวังพยุงร่างเล็กแต่ซองมินกลับปัดมันทิ้งเต็มแรง

ขอโทษจริงๆครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ

ระวังหน่อยสิคยูฮยอน เดี๋ยวก็กระดูกหักกันหรอก

ผม...ผมไม่ได้ตั้งใจ ซองมินอย่าโกรธเลยนะครับ

ซองมินไม่ตอบ คนตัวเล็กหันหน้าหนี กริยาที่เหมือนมองไม่เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตาแบบนั้นทำให้ทงแฮรู้ว่าซองมินกำลังโกรธแบบสุดๆ ไม่บ่อยนักหรอกที่ซองมินจะโกรธคนอื่นจนไม่ยอมพูดด้วยแบบนี้ ทงแฮถอนใจยาวเห็นสีหน้ากระวนกระวายใจของน้องใหม่แล้วนึกสงสาร คยูฮยอนก็หวังดีอุตส่าห์เสนอตัวเข้าช่วย เรื่องเมื่อกี้มันก็สุดวิสัยจริงๆแหละนะ คงไม่มีใครอยากทำให้เพื่อนเจ็บตัวหรอก

เถอะ ไม่บาดเจ็บตรงไหนก็ดีแล้ว นายโอเคไหมซองมิน

ไม่เป็นไร แค่นี้.......ฉันไม่ตายหรอก

ฉันรู้ว่านายไม่ตาย ถ้าตายคงไม่มานั่งเจ็บสะโพกแบบนี้หรอก แต่เอาเถอะ ถ้าไม่เป็นไรก็กลับห้องเถอะ น้องมันไม่ได้ตั้งใจ นายก็อย่าถือสาเลย ของแบบนี้มันมีพลาดกันได้ ทงแฮว่าแล้วก็หยิบผ้าขนหนูขึ้นมาสะบัด ซองมินปรายตามองรอยยิ้มมุมปากของอีกคนที่เหลือ ตอบเสียงสั่น

ฉันไม่ถือหรอกทงแฮ รู้ดีว่าเรื่องมันเป็นยังไง รู้ดีทีเดียวล่ะ

และแล้วในคืนนั้นซองมินก็พาตัวเองกลับห้องได้สำเร็จแม้จะทุลักทุเลไปบ้างแต่ก็ยังดีกว่าต้องเสี่ยงให้ใครบางคนอุ้มแล้วทิ้งเขาลงพื้นซ้ำสองอีก ซองมินเข้านอนและข่มตาหลับได้สำเร็จในเวลาใกล้สว่างโชคดีที่พวกเขาไม่มีงานตอนเช้า จะมีอีกทีก็ซ้อมเต้นตอนบ่ายคนตัวเล็กเลยถือโอกาสปฏิเสธข้าวเช้าและนอนซุกตัวอยู่บนเตียงจนเกือบเที่ยง

เสียงเคาะประตูดังขึ้นตอนที่ซองมินกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเสื้อยืดกางเกงขายาวสำหรับซ้อมเต้น เด็กหนุ่มนึกว่าเป็นดงแฮเลยร้องบอกว่าประตูไม่ได้ล็อคแต่ความเงียบที่ตามมาทำให้ฉุกใจคิดได้ว่า...ดงแฮไม่น่าจะเงียบขนาดนี้

เก่งนี่ ตกไปขนาดนั้นยังลุกขึ้นมาได้

คนทักกำลังนั่งพาดขาไปตามความยาวของเตียงซองมิน มองตรงมาทางเขาด้วยสายตาที่ทำให้เจ้าของถิ่นหนาวเยือกขึ้นมาทั้งตัว ซองมินดึงผ้าขนหนูผืนใหญ่มาคลุมไหล่ กระชากเสียงใส่แขกที่ไม่ได้รับเชิญอย่างไม่ต้องเกรงเรื่องมารยาท

ใครอนุญาตนายให้เข้ามาในนี้

ก็ใครร้องบอกว่าประตูไม่ได้ล็อคล่ะ

เพราะฉันคิดว่าคนเคาะเป็นเพื่อนฉัน ไม่ใช่คนอื่น แล้วก็ช่วยลุกจากเตียงฉันด้วยเดี๋ยวนัยหน้าไหว้หลังหลอกมันจะหล่นตกให้เป็นอัปมงคลชีวิตฉัน

เหรอ น่ากลัวจังเลยนะ แต่เตียงนี้ก็นุ่มดีออก หอมด้วยสิ

ร่างสูงยักคิ้วตอบ เอนตัวลงนอนเหยียดยาวบนเตียงของซองมินแล้วก็ซุกหน้ากับหมอนนุ่มไม่สนใจสายตากินเลือดกินเนื้อจากเจ้าของเตียงสักนิด ซองมินสาวเท้าเข้าไปใกล้ กระชากหมอนคืนอย่างโกรธจัด

ออกไป แล้วก็เลิกยุ่งกับฉันเสียที

ทำไมฉันต้องทำแบบนั้น

เพราะฉันเกลียดนาย ทั้งเกลียดทั้งขยะแขยงความหน้าเนื้อใจเสือของนาย

แล้วมันเป็นเรื่องที่ฉันต้องแคร์อย่างนั้นเหรอ

เสียงทุ้มติดจะเยาะย้อนกลับ ใบหน้าที่แทบทุกคนในเอสเจตัดสินร่วมกันแล้วว่า....หล่อร้ายกาจ....พราวด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ซองมินมือไม้สั่นขึ้นมาอีกครั้ง ลีซองมิน นายจะรู้สึกยังไงมันก็เรื่องของนาย ฉันไม่จำเป็นต้องแคร์ แต่เป็นนายต่างหากล่ะที่ต้องแคร์ความรู้สึกของฉัน

ซองมินเบ้ปากทันที

คนอย่างนายมีความรู้สึกกับเค้าด้วยเหรอ โจคยูฮยอน ฉันนึกว่าคนที่แทงคนอื่นได้หน้าตาเฉยแบบนายจะจิตใจดำมืดจนสะกดคำนั้นไม่เป็นเสียอีก แล้วที่สำคัญนะ นายไม่ใช่เพื่อน ไม่ใช่คนรู้จักเพราะฉะนั้นฉันไม่จำเป็นต้องสนใจนาย คอยดูนะ ฉันจะบอกทุกคนให้รู้เรื่องที่นายเคยทำไว้ที่ผับคืนนั้น คราวนี้ทุกคนจะได้ตาสว่างเลิกเห็นผิดเป็นชอบเสียที

เอาอย่างนั้นก็ได้ น้ำเสียงรื่นรมย์บวกรอยยิ้มเป็นต่อทำเอาซองมินชักไม่แน่ใจในความคิดของตน อะไรกัน หมอนี่ไม่ห่วงอนาคตของตัวเองเลยหรือไง ถ้าข่าวคืนนั้นรั่วออกไปความฝันที่จะเติบโตในวงการนี้ก็จะดับวูบไปทันทีเลยนะ

เอานี่ไปดูก่อนแล้วค่อยพูดดีกว่า ซองมินขยับถอยเมื่ออีกฝ่ายโยนซองสีน้ำตาลมาให้ ดวงตาคู่เล็กมองมันสลับกับใบหน้าคยูฮยอน แล้วก็หยิบมาเปิดดูข้างในช้าๆ

.

.

.

นาย.....นี่...นี่มันอะไรกัน นายเอามันมาจากไหน

จำไม่ได้แล้ว เห็นมันน่าสนใจดีเลยเก็บไว้ คิดว่าน่าจะได้ใช้ประโยชน์เข้าสักวันแล้วก็คิดไม่ผิดจริงๆ

นายตั้งใจจะแบล็กเมล์พวกเรา คยูฮยอนยิ้มบาง

ใจร้ายจัง ฉันยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ

แล้วนายเอารูปพวกนี้มาให้ฉันดูทำไม นายต้องการอะไรกันแน่

ซองมินถามเสียงห้วน มือเล็กกำซองสีน้ำตาลจนยับย่น คยูฮยอนพ่นลมหายใจยาวเหมือนกำลังหนักใจอย่างแสนสาหัส แต่ดวงตาที่เป็นประกายจ้าทำให้ซองมินไม่โง่พอที่จะเชื่อกริยาเสแสร้งนั่น

โจคยูฮยอน นายต้องการอะไร

ไม่ได้ต้องการอะไร เห็นเป็นรูปพวกนายตอนที่เที่ยวผับคืนนั้นเลยอยากเอามาให้ดู ถ่ายออกมาชัดใช่ไหมล่ะ ทั้งเสื้อผ้า หน้า ผม รูปร่าง นี่ถ้าเกิดว่ามันไปขึ้นหน้าหนึ่งในหนังสือคงเถียงคนอ่านไม่ได้เลยเนาะว่าไม่ใช่สมาชิกทั้งสี่ของซูปเปอร์จูเนียร์

นายมันเลว

ซองมินนึกอยากให้ตัวเองแข็งแรงกว่านี้ ให้ใจแข็งกว่านี้ ให้โหดเหี้ยมมากกว่านี้สักเท่าตัว ให้มากพอที่จะทำร้ายคนตรงหน้าได้โดยไม่ต้องมานั่งรู้สึกผิด แต่ก็รู้ว่ามันเป็นไม่ได้ ถึงอยากจะทำให้อีกฝ่ายแตกดับไปต่อหน้าต่อตามากแค่ไหน ซองมินก็เป็นแค่เด็กผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ได้โหดร้ายอย่างใครบางคนที่จะทนมองเลือดของคนอื่นได้หน้าตาเฉย ซองมินจึงได้แต่เจ็บใจอยู่อย่างนี้

พวกฉันไปทำอะไรให้ทำไมต้องเข้ามายุ่งเกี่ยวกับพวกเราด้วย ทำไม นายทำแบบนี้ทำไม

คนตัวเล็กร้องถามเสียงสั่น หน่วยตาสวยแดงเรื่อและเริ่มจะรื้นด้วยหยดน้ำใส ซองมินร่ำร้องถึงเพียงนี้ แต่อีกฝ่ายก็ยังเฉยได้อย่างน่านับถือ คยูฮยอนดึงบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า จุดไฟสูบเหมือนลืมว่าตัวเองเพิ่งจะอายุสิบแปดยังไม่เต็มสิบเก้าดีด้วยซ้ำ ดวงตาคมกริบปรายมองซองมินพร้อมพ่นควันสีขาวขุ่นลอยฟุ้งไปในอากาศ ริมฝีปากกระด้างยิ้มเยาะ สะใจนักหนา

ลีซองมิน รูปที่ให้ดูน่ะ อย่าเอาเก็บไว้ชื่นชมเฉยๆนะ ฉันให้แล้วก็เอามาใช้ให้มันเป็นประโยชน์ด้วย ก่อนจะพูดจะจาอะไรทั้งต่อหน้าและลับหลังคนอื่น อย่าให้มันเคืองหูฉันมากนัก เรื่องไหนที่ไม่ควรพูดก็อย่าอวดรู้เอามาพูด ไม่อย่างนั้น......ฉันอาจจะเผลอหลุดไฟล์รูปพวกนี้ออกไปทางอินเตอร์เน็ท ถึงตอนนั้นคงไม่ต้องบอกว่าใครที่มันจะแย่เอานะกระต่ายน้อย

ถ้านายทำแบบนั้น ซูปเปอร์จูเนียร์ก็จะแย่ด้วยเหมือนกัน ใครจะรู้พวกเราอาจโดนยุบวงไปเลยก็ได้

คยูฮยอนยังคงยิ้ม ยิ้มกว้างเมื่อยามโน้มตัวลงมาตอบจนชิดผิวแก้มใส

แล้วใครสนล่ะ

....................................

เฮ้อ ได้เวลาลงไปทานข้าวเที่ยงแล้วมั้ง พี่ฮีชอลของนายให้ฉันขึ้นมาตาม ฉันจะบอกเค้าว่านายปลุกยากเลยต้องรอนานก็แล้วกันนะ รีบเข้าล่ะเดี๋ยวต้องไปซ้อมเต้นต่อนี่ คงลำบากน่าดูนะวันนี้

คนพูดบิดขี้เกียจจนพอใจแล้วก็ดับบุหรี่กับหัวเตียงของซองมิน ตาคมหรุบมองร่างเล็กที่ค่อยทรุดตัวลงนั่งบนเตียงทงแฮอย่างสมใจแล้วก็เดินลอยชายออกไปพร้อมเสียงเพลงแผ่วๆ

น้ำตาหยดแรกหล่นเผาะลงบนหลังมือเล็ก ซองมินเม้มปากแน่นใช้หลังมือปาดน้ำตาลวกๆ

นี่มันเรื่องอะไรกัน

เขากำลังเผชิญหน้ากับคนประเภทไหนอยู่ หมอนั่นเกลียดพวกเขาอย่างนั้นเหรอ ถ้าเกลียดแล้วเข้ามายุ่งเกี่ยวด้วยทำไม ซองมินไม่เข้าใจเลยว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรและกำลังคิดจะทำอะไร

ซองมินคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกหรือเขาจะเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาใครสักคนดี บางทีพี่ฮีชอลหรือพี่อีทึกอาจจะช่วยหาทางออกให้เขาได้ หรือจะเป็นทงแฮดี.....คนตัวเล็กรีบเก็บรูปซ่อนไว้ในตู้เสื้อผ้าแล้วก็คว้าเสื้อตัวนอกมาสวมอย่างรวดเร็ว แม้จะรู้สึกเจ็บสะโพกเวลาเคลื่อนไหวก็ต้องกัดฟันทน เดินแกมวิ่งออกมาจากห้องก็ต้องสะดุ้งขึ้นมาทั้งร่างเมื่อคนที่คิดว่าน่าจะเดินไปได้ไกลแล้วยังคงยืนพิงผนังทางเดินนิ่งอยู่ เหมือนคยูฮยอนรู้ว่าซองมินคิดจะทำยังไงต่อไปเลยรออยู่ตรงนั้น ร่างสูงสาวเท้าไปหยุดต่อหน้า

ฉันเตือนแล้วนะ ถ้ายังรักวงนี้ก็อย่าพูดมาก

นายทำแบบนี้ทำไม นายเกลียดพวกเราอย่างนั้นเหรอคยูฮยอน

คยูฮยอนเลิกคิ้วนิดๆ

ทำไมคิดแบบนั้นล่ะกระต่ายน้อย

เพราะนายทำให้คิดยังไงล่ะ นายไม่ได้รักที่จะเป็นนักร้องแต่นายกลับเข้ามาเกี่ยวข้องกับพวกเรา จงใจเอารูปพวกนั้นมาให้ฉันดูเพราะไม่อยากให้ใครรู้ตัวตนที่แท้จริงของนายสินะ บอกฉันหน่อยได้ไหม นายต้องการอะไรกันแน่ ทำไมต้องทำแบบนี้

อยากรู้จะบอกให้ก็ได้

ซองมินใจหายวูบเมื่อปลายนิ้วแข็งยื่นมาเกลี่ยปอยผมเขา ร่างสูงของคยูฮยอนขยับเข้ามาใกล้จนน่าอึดอัด กลิ่นฉุนของบุหรี่ยี่ห้อดังลอยเข้ามากระทบฆานประสาทและโอบรัดร่างน้อยไม่ให้ขยับเขยื้อนได้ดั่งใจ ยิ่งเมื่ออีกฝ่ายก้มหน้าลงมาเกือบชิด ซองมินก็นึกอยากจะหายตัวไปจากตรงนั้นเสียให้ได้

แต่ซองมินกลัว กลัวจนขยับตัวไม่ได้

ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มนิ่ม คยูฮยอนยิ้มเย็นตอบด้วยความจริงที่ทำให้ซองมินแทบน้ำตาร่วงอีกรอบ

.......ฉันแค่เบื่อ.....เท่านั้นเอง.......

.

.

.

TBC ^^